«Η Κηπούπολη θέλει γυναίκα»

0
21

DSC092929

Επιμέλεια Γιώργου Μαθόπουλου

Είπαμε ότι θα ξαναμιλήσουμε και σήμερα θα σας πω και το όνομά μου. Να ξεκαθαρίσουμε όμως τούτο. Οραματικός είναι ο λόγος, προβληματισμός είναι η σκέψη, υπευθυνότητα είναι η επιλογή, σεβασμός είναι η απόφαση.

Ήταν φθινόπωρο. Εδώ υπάρχει θολό τοπίο. Ήταν όραμα ή πραγματικότητα; Ο θάλαμος της μνήμης σκοτεινιάζει σε κάποιες από τις γωνιές του. Διατηρεί μόνο εστίες ισχνού φωτός που βγάζουν θύμισες, θολές.  

Καθόμουν στην καρέκλα επισκέπτη σε δημοτικό γραφείο. Έβλεπα τη διευθυντική καρέκλα, μεγάλη, καινούρια, φανταχτερή, αλλά άδεια. Περίμενα να μιλήσω στον κάτοχό της. Ξαφνικά ακούω μια φωνή, τέτοια που δεν προσδιόριζε το φύλλο του ατόμου από το οποίο προερχόταν. Άκου να σου πω λεβέντη. Η Κηπούπολη θέλει γυναίκα λέει η φωνή. Έκπληκτος γυρίζω και βλέπω μια κομψή κυρία να με κοιτάζει με αποφασιστικό βλέμμα. Απορημένος και σαστισμένος ρώτησα. Σε μένα μιλάτε κυρία; Ναι σε σένα μιλάω, ενώ ταυτόχρονα κάθισε στην διευθυντική καρέκλα που ήταν μπροστά μου και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα τη χάζευε το βλέμμα μου, για την κομψότητά της. Μην κάνεις όνειρα παλικάρι, πως μπορείς να καθίσεις στη φανταχτερή αυτή καρέκλα, συνέχισε να λέει η κομψή κυρία, αφού καλοκάθισε πάνω της και την έκρυψε από το βλέμμα μου, με τη δική της κομψότητα.   

Στο ξαναλέω, η Κηπούπολη θέλει γυναίκα να τη διοικήσει και μπορεί να την έχει, μη κάνεις όνειρα ότι μπορείς να κατακτήσεις την καρέκλα της πόλης των κήπων. Αν θέλεις καρέκλα επισκέπτη, σαν αυτή που κάθεσαι, τότε το συζητάμε.  

Μα κυρία ψέλλισα, είμαι μόνο «κοινωνικόφιλος» και ήθελα να ξέρετε… Άκου, με διακόπτει η κυρία. Ξέρω το αφεντικό σε τούτο το γραφείο και ποιος έχει τον τελευταίο λόγο. Οτιδήποτε άλλο, κράτα το για σένα.   

Φεύγοντας, χάθηκε το οραματικό σκηνικό στον σκοτεινό θάλαμο της μνήμης και μόλις τώρα φωτίστηκε ισχνά, χωρίς να διακρίνονται οι εικόνες του γραφείου, της καρέκλας και της κομψής κυρίας. Μόνο τα λόγια της, ήχησαν ξανά στα αυτιά μου.

Αναζητώντας την ανάκτηση εκείνων των εικόνων, ένας θόρυβος, μια αστραπή και η φωνή της γιαγιάς της εγγονής με επανέφεραν στην πραγματικότητα, καθώς επιβλητικά απλωνόταν στο δωμάτιο από το ανοιχτό παράθυρο, το φως της μέρας. Από το οραματικό σκηνικό, βρέθηκα στις ζωντανές εικόνες αυτού του πρωινού, όπου στο κάδρο διεκδικητών της κομψής καρέκλας, εικονίζονται και δυο κυρίες. Λες η Κηπούπολη να θέλει πράγματι γυναίκα; Όμως προσαρμογή στο καθήκον. Η εγγονή θέλει τη γιαγιά που με έχρισε ταξιτζή της. Το καταλάβατε πονηρούλικα! Είμαι ο παππούς της εγγονής. Τι πρωινό μαγεία! Γυναίκες μου το διαφεντεύουν!     

Leave a reply