«Όταν ο ατομικός πλουτισμός ακυρώνει την κοινωνική ευημερία»

0
8

18446556_1390269227706693_5139120760362388387_nΓράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος*

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε κρίση ταυτότητας. Σε κρίση στόχευσης. Σε κρίση οργάνωσης και προγραμματισμού.

Σταδιακά από τη δεκαετία του 1950, έχει χάσει οριστικά τον προσανατολισμό της, ως μια κοινωνία συλλογικότητας, ενιαίου ρόλου κοινωνικής συγκρότησης και κοινής αναπτυξιακής δράσης.

Πολλοί από όσους σήμερα κυβερνούν τον τόπο σε όλα τα επίπεδα και από όποιες θέσεις απόψεων, δεν είχαν γεννηθεί και δεν έχουν βιώματα της μετεμφυλιακής και δύσκολης εκείνης περιόδου, όταν τα αστικά κέντρα όπου γης, χρειαζόταν φτηνά εργατικά χέρια και η χώρα στο σύνολο της γεωγραφικής της έκτασης, χρειαζόταν συγκρότηση και ανάπτυξη. Τι πραγματικά έγινε; Οι Έλληνες κλήθηκαν δια των τότε εκπροσώπων τους, να εγκαταλείψουν τις φτωχικές εστίες τους και να αναζητήσουν καλύτερες μέρες στα αστικά κέντρα όχι απλά της χώρας αλλά του πλανήτη, να γίνουν εργάτες και υπάλληλοι συμφερόντων εκείνων που σε πολλές περιπτώσεις στη διάρκεια των εμπόλεμων και εμφύλιων σπαραγμών της Ελληνικής κοινωνίας, έδρασαν συνειδητά σε βάρος της ανάπτυξης της χώρας και της ευημερίας του λαού της. Η ύπαιθρος χρειαζόταν στήριξη και ανάπτυξη και τα αστικά της κέντρα επίσης. Τι έγινε; Έδρασε ο περιβόητος «Μπάρμπας στην Κορώνη». Η λογική των δικών μας παιδιών. Η λογική της υποταγής των αντιφρονούντων. Διαχώρισαν οι ιθύνοντες τους Έλληνες σε πατριώτες και σε μιάσματα, κόβοντας οριστικά όπως μέχρι και στις μέρες μας αποδείχτηκε, τον ομφάλιο λώρο της κοινωνικής ενότητας και συνοχής. Οδήγησαν έτσι μαθηματικά και από πάντα τη χώρα στη χρεοκοπία, φτιάχνοντας ταυτόχρονα τα τζάκια των δικών τους παιδιών του μεγάλου πλουτισμού, κλέβοντας τον ιδρώτα του λαού παραπλανώντας τον και αδιαφορώντας ταυτόχρονα, για την ευημερία, την οργάνωση και τον σχεδιασμό για το αναπτυξιακό αύριο της χώρας.

Οδήγησαν τη χώρα στον κατήφορο της οικονομικής κρίσης, με σπασμένα φρένα. Με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του ίδιου του αυτάρεσκου εαυτού τους από το λαό, όταν τους αντικατέστησε με τα «μιάσματα κατά αυτούς» της πολιτικής ζωής στη χώρα. Μια χώρα χρεοκοπημένη, αλλά με τους ίδιους, σημαντικά ευκατάστατους έναντι και σε βάρος της μεγάλης πλειονότητας του κοινωνικού της συνόλου. Έτσι την κατάντησαν.

Όπως η κάθε δυναστεία έχει τέλος, το πολιτικό τέλος των ιθυνόντων της τελευταίας πεντηκονταετίας και πλέον, που έδρασαν σε βάρος της χώρας και του λαού της, έχει οριστικά παρέλθει.

Αποτελεί χρέος σήμερα, κάθε αμερόληπτου και σκεπτόμενου πολίτη της χώρας να μη ξεχνά το παρελθόν, υπενθυμίζοντας με τον όποιο δικό του τρόπο τα δικά του βιώματα που έκριναν τη δική του πορεία, με στόχο οι ιθύνοντες του σήμερα να τα μελετήσουν και να μην επαναλάβουν τις ίδιες πολιτικές πρακτικές, που αποδεδειγμένα οδήγησαν στο απόλυτο τίποτα τη χώρα και την κοινωνία.

Η δημοκρατία, ο διάλογος, η συνεννόηση, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η διαφάνεια, το στρατηγικό σχέδιο ολόπλευρης ανάπτυξης, δεν είναι βαρύγδουπες και ανταγωνιστικές λέξεις και έννοιες. Είναι αρχές και αξίες που είτε τις πιστεύεις, τις λες και τις εφαρμόζεις στην πράξη και με όποιο κόστος πολιτικής, είτε δεν τις πιστεύεις και απλά τις χρησιμοποιείς παραπλανώντας τους αδαείς, τους εύπιστους και τους ευάλωτους, προς όφελος των δικών σου «αυτάρεσκων» λίγων παραπάνω πολιτικών ωρών εξουσίας, επιτρέποντας ωστόσο έτσι στους ημέτερους του ατομικού πλουτισμού, να δρουν ανεξέλεγκτα και ανεπηρέαστα σε βάρος της αναπτυξιακής στρατηγικής και σε βάρος της κοινωνικής ευημερίας της χώρας.

Η χώρα χρειάζεται έστω από σήμερα, στοχευμένη στρατηγική ολόπλευρης ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα της. Χρειάζεται την πολιτική βούληση που υπερβαίνει την ιδεοληψία, που μπορεί να βασίζεται στην κοινωνική συνοχή και στην αμοιβαιότητα.

Η σημερινή Κυβέρνηση, απορροφημένη στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, με σημαντικά βήματα προόδου έναντι των προκατόχων της, επωμίζεται τεράστιες ευθύνες σε επίπεδο στρατηγικής, για την ολόπλευρη ανάπτυξη στους τομείς τόσο της αυτοδιοίκησης, όσο της κεντρικής διοίκησης και του εκσυγχρονισμού της δημόσιας εν γένει λειτουργίας της χώρας.

Είναι πια ορατή στις μέρες μας, η αποστροφή των νεότερων γενιών στην πολιτική και λειτουργική δομή της χώρας, μαστιζόμενες από τη μετανάστευση και την ανεργία. Στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας, η νέα πολιτική γενιά της χώρας, καλείται να αντιδράσει επειγόντως, κατανοώντας πως δεν έχει κανένα λόγο να ακολουθήσει τον αλαζονικό, αποτυχημένο και καταστροφικό βηματισμό, των προκατόχων της.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι  Πρόεδρος της ΑΤΡΑΠΟΥ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Leave a reply