Τελειωμό δεν έχουν οι εφιάλτες μας…!

Απο τον στις Αύγουστος 18, 2017

Του Γιώργου Μαθόπουλου

Καιγόμαστε ή μας σώζουν; Αγωνιώδες το ερώτημα εδώ και… αλήθεια επί πόσες δεκαετίες;  Μια δεκαετία πίσω ήμουν ο ίδιος με ίδιες πεποιθήσεις, ίδια πιστεύω με ίδια οράματα, μα με λιγότερα προβλήματα και εκβιαστικά διλήμματα. Ήταν περίπου ίδιες μέρες και τότε που «συνάνθρωποι» έκαψαν όλον σχεδόν τον Νομό Ηλείας και δυστυχώς για τον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό μας και δεκάδες ανθρώπους, έκαψαν χιλιάδες στρέμματα στην ανατολική Αττική, στον Κάλαμο και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα σε όλη τη χώρα – κάποιοι είπαν για να μην αποκαλυφθούν οι χασισοφυτείες και κάποιοι για να οικοπεδοποιήσουν τα δάση, ενώ άλλοι είδαν την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης ως μία ακόμα σκοπιμότητα – και πως να ξέρεις την αλήθεια, μόνο να φαντάζεσαι μπορείς.

Αν κάποιος ζούσε από κοντά τα τέσσερα εικοσιτετράωρα που έζησα, κάνοντας χρέη οδηγού των αξιωματικών της υπηρεσίας βάρδιας του πυροσβεστικού σώματος, (ανώτεροι πήραν το τζιπ τους για άλλες ανάγκες) σε εκείνη τη μεγάλη πυρκαγιά της Ηλείας που απείλησε και την Αρκαδία περνώντας τον Αλφειό ποταμό, όταν αναγκαστικά βρέθηκα σε συνεργασία και με την τοπική μονάδα και με το κέντρο επιχειρήσεων της Τρίπολης, μόνο τότε θα μπορούσε να καταλάβει τα στελέχη του πυροσβεστικού σώματος σε ώρα κρίσης. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την αγωνία του αξιωματικού, που ζητούσε απεγνωσμένα ενισχύσεις από το κέντρο επιχειρήσεων και ούτε το βλέμμα του όταν με κοίταξε λέγοντας, μη σε δεσμεύω άλλο, αν έχεις δυνατότητα να κάνεις κάτι όπως από το πρωί μου έχεις πει, κάνε το τώρα, θα καούμε και εμείς μαζί σας. (Του είχα πει πως ίσως θα μπορούσα να κινητοποιήσω περισσότερες δυνάμεις, αλλά μόνο με την άδειά σας, δεν θέλω να σας υπερβώ). Στο επόμενο τέταρτο και για δύο ώρες πριν από το σούρουπο της μέρας, ολόκληρος ο εναέριος στόλος που διέθετε εκείνες τις ώρες η χώρα, δεκαεννέα στον αριθμό του πυροσβεστικού σώματος, επιχειρούσε στις δύο όχθες του Αλφειού ποταμού, αποτρέποντας αποτελεσματικά την επέκταση της φωτιάς και προς τον Νομό Αρκαδίας. Θα μπορούσα να νιώσω εγωιστική ικανοποίηση για την επιτυχία μου όμως ένιωσα θλίψη και αγανάχτηση γιατί ένα ολόκληρο σύστημα λειτουργούσε βάση της εξωθεσμικής παρέμβασης του ενός πολίτη και όχι με το τι του ζητούσαν οι αγωνιώδεις επί ώρες εγκλείσεις του δικού του επιτετραμμένου επί του θέματος, αρμόδιου αξιωματικού υπηρεσίας. Θύμωσα τόσο και το είπα στον αξιωματικό για να πάρω την απάντηση. Κοίταξε, δεν έχουμε χρόνο για τέτοια συζήτηση, αν μπορείς μείνε και απόψε το βράδυ μαζί μας, θα χρειαστούμε και πάλι τη βοήθειά σου με το αυτοκίνητο!

Τούτες τις μέρες ο ίδιος εκείνος εφιάλτης ζωντάνεψε και αυτή η φορά δεν ήταν ίδια. Στο μέτωπο της φωτιάς δεν βρέθηκα ο ίδιος, αλλά η οικογένειά μου. Θα μπορούσα εδώ να πω τέλος καλό, αν δεν είχα δει την καταστροφή, τα καμένα σπίτια, τα καμένα δάση.

Τελειωμό δεν έχουν οι εφιάλτες μας και τα ανεκπλήρωτα οράματά μας που άπτονται του θεσμικού και του κοινωνικού τομέα της ζωής. Οι λίγες στιγμές που αλλάζουν τον κανόνα δεν αφορούν, παρά μόνο παράτολμες υπερβάσεις που πιστεύεις ότι σου ανήκουν που για λίγο σου δίνουν αίσθηση χαράς, μα έρχεται να σε προσγειώσει ανώμαλα και στα όρια των δυνατοτήτων του πραγματικού σου ορίζοντα και περισσότερο ευάλωτο και ποιο αδύναμο από τα πριν, το ίδιο αυτό σύστημα που επί χρόνια βιώνεις και που σε κάνει να μη μπορείς να υπερασπιστείς τους αγώνες και τις ιδέες σου και που σε ωθεί να νιώθεις ότι έκανες κάτι το ανεπίτρεπτο, καθώς βρίσκει πάντα τον τρόπο να σε γεμίζει με ενοχές και με απόγνωση.

Τι περιμένει να δει ο σώφρων πολίτης στις επόμενες ημέρες, πέρα από την αποτίμηση των ζημιών και την αποκατάστασή τους; Μα φυσικά αυτό που είναι το αυτονόητο. Να βρεθούν σε μια ευρεία σύσκεψη στο κέντρο επιχειρήσεων της πυροσβεστικής υπηρεσίας όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς και μαζί τους όλες οι πολιτικές παρατάξεις, με στόχο να αποτιμήσουν το ίδιο το έργο τους, της κατάσβεσης των πυρκαγιών ανά τη χώρα. Να δουν με ευθύνη του πυροσβεστικού σώματος και να καταγράψουν τα λάθη και τις αδυναμίες τους, όχι για να αποδώσουν ευθύνες ή εύσημα, αλλά για να βρουν τον τρόπο από κοινού, προκειμένου να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά στο μέλλον τα ίδια λάθη, αλλά και να διορθωθούν οι όποιες αδυναμίες με τον κάθε απαιτούμενο τρόπο, γιατί είναι λάθη και αδυναμίες της χώρας που δεν δικαιολογούνται να υπάρχουν σε μια οργανωμένη και ευνομούμενη πολιτεία.

Κάποιος δήμαρχος το είπε τόσο απλά. Μου έδωσε η πολιτεία κάποια χρήματα για να κάνω πρόληψη και την έκανα. Το ερώτημα εδώ είναι ποιος δήμαρχος πήρε αυτά τα χρήματα και δεν έκανε την πρόληψη. Κάποιος πολίτης ανέφερε, κάθε χρόνο παίρνω από τον δήμο μου μια επιστολή που με ρωτά αν μπορώ να καθαρίσω ο ίδιος από τα ξερά το οικόπεδό μου ή θα υποβάλω χρηματικό ποσό να το καθαρίσουν οι υπηρεσίες του. Το ερώτημα και εδώ είναι, πόσοι δήμαρχοι κάνουν το ίδιο. Ας μην επεκταθούμε περισσότερο, είναι ενδεικτικές αναφορές που ασφαλώς επεκτείνονται στις περιφέρειες και στο υπουργείο εσωτερικών της χώρας και όχι μόνο.

Έλειψε μέχρι σήμερα από την πολιτεία μας ο ουσιαστικός σχεδιασμός για την πρόληψη, για την οργάνωση και αντιμετώπιση και για την θεσμική αποθάρρυνση των σκοπιμοτήτων των όποιων φανερών ή κρυφών συμφερόντων, ώστε κάθε χρόνο όλο και περισσότερο θρηνούμε για τα καμένα σπίτια, για τους καμένους ανθρώπους, για την περιβαλλοντική υποβάθμιση και την κλιματική αλλαγή και είναι υποκρισία και υποτίμηση της νοημοσύνης, αν μετά από δακρύβρεχτες δηλώσεις για μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου, οι φωτιές μαίνονται κατακαίοντας το ίδιο μας το είναι. Ας ελπίσουμε ότι έστω από σήμερα η πολιτεία μας, δεν θα αφήσει άλλο ανεξέλεγκτη αυτή την εθνική κατάντια.

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply