Η θρησκευτική πόλωση στην Τουρκία

του Δημήτρη Ραγιά

Μετράμε ήδη μία εβδομάδα από το 2017 και η Τουρκία έχει ήδη βιώσει δύο τρομοκρατικά χτυπήματα σε δύο από τις μεγαλύτερες πόλεις της. Η προχθεσινή έκρηξη στο δικαστικό μέγαρο της Σμύρνης, ήρθε να φουντώσει τις φήμες περί στρατιωτικού νόμου στην Τουρκία. Ο Ερντογάν λίγες ώρες πριν την έκρηξη στη Σμύρνη με ένα ενωτικό μήνυμά του μέσω twitter, προσπάθησε να συσπειρώσει τον τουρκικό λαό, ωστόσο το χτύπημα στα Μικρασιατικά παράλια ήρθε να ταράξει και πάλι τα νερά.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός της συγκέντρωσης Τούρκων εθνικιστών έξω από το σημείο της έκρηξης, όπου ακούστηκε το γνωστό “Allahu Akbar”.Η Τουρκία όμως από το 2011 και έπειτα ακροβατεί περισσότερο από ποτέ ανάμεσα στην ισλαμική ταυτότητα της χώρας και την διατήρηση της κοσμικότητας. Η θρησκευτική πόλωση στην τουρκική κοινωνία είναι μεγάλη και οι δρόμοι που μπορεί αυτή να οδηγήσει είναι άγνωστοι. Πρόσφατα τρεις νέοι οι οποίοι σε μία ακτιβιστική δράση καλούσαν τους θαμώνες ενός μαγαζιού να αφήσουν τον ισλαμικό χαρακτήρα και να θυμηθούν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους συνελήφθησαν από τις τουρκικές αρχές με την δικαιολογία της πόλωσης και της διάδοσης μίσους. Πριν από λίγες μέρες, ένας γνωστός ποδοσφαιριστής της Οσμανλισπόρ πραγματοποίησε έναν παραδοσιακό ισλαμικό γάμο, χωρίς την παρουσία της νύφης, καθώς η ίδια ήταν σε διαφορετική τελετή με τις γυναίκες συγγενείς. Ένα τέτοιο περιστατικό πριν από λίγα χρόνια θα οδηγούσε τον εν λόγω ποδοσφαιριστή στο δικαστήριο και στην φυλακή, καθώς  η Τουρκία είναι ακόμα μία χώρα όπου ο θρησκευτικός γάμος απαγορεύεται. Φυσικά στα χρόνια αρχηγίας του Ερντογάν μία τέτοια απαγόρευση δεν έχει καμία ισχύ όταν η ίδια η κοινωνία δεν την σέβεται.Δύο γεγονότα άκρως αντίθετα μεταξύ τους με έναν κοινό παρανομαστή ωστόσο. Ο κοινός παρανομαστής είναι ο θρησκευτικός χαρακτήρας και των δύο κινήσεων. Ένας παραδοσιακός ισλαμικός γάμος εναντίον τριών νέων ανθρώπων που καλούν την κοινωνία για σεκουλαρισμό. Η αντιμετώπιση του κράτους απέναντι και στις δύο περιπτώσεις δείχνει για τον δρόμο τον οποίο φαίνεται να ακολουθεί η Τουρκία του Ερντογάν. Ένας δρόμος πάντως που κρύβει πολλές παγίδες, ενώ η τουρκική κυβέρνηση δεν θα πρέπει να ξεχνάει την τουρκική νεολαία η οποία δεν φαίνεται να συμφωνεί με μία ενδεχόμενη ισλαμική κοινωνία.

Τέλος, θυμίζουμε ότι η Τουρκία είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα όπου η μαντήλα απαγορεύεται σε κρατικούς υπαλλήλους και σε δασκάλους. Αν και σήμερα είναι δύσκολο να δεις κρατικό υπάλληλο χωρίς μαντήλα.