Η συγκινητική ανάρτηση του Κρόνου Νικαίας για τον Γρηγόρη, Εβίτα & Ανδρέα

Ώρα 10.30 και ο προαύλιος χώρος του Ναού όλο και γέμιζε από ανθρώπους πούρχονταν για το τελευταίο αντίο στους αγαπημένους & αδικοχαμένους μας φίλους, από τον Ναό ακούγονταν ο Ιερέας που μόλις είχε τελειώσει την Κυριακάτικη λειτουργία και διάβαζε τα μνημόσυνα, ο κόσμος περίμενε καρτερικά, κάποιοι έμπαιναν στον Ναό και άναβαν ένα κεράκι στην μνήμη τους, λίγες στιγμές αργότερα έρχεται και η Μάνα, ίσως ο ποιο δυνατός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στην ζωή μου, μας χαιρετά όλους έναν-έναν και περιμένει και αυτή καρτερικά, ο τόπος σε λίγα λεπτά γέμισε ανθρώπους και λευκά λουλούδια που είχαν έρθει για να πουν το τελευταίο αντίο, συγγενείς, οικογενειακοί φίλοι, συμμαθητές, δάσκαλοι, συναθλητές, γονείς, προπονητές ήταν όλοι εκεί, αρκετές εκατοντάδες, άλλοι βουβοί, άλλοι βουρκωμένοι, άλλοι χαμένοι, άλλοι σκυφτοί, άλλοι σκεφτικοί, άλλοι οργισμένοι, άλλοι αγανακτισμένοι, όμως όλοι ήταν εκεί για το τελευταίο αντίο.
Γύρω στις 10.00 έρχονται οι σωροί, ακούγονται πολλοί τριγύρω να καταπίνουν το σάλιο τους στο τραγικό θέαμα, ένας κόμπος πνίγει τον λαιμό, ο κόσμος γεμίζει τον Ναό αλλά δεν χωρά όλος, υπομονετικά περιμένει να δώσει τον τελευταίο χαιρετισμό στους αγαπημένους, ακούγονται οι αποχαιρετισμοί οικείων ανθρώπων που ραγίζουν με τα λόγια τους και τους ποιο εγκρατείς.
Τραγικές φιγούρες τα μικρά παιδιά, φίλοι, συμμαθητές & συναθλητές που αρχίζουν να συνειδητοποιούν τι έχει συμβεί, όλα κοντά στους γονείς τους που τα κρατούν σφιχτά στα χέρια σα να τους λένε είμαστε εμείς εδώ, αυτό έκανε και ο Γρηγόρης πήρε τα παιδιά του από το χέρι να τα προστατέψει από την επίγεια πύρινη κόλαση, για κακή του τύχη δυστυχώς δεν τα κατάφερε…. η μανιώδης φωτιά δεν του άφησε περιθώρια επιλογής.
Στον δρόμο για την ταφή ο ουρανός σκοτείνιασε, η ατμόσφαιρα χλόμιασε, η βροχούλα που έπεσε έμοιαζε με δάκρυ, δάκρυσε ο Αττικός ουρανός, μέχρι και αυτός λύγισε ……..
Βαρβάρα, Μάνα μην λυγίσεις έδειξες σε όλους πόσο δυνατή είσαι, μας καλοδέχτηκες στην δυσκολότερη στιγμή της ζωής σου, σε όλους είχες να πεις μια γλυκιά κουβέντα, σεμνή όπως ήσουν πάντα.
Γρηγόρη, Εβίτα & Ανδρέα όπως είπε και ο μικρός Μανώλης στον ουρανό εύκολα πια θα διακρίνουμε τρία νέα αστέρια που θα λάμπουν για μας περισσότερο, δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ, σας αγαπήσαμε γιατί ήσασταν καλοί άνθρωποι, γιατί μας γεμίζατε χαρά, γιατί κοντά σας ζήσαμε δυνατές συγκινήσεις, γιατί κάθε στιγμή δίπλα σας ήταν ξεχωριστή.
Για να μην σας ξεχάσουμε το ελάχιστο που προγραμματίζουμε είναι κάθε χρόνο να διοργανώνουμε ποδηλατικούς αγώνες στο Μάτι στους δρόμους του ολοκαυτώματος, μέχρι τότε πρέπει παράλληλα να φροντίσουμε να ξανά-πρασινίσει η περιοχή.
Περιμένουμε λοιπόν την σύμφωνη γνώμη σας, την οποία να μεταφέρετε στην μητέρα σας για να αρχίσουμε από τώρα δουλειά.