Γιώργος Μαθόπουλος:«Επειδή σ’ αγαπώ»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Δεν πρόκειται για το γνωστό τραγούδι του Μανώλη Μητσιά, αφού όσο και αν τραγουδήθηκαν με ρομαντισμό και αγάπη, όσο και αν χρωματίστηκαν σε πολύχρωμα λουλούδια, ποτέ δεν άνθισαν οι πέτρες στη γλάστρα.

Επειδή σ’ αγαπώ, επειδή δεν ξεχνώ το χθες, επειδή με νοιάζει το τώρα και το αύριο μαζί σου, έχω μια ιδέα και μακάρι να τη δεις από τη δική μου οπτική βιωμάτων και αναζητήσεων. Αν τη δεις διαφορετικά, δεν θα έχουμε πολλά να κουβεντιάζουμε ήσυχα και απλά, σταράτα και ανοιχτόκαρδα. Μάθαμε λες να κουβεντιάζουμε! Μάθαμε! Τι ακριβώς μάθαμε; Ποια είναι η αλήθεια που μας ενώνει και την κουβεντιάζουμε μαζί;

Γνωρίζω εκείνη την αλήθεια που κάνει τη ζωή ανυπόφορη, δυσβάσταχτη. Την αλήθεια που ωθεί στο περιθώριο των προνομίων, που επιβραβεύει το χάος, την ασυδοσία, την αρπαχτή, την υποκρισία, τη λωποδυσία. Αυτή που τα βράδια σε ξαγρυπνά, ζητώντας τρόπο επιβίωσης την επόμενη μέρα, σε τοξικό περιβάλλον ανισοτήτων, ανασφάλειας και εκμετάλλευσης γιατί στερείσαι τύχης, γιατί στερείσαι προνομίων, γιατί δεν εξαπάτησες, γιατί έμαθες να ζεις μόνο αγνά, άδολα, δοτικά και εξαπατήθηκες.

Αλήθεια, ποια αλήθεια είναι εκείνη που θα μας φέρει κοντά να κουβεντιάσουμε την ισονομία, την ισοπολιτεία, να τις κάνουμε κτήμα μας και ενεργό φυτώριο ατομικής ανάτασης και κοινωνικής ανακατάταξης της ζωής στη χώρα;

Έχω μια ιδέα και βλέπω ανυπομονείς να την ακούσεις, όμως αξία έχει να τη νιώθεις. Τι μας ενώνει και τι μας χωρίζει, είναι το ερώτημα που πάντα ετίθετο και δεν απαντήθηκε επί σειρά δεκαετιών και πάντα θα τίθεται και δε βλέπω το πως θα απαντηθεί. Είσαι εκείνη η αλήθεια που σε νοιάζει το πρωί που ξεκινάς τη μέρα σου, πως θα κερδίσεις περισσότερα οφέλη κάθε έννοιας, κάθε αξίας. Είμαι η αλήθεια που κάθε πρωί γυρεύει τον τρόπο να επιβιώσει, να θρέψει και άλλες ψυχές. Πότε η πολιτική σου αλήθεια, έγινε έγνοια και της δικής μου αλήθειας; Πότε την κατανόησε; Πότε τη συμπόνεσε; Μόνο την εκμεταλλεύτηκε. Αυτή την αλήθεια γνωρίζω και από αυτήν πηγάζει η ιδέα μου!

Βλέπω την εξέλιξη σου και χαίρομαι για την πρόοδο σου στην καθημερινότητα, είναι πολύ μπροστά από τη δική μου η εποχή σου, όμως κοίτα, σου λείπει το συναίσθημα, η γαλήνη, η αγνότητα της ζωής που χρειάζεσαι. Ζεις τη ζωή που με πρόδωσε, όμως αγνοείς την απορία μου. Γιατί προδόθηκα; Γιατί υπήρξα αφελής; Γιατί δεν πάτησε σε σταθερή βάση η ζωή μου; Τι αλήθεια έφταιξε; Και βλέπουν τα μάτια μου ξανά σήμερα, στη δική σου ζωή, ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνεται, απερίσκεπτα, άδικα, στο όνομα δήθεν της ατομικής και πολιτικής ωφέλειας, όταν αποδέχεσαι, ένα καθοδηγούμενο πλέγμα αξιών, σε λογική αντίθετη της ποιότητας ζωής που αξίζεις!

Η χώρα μας για μια ακόμα φορά, είναι στο μεταίχμιο της ιστορίας της. Αποδυναμωμένη, παρά την πλούσια παράδοση, το ικανό ανθρώπινο δυναμικό της, το φυσικό πλούτο που διαθέτει. Γιατί, αυτό της συμβαίνει ξανά και ξανά; Αλήθεια, τι κάναμε από χρόνια πριν και εξακολουθούμε να κάνουμε λάθος; Πως θα μετακινήσουμε την πέτρα που σκεπάζει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας και δεν αφήνει τους σπόρους να γίνουν πηγές ανάπτυξης και τους καρπούς τους κοινωνική ευημερία;

Επειδή σ’ αγαπώ, αυτή είναι η ιδέα μου και για όσο θα έχω καιρό, θα σε περιμένω να την κουβεντιάσουμε. Για τη χώρα μας, για την κοινωνία μας, για τη ζωή που πρέπει να κερδίσουν οι γενιές που έρχονται. Πίστεψέ με είναι και δικός σου μονόδρομος, μη τον προσπερνάς και μη σκεφτείς πως η ιδέα μου πηγάζει από παράπονο. Εκφράζει με πόνο ψυχής την αντίθεσή της στην πολιτική που σου επιβάλλεται. Την πολιτική χωρίς συναίσθημα χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς ποιότητα ζωής για τη χώρα και το λαό της. Την πολιτική που προελαύνει, χωρίς εθνική στρατηγική με ορατή προοπτική κοινωνικής ανάτασης, με δημοκρατία και ελευθερία. Την πολιτική που διχάζει.