‘Ξήγα τ’, Αγγέλω μ’

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
Μήνα στο αμαξοστάσιο ρίχνονται; Μήνα στο δημαρχείο;
Ουδέ σ’ αμαξοστάσιο ρίχνονται, ουδέ στο δημαρχείο.
Η Αγγέλω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια.
Σκουπίδια την πλακώσανε στου  Ζαμανά τον Πύργο.

Σκούπα στο χέρι άρπαξε, βοηθούς και Πάνο κράζει.
-Σκλάβοι σκουπιδιών μη ζήσουμε, αδέρφια αναθαρείστε!

Χίλια σκουπίδια ήταν εκεί, κι ο Πάνος τους ορμάει,
μα τα σκουπίδια αδάμαστα, τους αφανίσαν όλους.

-Απόψε είδα στον ύπνο μου, στον ύπνο που κοιμόμουν,
πολλά σκουπίδια πέρναγα, και πέρα δεν εβγήκα.
Ήταν θολά τα γύρατα και τα στενά μυρίζαν,
σκουπίδια εκύλουνε μπροστά, σκουπίδια κι από πίσω.
‘Ξήγα τ’, Αγγέλω μ’, ‘ξήγα το τ’ όνειρο που μ’ εφάνει.
-Πάνο μου μη σκοτίζεσαι κι εγώ σου το ξηγάω.
Σκουπίδια δεν θα μαζεφτούν, κι εσύ θα μαρτυρήσεις…

Η Πινελίστα της δημοτικής παράδοσης