Έγκλημα στην Κηφισιά: Είπε στη μητέρα του «Πάω βόλτα» και σκότωσε τη σύζυγο και τη φίλη της

Όλη η αλήθεια μέσα από τη δικογραφία για το διπλό φονικό με δράστη τον 35χρονο αστυνομικό – Ο χωρισμός, η αμνησία, οι εφιάλτες, η αϋπνία και οι εμμονές που όπλισαν το χέρι του – Η μαρτυρία σοκ της ιατροδικαστού
Τους τελευταίους τρεις μήνες ο Γιώργος Λιανός ζούσε σε έναν δικό του κόσμο, βυθισμένος σε εμμονές. Δεν κοιμόταν, κυκλοφορούσε με το υπηρεσιακό πιστόλι στο ζωνάρι και έβλεπε παντού την εικόνα της πρώην συζύγου του, της Πολυξένης.
Στην απολογία του, την οποία παρουσιάζει το «ΘΕΜΑ», δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν έχει συνειδητοποιήσει τα όσα φρικτά έχει διαπράξει. Στην αρχή λέει ότι αρνείται όλες τις κατηγορίες και στις τελευταίες γραμμές ότι έχει μετανιώσει γι’ αυτό που έγινε. Το σίγουρο είναι ότι δύο νέες γυναίκες «έφυγαν» άδικα έξω από ένα σούπερ μάρκετ στην Κηφισιά, το βράδυ της 18ης Μαρτίου, δύο οικογένειες ντύθηκαν στα μαύρα και δύο παιδιά έμειναν για πάντα ορφανά.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η καθηγήτρια Ιατροδικαστικής που μετέβη στο σημείο για να κάνει αυτοψία διαπίστωσε πως ο δράστης σημάδεψε και χτύπησε στο κεφάλι τα θύματά του, δίχως να προλάβουν να αντιδράσουν, καθώς βρέθηκαν ακίνητες στη θέση του οδηγού και συνοδηγού στο μικρό Smart.
«να κουραστώ, να κοιμηθώ»
Ο 35χρονος αστυνομικός που υπηρετούσε στην Τροχαία Νέας Ιωνίας περιγράφεται ως ένα πρόσωπο εσωστρεφές. Δεν μιλούσε, δεν έλεγε τα προβλήματά του, δεν αποκάλυπτε τα σχέδια που στριφογύριζαν στο θολωμένο του μυαλό. Η σύζυγός του, για λόγους που ο ίδιος δεν είπε, πριν από μερικούς μήνες του ζήτησε να χωρίσουν. Τότε ξεκίνησε ένα βασανιστικό εξάμηνο με τις εμμονές και τους εφιάλτες να σαρώνουν το μυαλό του και τελικά να τον οδηγήσουν στα άκρα. Στο διπλό φονικό της Κάτω Κηφισιάς.
«Δεν έχω κατηγορηθεί άλλη φορά. Αρνούμαι τις αποδιδόμενες σε μένα κατηγορίες. Δεν θυμάμαι κάτι, ήταν όλα μπερδεμένα στο μυαλό μου. Δεν με άφηνε να πάρω στη δουλειά της. Τρίτη και Πέμπτη ήθελα τα παιδιά μου. Μου είπε όχι. Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια ήμουν παντρεμένος μαζί της. Ημουν παντρεμένος περίπου 8 χρόνια. Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησε η σχέση. Περίπου πριν από 6 μήνες χωρίσαμε. Οσο ήμασταν μαζί η σχέση μας είχε φυσιολογικές εντάσεις. Τίποτα πέραν του φυσιολογικού.
Ο χωρισμός έγινε με πρωτοβουλία της συζύγου, δεν θυμάμαι πότε. Την ημέρα του χωρισμού δεν θυμάμαι τι μου είπε ακριβώς. Εφυγε από το σπίτι. Τα παιδιά θα τα έβλεπα Τρίτη, Πέμπτη και κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Δεν έγινε έτσι. Κάποιες φορές με άφηνε, κάποιες όχι. Δεν το κατήγγειλα στην Αστυνομία γιατί είχαμε συμφωνήσει ότι θα μου τα έδινε άλλη μέρα τα παιδιά. Οταν έπαιρνα τα παιδιά μέναμε σπίτι μου. Μικρό σπίτι με ένα υπνοδωμάτιο, ένα κρεβάτι. Τα παιδιά κοιμόντουσαν στο κρεβάτι κι εγώ κάτω. Πριν πάω στο σούπερ μάρκετ, την ημέρα του περιστατικού, ήμουν σπίτι. Δεν ήμουν καλά και ήθελα βοήθεια. Πήγα στα ΚΤΕΛ και πήρα τη μητέρα μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, είχα υπερένταση. Φώναξα τη μητέρα μου για βοήθεια. Μου έλειπαν τα παιδιά μου, το μυαλό μου ήταν θολωμένο. Δεν θυμάμαι τίποτα. Δεν θυμάμαι τι είπα στην Αστυνομία. Δεν ήμουν καλά. Δεν είχα σκοπό να το κάνω.













