Γ.Μαθόπουλος: “Άνοιγμα αλληλεγγύης”

Του Γιώργου Μαθόπουλου

Συχνά σε παραμονές των εκάστοτε εκλογικών περιόδων, συνηθίζεται να μιλούν οι διάφοροι εκπρόσωποι για κάποιου είδους ανοίγματα στους πολλούς ψηφοφόρους, όπως καλλιτέχνες, επαγγελματίες, εργαζόμενους, τάζοντας προνόμια και λύσεις στα χρόνια προβλήματα της καθημερινότητάς τους, κάτι που σχεδόν πάντα λησμονούν αμέσως με την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας.

Τι σημαίνει «σύντροφε» με όρους κοινωνίας ήταν η δεικτική ερώτηση πριν από περίπου μια πενταετία, όταν τότε ακούστηκε η φράση, που ήθελε να δώσει στην προεκλογική καμπάνια στίγμα ενδιαφέροντος πάνω στα προβλήματα και ουσιαστική δέσμευση, για την επίλυσή τους. Χρειάστηκαν μερικά μνημόνια και η υποταγή της χώρας στους δανειστές της, ώσπου να φτάσει στα χείλη αξιωματούχων της πολιτικής και κοινωνικής ζωής αυτή η φράση και δειλά, αλλά πλέον ανοιχτά να προφέρεται, με το ερώτημα ωστόσο να παραμένει, για το τι σημαίνει «σύντροφε» με όρους κοινωνίας.

Στο τέλος της γνωστής επώδυνης οκταετίας, η ελληνική κοινωνία καλείτε να ανασκευάσει, να ανασυγκροτηθεί, να ανασκουμπωθεί, να δει με άλλο μάτι τη ζωή της. Την επιβίωσή της. Την ανάπτυξη και την πρόοδό της. Καλείται πάνω απ’ όλα να σταθεί μπροστά στον καθρέπτη της και να καταγράψει την εικόνα που βλέπει και με βάση αυτή την εικόνα της, να σχεδιάσει την πορεία της και να οδηγήσει τα σύγχρονα βήματά της. Ας ξεχάσει εδώ και τώρα την παλιά της εικόνα. Αυτή η παλιά εικόνα της, έχει γίνει παρελθόν. Έχει τσαλακωθεί. Έχει ξεθωριάσει. Έχει παταγωδώς αποτύχει, επιβαρυμένη με πτωχεύσεις, με αυτοκτονίες, με πλημμύρες, με φωτιές. Μια αποτυχία που δυστυχώς πήρε μαζί της, αμέτρητες πολύτιμες ζωές.

Με όρους κοινωνίας λοιπόν σήμερα, μια φράση που ακούγεται και από χείλη αξιωματούχων της πολιτικής, της οικονομίας και του πολιτισμού της χώρας, δεν σημαίνει το πολυπόθητο κομματικό ή συντεχνιακό άνοιγμα στην κοινωνία με τους όρους όπως τους αντιλαμβάνονται αυτοί οι οργανισμοί και οι οποίοι συχνά γίνονται δεικτικοί, αφού βασισμένοι στο ειδικότερο ιδεολογικό τους αφήγημα, αποκλείουν όλες τις αντίθετες ερμηνείες και πάντως αποκλείουν την κοινωνία των πολιτών. Των κινημάτων. Των φορέων. Της εργασίας και της αλληλεγγύης, γιατί κοινωνία των πολιτών είναι όλα αυτά μαζί και όροι κοινωνίας, είναι τα δικά τους μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητάς τους. Σε αυτά η πολιτική, οι πολιτικοί και οι πολιτικές τους, οφείλουν να ενσκήψουν κάνοντας διάλογο ουσιαστικό για κοινή στόχευση για κοινές και εφικτές λύσεις. Κάνοντας διάλογο και όχι αντιπαράθεση. Περιλαμβάνοντας και όχι αποκλείοντας τις διαφορετικές δημοκρατικές αντιλήψεις. Αφήνοντας πεδίο για κάθε φωνή και άποψη. Στη δημοκρατική λειτουργία υπάρχουμε εμείς, δεν υπάρχουν οι άλλοι. Ίσως υπάρχουν οι φασίστες, οι σκληροί καπιταλιστές, οι αναρχικοί, οι μπαχαλάκιδες. Διαθέσιμος και για αυτούς είναι ο διάλογος και η δημοκρατία του δικαίου συνετίζει, δεν τιμωρεί.

Με όρους κοινωνίας λοιπόν «σύντροφε» σημαίνει ο διάλογος με εμπλοκή και αποδοχή των απόψεων της κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς, με συμμετοχή όλων και όχι μόνο «των λίγων εκλεκτών» στις διαδικασίες επιλογών και εκτέλεσης των κοινωνικών αποφάσεων. Κανένα δάχτυλο δεν δικαιούται να δείχνει, διατάζοντας. Η ανοιχτή παλάμη της αποδοχής, είναι ο δρόμος της προσέγγισης, της συνεργασίας και της δημιουργίας. Στο σύγχρονο κοινωνικό μας καθρέπτη, διακρίνονται ήδη οι συνομιλητές και είναι πολλοί. Είναι αυτοί που στη δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης, έμειναν εκεί κοντά στην κοινωνία και πάλεψαν μαζί με την κοινωνία. Έμειναν μακριά από λάφυρα εξουσίας και διεκδικήσεις θέσεων και κερδοσκοπίες. Διακρίνονται γιατί λάμπουν και γι’ αυτό ξεχωρίζουν και δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί, ούτε κεντρώοι, ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί. Είναι όλα αυτά μαζί. Είναι η κοινωνική μας λάμψη αποτελούμενη από όλες αυτές τις έννοιες που κάποιοι τις κάνουν ιδεολόγημα για να δυσφημούν την αλληλεγγύη. Είναι όλοι και όλες, εκείνοι και εκείνες, που στα χρόνια της κρίσης έμειναν κοντά στο κοινωνικό μας πρόβλημα, στους συνανθρώπους μας που έπληξε η κρίση, ως οι αθόρυβοι και ανώνυμοι αλληλέγγυοι υποστηριχτές, γιατί αυτό επέλεξαν οι ίδιοι να είναι. Κάποιοι, για τους δικούς του διαφορετικούς καθένας λόγους, τους είπαν δεξιούς, αριστερούς, πλούσιους ή φτωχούς. Αυτοί λοιπόν οι κοινωνικά αλληλέγγυοι «σύντροφε», δίνουν και την ερμηνεία του τη σημαίνει με όρους κοινωνίας. Η κοινωνία των πολιτών και της αλληλεγγύης στη χώρα μας, ήταν από πάντα εδώ, παρούσες, αλλά δυστυχώς μέχρι σήμερα καμιά αρχή και εξουσία, δεν τους έδωσε ούτε λόγο και ούτε ρόλο.

Αν σήμερα μιλούν οι κομματικοί και οι αυτοδιοικητικοί φορείς για άνοιγμα στην κοινωνία, οφείλουν πρώτα να αναζητήσουν να δουν και να αποδεχτούν την προσφορά και το έργο των ανώνυμων και αθόρυβων, πλουσίων, φτωχών, δεξιών, κεντρώων ή αριστερών αλληλέγγυων. Αν τους επιτραπεί να αναπτύξουν την αλληλέγγυα σκέψη τους, θα ανακαλύψεις «σύντροφε» τους όρους κοινωνίας.

«Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος του σωματείου κοινωνικής οικονομίας ποιότητας ζωής, αλληλεγγύης «ΑΤΡΑΠΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ»