Γ.Μαθόπουλος:Η δημοκρατία δίνεται δεν επιβάλλεται

Του Γιώργου Μαθόπουλου

Σκόρπιες σκέψεις και γεγονότα βίου, συμβολικά περιγράφουν εμπειρίες και απόψεις, όχι αναγκαστικά τεκμηριωμένες και υποχρεωτικά αποδεκτές. 

Στο έτος 2020 που διανύουμε, ζούμε καταστάσεις και γεγονότα που κάποιοι από εμάς τις έχουμε ξαναζήσει. Πόσοι έζησαν την ΟΥΝΤΡΑ, το Σχέδιο Μάρσαλ μετά τον εμφύλιο στην πολύπαθη χώρα μας, όπου οι «κομουνιστοσυμμορίτες» έπρεπε να εκτελεστούν ως εχθροί του έθνους, των καθαρόαιμων και γαλαζοαίματων. Μπα, οι Έλληνες δεν είμαστε ρατσιστές, είμαστε φιλόξενοι, δοτικοί, καταδεκτικοί, ευχάριστοι, αυτό λέγαμε πάντα και αυτό λέμε σήμερα και σωστά το λέμε, μόνο που λέμε τη μισή αλήθεια. Γιατί τα ραντάρ της βιωματικής συνείδησης άλλα έχουν καταγράψει. Πόσοι δεν έχουμε ζήσει περιστατικά αποκλεισμού ανθρώπων πεινασμένων, ξένων σε εμάς, οδοιπόρων, που χρειάστηκαν μια βοήθεια, ένα πιάτο φαγητό, μια εξυπηρέτηση, μια διανυκτέρευση και ξενύχτισαν στο δρόμο πεινασμένοι και διψασμένοι. Βέβαια, οι νεότεροι και οι πολύ νέοι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων, που παρακινήθηκαν να διαβάσουν ως εδώ αυτές τις γραμμές, ήδη έχουν εκτιμώ αναφωνήσει, τι μας λες ρε θείο, άντε παράτα μας. Αν όμως συνεχίσουν το διάβασμα, θα διακρίνουν παραμέτρους που δεν τις γνωρίζουν και θα τις βρουν αδιανόητες, καθώς τούτη η αναφορά εστιάζει τουλάχιστον πέντε δεκαετίες πριν τη δεκαετία μας. Τότε όταν η χώρα μας ήταν μια χώρα γεωργική και κτηνοτροφική, διαλυμένη από τους τότε εμφύλιους εμπόλεμους και καταστροφικούς για τον άνθρωπο και την οικονομία σπαραγμούς. Τότε που μεσουρανούσε με τις μικρές δυνατότητές της η ύπαιθρος, βασισμένη στον άνθρωπο, στην οικογένεια, στην κοινωνική οικονομία και στην πραγματική αλληλεγγύη. Κάποτε η ιστορία μας οφείλει να καταγράψει την πραγματική εικόνα και διαδρομή του τόπου μας και τα σχολεία μας να την διδάσκουν, για να μην υπάρξουν νεότεροι άνθρωποι στο μέλλον της να πουν «τι μας λες ρε θείο».  

Κάποιοι από εμάς δεν ξεχνούν τα πολιτικά παιχνίδια κυβερνόντων και αντιπολιτευόμενων, όταν αποφάσιζαν ποιος είναι νόμιμος και ποιος παράνομος για το δικαίωμα εισόδου του στο Ελληνικό κοινοβούλιο. Τους διασπαστικούς μηχανισμούς, καθαιρέσεις πρωθυπουργών και κυβερνήσεων. Τη νύχτα και την επταετία των συνταγματαρχών, που «έσωσαν» τη χώρα από τον κομουνισμό και γέμισαν τις φυλακές με κρατούμενους που απλά είχαν την άποψη ότι ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον, οφείλει να έχει πλατιά κοινωνική συνείδηση και δημοκρατική συμπεριφορά. Φυλακίστηκαν για τις ιδέες τους. Πως να το πεις σήμερα στα νέα παιδιά και να μη σε κοιτούν απορημένοι και να σου γυρνούν την πλάτη περιφρονητικά. Δεν ευθύνονται για αυτό οι νέοι άνθρωποι του τόπου μας, απλά, δεν διδάχτηκαν την πραγματική ιστορία. Διδάχτηκαν μόνο τη διχαστική πλευρά της χώρας.  

Σήμερα στο 2020 και εξαιτίας μιας παγκόσμιας υγειονομικής πανδημίας, παρά την τεράστια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική και τεχνολογική πρόοδο, σχεδόν αναπολούμε πρακτικές εκείνων των δεκαετιών που είχαν ως βάση επιβίωσής τους τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνική οικονομία, την αλληλεγγύη. Κοινωνικές έννοιες, που οι πολιτικοί «πατέρες» του έθνους εδώ και δεκαετίες όχι απλά τις αρνήθηκαν με την αντιαναπτυξιακή πολιτική τους, αλλά στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, πολέμησαν λυσσαλέα και όποιες δυνάμεις θέλησαν να τις διατηρήσουν. Αλλά γιατί αυτή η πανδημία, τι έφταιξε; Το εργαστήριο της Γουχάν και ο ανταγωνισμός στην παγκόσμια οικονομία, ή μήπως η έλλειψη δημοκρατικής συνείδησης του ανθρώπινου γένους μας, που γιγαντώνεται όλο και περισσότερο στα πέρατα του πλανήτη;  

Ας αντιληφθούν όλοι αυτοί που δυστροπούν για τις ιδέες, τις πρωτοβουλίες για το χρώμα, που καθοδηγούν και κυβερνούν τον άνθρωπο, ότι η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, δεν εκδικείται. Η δημοκρατία είναι ισότητα, ελευθερία, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, είναι σεβασμός στη φύση, στο περιβάλλον, στη ζωή. Η δημοκρατία δίνεται δεν επιβάλλεται και αυτό οφείλουν να το καταλάβουν καλά και οι εξουσιαστές και οι εξουσιαζόμενοι.