Γιώργος Μαθόπουλος: «Αφεντικό πρέπει να το δεις όλοι μεταναστεύουν»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Το χρέος της ευνομούμενης πολιτείας δεν είναι η ανεμελιά στην κορυφογραμμή της Πάρνηθας. Δεν είναι η ασυλία των βουλευόμενων. Δεν είναι η απόγνωση που βιώνει το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό τη δύσκολη τούτη περίοδο, εντός και εκτός των ΜΕΘ. Δεν είναι η σιωπή στη βία και τον εξευτελισμό της προσωπικότητας, στις ανισότητες. Δεν είναι η δημιουργία αυλής, ημετέρων καιροσκόπων, κηφήνων και αυλικών κερδοσκόπων σε βάρος του αυθορμητισμού, της ατομικής και της κοινωνικής αναπτυξιακής βούλησης και συλλογικής δημιουργίας, τόσο σε επίπεδα των θεσμών όσο και σε επίπεδα της κοινωνίας.

Το χρέος της ευνομούμενης πολιτείας, είναι να διδάσκει κοινωνική παιδεία, αυτοσεβασμό. Να υπηρετεί το δίκαιο, να κατοχυρώνει το κοινωνικό ήθος. Αλλά τι κάθομαι και λέω; Επιχειρώ να σε προφτάσω εσένα που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις ως εδώ. Νιώθω ήδη στραμμένο εναντίον μου το βλέμμα σου έντονα βλοσυρό. Ναι, θα συμφωνήσω μαζί σου, στο λέω προκαταβολικά, μήπως και χαλαρώσεις και χρειαστείς λιγότερη ένταση, θυμό, αγανάχτηση, για όλα όσα πρωτόγνωρα ιδιαίτερα τούτη την περίοδο, βιώνεις.

Πρώτα, άκουσέ με. Έχω κάποιες ερωτήσεις. Αναρωτήθηκες αλήθεια, γιατί στην κοινωνία που ζούμε, μια γυναίκα που βιάστηκε, όπως η ίδια το ομολόγησε, χρειάστηκε περισσότερα από είκοσι χρόνια να μιλήσει για τον βιασμό της και μονομιάς άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου για ίδια ή και παρόμοια περιστικά βίας, της ίδιας περίπου χρονικής περιόδου και από άλλα, μάλιστα πολυάριθμα άτομα; Τι ήταν αυτό που έκανε όλα αυτά τα θύματα να σιωπούν επί χρόνια και άλλα να σιωπούν και θα σιωπούν για χρόνια ακόμα, αν όχι η αναξιόπιστη και ανασφαλής για το θύμα πολίτη, πολιτεία μας; Αν έχεις άλλη γνώμη το συζητάμε.

Δεν είναι μικρό και δεν είναι απλό ως θέμα, κανείς μας πιστεύω δεν έχει σε αυτό κάποια αντίρρηση και αφού άνοιξε, πρέπει και να κλείσει τόσο με τις πρέπουσες συνέπειες για τους θήτες, όσο και με θέσπιση κανόνων αποτροπής και προστασίας για πιθανά νέα θύματα. Δες τε όμως, πότε ακριβώς έρχεται να βγει στην επιφάνεια και να μονοπωλήσει μονοσήμαντα και σωστά, στα επίσημα μέσα ενημέρωσης, όπως και αυτά της κοινωνικής δικτύωσης. Σε μια εποχή οικονομικής ένδειας, αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Λες και κανείς μέχρι σήμερα δε γνώριζε τη συνέβαινε επί πολλού, αλλά και επί χρόνια. Λες και δεν υπήρχαν θεσμικά όργανα στη χώρα. Λες και οι εισαγγελείς ήταν δεμένοι και φιμωμένοι στα υπόγεια της πολιτείας δικαίου και δεν είδαν συμβάντα και ούτε άκουσαν τις μύχιες κραυγές, τις οποίες υποτίθεται, ήρθαν να υπηρετήσουν και να τις υπερασπιστούν. Ξέρω μη βιάζεσαι αγαπητέ μου φίλε/η και σύντροφε/σα να μου πεις, ότι οι εισαγγελείς δεν ενεργούν αυτεπάγγελτα, σε μύχιες κραυγές. Αλήθεια είναι και εδώ θα συμφωνήσουμε. Έλα όμως να δούμε και την ουσία του θέματος, που δεν είναι άλλη από το νομικό πλαίσιο ή το οπλοστάσιο, που διαθέτει το θύμα εκάστης μορφής, στην ευνομούμενη πολιτεία μας. Δυστυχώς χρειάζεται να προσφύγουμε σε μια τηλεδιάσκεψη, (που εξελίσσεται σε αντιλαϊκό όπλο του κραταιού μας συστήματος), με συμμετοχή έγκριτων νομικών και πολιτικών παραγόντων της πολιτείας, να μας διαφωτίσουν πάνω στο νομικό πλαίσιο για την προστασία του θύματος και ποιες δικές τους βελτιωτικές σκέψεις και προσθέσεις, θα διώξουν τη ντροπή και το φόβο του εκάστοτε θύματος για να μιλήσει, καθώς προσωπικά, δεν διαθέτω νομικές γνώσεις, πέρα της ατομικής πολιτικής βούλησης.

Τι είπα πάλι; Αν είστε ακόμη εδώ, μη με παρεξηγείτε όλοι μας κάνουμε λάθη. Μόλις μίλησα για πολιτική βούληση και λιγάκι δε το κρύβω φρίκαρα. Φτάνει να δει ο ενήλικας, ιδιαίτερα αν γνώρισε την εποχή των παχιών αγελάδων, του παλλαϊκού συνθήματος (αναφέρω την αρχή του… Ανδρέα Ελπίδα μας…) σήμερα, νιώθουμε πολύ καλά και την καταληκτική ηχώ του. Αλλά μη βιαστείτε κάποιοι να θιχτείτε, από αυτό. Όχι δεν έφταιξε μόνο ο Ανδρέας που κυβέρνησε μια χώρα, προερχόμενη από μια εφτάχρονη καταπίεση του κοινωνικού της ιστού και ένα αντιλαϊκό κατεστημένο που ποτέ μέχρι σήμερα δεν έπαψε να κυριαρχεί.

Έφταιξαν πολλά άλλα, με πρώτα τα εργατικά συνδικάτα, που ζητούσαν παροχές, χωρίς να νοιάζονται για υποδομές και αν κάποιος τολμούσε να μιλήσει για αυτές, γινόταν μαύρο πρόβατο του διευθυντηρίου με τα σταυρωμένα από πριν την κάλπη εκλογικά ψηφοδέλτια εκπροσώπησης στις εργατικές της βαθμίδες. Μια μέθοδος που κυριάρχησε και εξακολουθεί να επιβιώνει και σήμερα, καθώς εξυπηρετεί το αφεντικό του κάθε λογής πολιτικού και κοινωνικού μορφώματος, του κυρίαρχου κατεστημένου.

Επομένως για ποια βούληση μιλάμε; Για τη βούληση της εργατικής τάξης; Της κομματικής διεργασίας και της προώθησης ιδεών και στελεχών; Της κυβερνητικής πολιτικής, που άλλα υπόσχεται στο λαό και άλλα πράττει; Της προστασίας του περιβάλλοντος; Των δικαιωμάτων; Της αξιοπρέπειας; Των ηθών και αξιών; Της ισονομίας και ισοπολιτείας; Της διακίνησης και ελεύθερης επεξεργασίας των ιδεών, στο πλαίσιο της συλλογικής λειτουργίας; Ναι αγαπητέ/η, φίλε/η, σύντροφε/σα που έφτασες ως και εδώ, διαβάζοντας τις αδόκιμες τούτες σκέψεις. Μη παραπονιέσαι και δες γιατί όλοι οι άξιοι του τόπου μας μεταναστεύουν σε άλλους τόπους ή και συχνά απομονώνονται στο περιθώριο, του στενού τους περιβάλλοντος.

Μη ζητάς ευθύνες από τους εκάστοτε ειδήμονες και τα όποια αφεντικά. Κάτσε μόνο και δες μέσα σου το αφεντικό. Δεν είναι άλλος. Εσύ είσαι αφεντικό. Εσύ καθορίζεις τη μοίρα σου και πρέπει αυτό να το δεις. Να το νιώσεις. Μίλα κάθε στιγμή. Μην αφήσεις ξανά αξίες και ήθη να ατονήσουν, να απομονωθούν.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»