Γιώργος Μαθόπουλος: Αναζητώντας το δρόμο προς τη δημοκρατική λειτουργία

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Είναι ενθαρρυντικό και παρήγορο που κάποια πολιτικά κόμματα, δειλά αλλά σταθερά ανοίγουν τις κλειστές πόρτες τους και βγαίνουν στην ετυμηγορία των μελών και φίλων τους, ώστε αυτοί να επιλέξουν τον πρόεδρό τους και είναι σημαντική και καινοτόμα η πρόσφατη πρόταση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Αλέξη Τσίπρα, στα μέλη του πολιτικού γραφείου, να εκλέγονται τα κομματικά όργανα από τη βάση του κόμματος. Μια διαδικασία όχι απόλυτα δημοκρατική, μα σίγουρα δικαιότερη από εκείνες που έμαθε το κομματικό μέλος στις κλειστές πόρτες και ανάμεσα σε κατευθυνόμενες σχηματικές φράξιες και προεπιλεγμένες λίστες υποψηφιοτήτων.

Αποτελεί μια σύγχρονη πρόταση που δείχνει να ακούει την αντίθετη άποψη και με διάθεση αποδοχής του κοινωνικού αιτήματος για την καλύτερη εκπροσώπηση με τη συμμετοχή της βάσης του κόμματος στις επιλογές εκπροσώπων της, προσπερνώντας έτσι τις λίστες των κομματικών κηφήνων και φραξιονιστών, που ταλαιπωρούν την κομματική πολιτική συνοχή. Δίνει τη δυνατότητα στα μέλη και τους φίλους του κόμματος να έχουν ρόλο στη διαμόρφωση εκπροσώπησης και των πολιτικών επιλογών και αποφάσεων, ώστε η συμμετοχή τους αποχτά ενεργό παρεμβατικό ρόλο και άρα αξίζει η ενασχόλησή τους, είτε στην κομματική πυραμίδα, είτε στην αυτοδιοικητική συμμετοχή τους, σύμφωνα με την πρόταση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και εφόσον αυτή εγκριθεί από την κομματική διεργασία και εφαρμοστεί.

Αναζητώντας το δρόμο προς τη δημοκρατική λειτουργία, που απέχει από τα θέλω και τις σύγχρονες ανάγκες του πολίτη, που γνωρίζει ότι όλα αποφασίζονται σε κλειστές πόρτες, με διαδικασίες που αποκλείουν τη συμμετοχή του, ο ρόλος του για τη διεκδίκηση δικαιότερης δημοκρατικής λειτουργίας στη σύγχρονη εποχή, παραμένει ζωντανό ζητούμενο και αφορά όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δομές, που επιδρούν και επηρεάζουν τη ζωή του, το περιβάλλον του, την εκπαίδευσή του, την κοινωνική του αγωγή, την πολιτική του κουλτούρα, τις αποφάσεις του, που καθορίζουν το παρόν και το μέλλον στην κοινωνική και πολιτική ζωή του. Επιβάλλεται ο ίδιος να αναζητήσει και να αναδείξει τους τρόπους εκπροσώπησής του με σύγχρονες μεθόδους. Να διεκδικήσει τη δυνατότητα του να επιλέγει και να ελέγχει απευθείας τους εκπρόσωπους του. Δεδομένα τούτο απαιτεί συμμετοχή και γνώση για την κοινωνική και πολιτική ζωή του. Απαίτηση ασφαλώς δύσκολη, όμως στην αντίθετη περίπτωση, επιτρέπει σε εκείνους που τον εκπροσωπούν, να αποφασίζουν ερήμην του.

Η κάθε ανάμειξή του στα κοινά, δεν μπορεί παρά να αποβλέπει στην ανάδειξη των αξιακών του πεποιθήσεων, είτε αν ο ίδιος ο πολίτης αναμειγνύεται απευθείας στον κοινωνικό ή πολιτικό φορέα που επιλέγει, είτε επιλέγει τον αντιπρόσωπό του. Ζητούμενό του, οφείλει πάντα να είναι η διαρκής συμμετοχή, η συνδιαμόρφωση της πολιτικής, η αλληλεγγύη, ο εποικοδομητικός και αμφίδρομος διάλογος, ώστε η κοινωνική συνοχή και συνεννόηση, να επιτυγχάνονται με το μικρότερο κόστος, αν και αναγνωρίζεται, ότι η δημοκρατία ως πολίτευμα επίλυσης αδυναμιών και αλληλεγγύης του πολίτη, με τρόπο ιδανικά αντικειμενικό και δίκαιο, παραμένει το ζωντανό ζητούμενο, για όσο πολιτικά κόμματα και θεσμοί, τη διαχειρίζονται με τον τρόπο που σήμερα γνωρίζει ο πολίτης.

Στην εποχή του διαδικτύου όπου η πληροφορία τρέχει με ταχύτητα φωτός, δεν νοείτε ο πολίτης να είναι αμέτοχος. Δεν νοείται κανένα κομματικό στέλεχος και απλό μέλος, να μη αναζητά την ποιότητα και την καλύτερη δυνατή επιλογή του, στις όποιες εκλογικές διαδικασίες που τον θέλουν να έχει συμμετοχική παρέμβαση.

Στον κάθε κομματικό οργανισμό, όπου όλοι γνωρίζουν όλους, κάθε στέλεχος και μέλος κόμματος, εύκολα διακρίνει τους κοινωνικούς εργάτες από τους κομματικούς κηφήνες και μπορεί να επιλέξει ανεπηρέαστα από υποβολείς, στελέχη που πιστεύει στην πολιτική τους αξία και από την έμπρακτη κοινωνική δράση τους.

Η κοινωνία μπούχτισε από ιδεοληψίες, από ανέφικτα ιδεολογήματα και φράξιες κομματικών κηφήνων που τρέμουν στην ιδέα να βγουν στην κοινωνία να την υπηρετήσουν στην πράξη, καθώς γνωρίζουν το ανεφάρμοστο της θεωρίας τους. Μια ανεφάρμοστη θεωρία κομματικών στελεχών, που αποτελεί μοναδική τους αξιακή προίκα, όχι αναγκαστικά αρνητική, όταν δεν παραπλανά και δεν χρησιμοποιεί τον πολίτη, με μόνο στόχο την επιβίωσή τους στην κομματική καρέκλα.

Facebook Comments