Γιώργος Μαθόπουλος: Διαφεντεύουν στις ζωές των πολιτών και το μέλλον του τόπου, οι «τίποτα»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Δεν είναι σκληρή η προμετωπίδα. Σκληρή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες και αντιμετωπίζει η χώρα, από έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης. Από τη γύμνια ενδιαφέροντος και εμμονής των εξουσιών στο ατομικό εγώ των αφεντικών και την πρεμούρα τους για το ατομικό όφελος που τους διακατέχει, όπως δικαιολογημένα ή όχι, στη συνείδηση των πολιτών καταγράφεται.

Η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης συνιστά εχθρική συνθήκη για τις εξουσίες και τους εξουσιαστές του «τίποτα», για τους εκπροσώπους της λαμογιάς και εκμετάλλευσης της αφελούς κοινωνίας, που ελάχιστα περιθώρια διαθέτει να αντιληφθεί την εξαπάτηση που υφίσταται από τους αναρριχητές εκπροσώπους της, καθώς έχει να αντιμετωπίσει τα δεινά στα οποία με τις πολιτικές τους, την αναγκάζουν να ζει.

Καθόλου τυχαία δεν προέκυψε η πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση για την ουσιαστική κατάργηση των δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι στόχος της εξουσίας και των εξουσιαστών εντολέων της, οι πολίτες να μην έχουν έρεισμα στη μεταξύ τους κοινωνική συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη. Στις δικές τους δυνατότητες για δημιουργία δομών παραγωγής αγαθών τοπικού έως ίσως και εθνικού πλούτου, που θα συνιστά μη ελεγχόμενη συνθήκη από τους εκάστοτε εξουσιαστικούς εντολείς.

Η μεγάλη εδώ απορία επικεντρώνεται στον τομέα της αυτοδιοίκησης. Τι είδους αυτοδιοίκηση αλήθεια είναι τα συχνά εναλλασσόμενα μορφώματα που ο πολίτης και ο τόπος βιώνουν; Ποιες αυτοδιοικητικές δυνατότητες παρέχονται σε αυτοδιοικητικούς, προκειμένου να ασκήσουν εποικοδομητικό έργο, που θα ωφελήσει την τοπική λειτουργία και θα υπηρετήσει επάξια τον πολίτη στην πόλη του; Καμία απολύτως δυνατότητα δεν παρέχεται στην αυτοδιοίκηση και καθόλου τυχαίο δεν είναι, ότι αξιόλογα κοινωνικά στελέχη δεν σκέφτονται καν να καταπιαστούν με τα ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως άλλωστε και της κεντρικής πολιτικής.

Πικρά λόγια, που πληγώνουν πολλούς και θυμώνουν περισσότερους, όμως καθόλου δεν αποτελούν λόγια εμπάθειας. Είναι λόγια που απορρέουν από διαχρονικά διδάγματα ζωής, που διεγείρουν το ανικανοποίητο πνεύμα που αρνείται τη σιωπή, όταν διορατικά οραματίζεται το μέλλον, νεότερων γενιών.

Δεν είναι ανεκτό, αυτό που σήμερα συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα των πολιτικών δομών της χώρας, να διαφεντεύουν τις τύχες της και του λαού της, μετεξεταστέοι της κοινωνικής της ζωής, που βρήκαν δείχτη αναρρίχησης ως πολιτικοί του «τίποτα». Κηφήνες της τοπικής αυτοδιοίκησης και της κεντρικής πολιτικής, που ως κορωνίδα τους τοποθετούν το εγώ και το ατομικό συμφέρον. Δείτε πόσο χρήσιμοι και κοντά είναι στα ενδιαφέροντα και προβλήματα του πολίτη και αξιολογήστε τη δράση και το ρόλο τους, με βάση τις πράξεις τους. Φυσικά υπάρχει διαφορά από άτομο σε άτομο, όπως και από ιδεολογία σε ιδεολογία, ώστε δε γίνεται όλοι να τοποθετηθούν σε ίδιο παρονομαστή. Πάντα υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που δε διολισθαίνουν, που όμως στο τέλος και αυτές απογοητεύονται μέσα στο γενικό κανόνα από όπου συχνά και αθόρυβα αποσύρονται, γιατί δεν αποδέχονται τις εντολές.

Καθόλου δεν είναι υπερβολική η διατύπωση, πως διαφεντεύουν στις ζωές των πολιτών και στο μέλλον της χώρας οι πολιτικοί του «τίποτα». Εκείνων της όχι απλά εσωστρεφούς και περιορισμένης κοινωνικής παιδείας και αντίληψης, αλλά και ευάλωτων στις όποιες έξωθεν επιρροές, αν και όποτε ήθελαν αυτές να προκύψουν. Πολιτικοί εκπρόσωποι και της τοπικής αυτοδιοίκησης και της κεντρικής πολιτικής, που δεν ανέχονται καμιά κοινωνική πρωτοβουλία, μη ελεγχόμενη από τους ίδιους και είναι πλείστα τα παραδείγματα, αλλά μη τα επικοινωνήσουμε τώρα.

Τούτο, δεν αποτελεί μια ακόμα άδικη διατύπωση, αρκεί κάποιος να αναλογιστεί σήμερα, διακόσια χρόνια από την απελευθέρωση της χώρας, ποιες είναι οι υποδομές της, ποια είναι η εγχώρια παραγωγή, ποιος είναι ο πρωτογενής της τομέας, για να καταλάβει τη διαχρονική ανεπάρκεια των πολιτικών εκπροσώπων, κυρίως όσων υπηρετούν την τοπική της αυτοδιοίκηση, που ποτέ ουσιαστικά δε διεκδίκησαν την αξιοποίηση αυτοτελώς των πλουτοπαραγωγικών και βιοτεχνικών δυνατότητων κάθε τόπου τους, αλλά αφέθηκαν να υπηρετούν επιταγές των εξουσιαστών τους, με αντάλλαγμα μια θέση στο πάνθεον του πολιτικού ωφελιμισμού τους.

Ας αναλογιστούν οι σημερινοί εκπρόσωποι στην τοπική αυτοδιοίκηση και κεντρική διοίκηση της χώρας, την ευθύνη τους έναντι του τόπου και των πολιτών, τι πραγματικά τους προσφέρουν πέρα από την εγωπαθή ικανοποίηση της αναρρίχησης τους, στις δομές της εξουσίας. Ποιο το όφελος του πολίτη στον κάθε τομέα που υπηρετούν και πως τον υπερασπίζονται. Ας αξιολογήσουν την κοινωνική χρησιμότητά τους οι ίδιοι, αν νιώθουν πως εδώ κρίνονται αυστηρά ή ίσως και ανεπίτρεπτα.

Facebook Comments