Γιώργος Μαθόπουλος:Φτάσαμε στο τέλος και είμαστε μόλις στην αρχή!

 Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Το 2020 φεύγει το 2021 έρχεται. Είθισται σε κάθε ετήσια αλλαγή να αγκαλιαζόμαστε, να ανταλλάσσουμε φιλιά, να χαρίζουμε δώρα, να ευχόμαστε καλύτερες μέρες για την υγεία μας, για την ευημερία μας. Ο αποχωρισμός μας όμως από το 2020 και η υποδοχή του 2021, διαφέρουν από κάθε προηγούμενο αποχωρισμό. Ούτε και η χούντα των συνταγματαρχών δεν κατάφερε τόσο μεγάλη απομόνωσή μας. Καιρός να σκεφτούμε τι είχαμε, τι χάσαμε. Να σκεφτούμε για τούτη την ετήσια αλλαγή, ποια θα ήταν καταλληλότερη ευχή. Μήπως να πάει και να μη ξανάρθει ποτέ ή κάθε πέρσι και καλύτερα; 

Φτάσαμε στο τέλος μιας επώδυνης χρονιάς και η πρώτη ευχή που φτάνει στα χείλη μας είναι, μια τέτοια χρονιά κανείς μας να μη την ξαναζήσει. Είναι όμως η κατάλληλη ευχή, όταν κάποιες παγκόσμιες οικονομικές μετρήσεις, καθόλου δεν την επιβεβαιώνουν;

Ας μη μιλήσουμε για τον εγκλεισμό μας, για το φόβο που νιώθουμε για την υγεία μας και για τη ζωή μας, κάθε στιγμή και σε κάθε γωνιά μας. Ας μη μιλήσουμε για οικονομική καταστροφή των επιχειρήσεων, των εργαζόμενων, των οικογενειών μας. Κανείς μας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την πραγματικότητα που καθημερινά βιώνει ο διπλανός του, γιατί κανείς ή έστω σχεδόν κανείς δε φανερώνει τη δυσκολία, την πίκρα και τον πόνο του. Καθένας όμως, γνωρίζει ακριβώς τα προβλήματά του και δυστυχώς, δεν είναι ένα, είναι πολλά. Ας σκεφτούμε όμως κάτι, και το διαδίκτυο δεν αποτελεί τουλάχιστον ως τώρα, την πληρωμένη φωνή ενημέρωσης κανενός κοτζαμπάση, όπως τη βιώνουμε σήμερα στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Ας σκεφτούμε κάποιους λίγους δισεκατομμυριούχους, που αυτή τη δύσκολη για όλους μας χρονιά, διπλασίασαν τον πλούτο τους. Ε, λοιπόν αυτοί, δεν θα πουν για το 2020 να πάει και να μη ξανάρθει. 

Ελάτε να σκεφτούμε ποιες επιλογές οδήγησαν στη σημερινή κάκιστη κατάσταση την παγκόσμια λαϊκή κοινότητα. Μια παγκόσμια κοινότητα των δύο λένε κάποιοι, των τριών θα ήταν καλύτερα να πούμε ταχυτήτων. Των φτωχών, που αποτελούν ίσως τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού, κάνοντας όμως αυθαίρετα αυτή τη σύγκριση, των πλουσίων και των δισεκατομμυριούχων. 

Φτάσαμε στο τέλος του χρόνου, ενός χρόνου που βιώσαμε και γνωρίζουμε ακριβώς τι είχαμε, τι κερδίσαμε και τι χάσαμε και βρισκόμαστε στην αρχή ενός νέου χρόνου, που δε γνωρίζουμε τι ακριβώς θα βιώσουμε στην πορεία προς το τέλος του και αυτή την ώρα, μπορούμε να ελπίσουμε για τους εαυτούς μας μόνο, λίγο καλύτερες μέρες.

Αποτελεί όμως δίκαιη και ισότιμη για όλους, η ευχή των καλύτερων ημερών, είναι το μεγάλο ερώτημα. Καλύτερες ημέρες ζητούν οι δισεκατομμυριούχοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί και είναι δίκαιο, κάποιος που εργάζεται σκληρά, να αμείβεται και αδρά. Αν αυτό συμβαίνει, τότε κανένα θέμα για συζήτηση, αν όμως αυτό δεν συμβαίνει, τότε στο θέμα μας χωρά, μια πολύ μεγάλη συζήτηση. Καλύτερες μέρες προς τι. Για αύξηση του πλούτου των πλουσίων, για δικαιότερη κατανομή του πλούτου, για καλύτερη υγεία, για ποιοτικότερο περιβάλλον; 

Εδώ έρχεται να προστεθεί ο ρόλος της πολιτικής, της παγκόσμιας πολιτικής, που καλείται να ρυθμίσει με δίκαιο τρόπο τον παραγόμενο πλούτο, το οικονομικό κέρδος, την φροντίδα της ανθρώπινης υγείας, την προστασία του οικοσυστήματος. Καλείται να υποτάξει την κερδοσκοπία, να εξαλείψει την φτώχεια, που σήμερα δεν δικαιολογείται στον πλανήτη. Δεν είναι δυνατό ιδιώτες να είναι πλουσιότεροι ακόμα και από κράτη και στην εθνότητα την οποία ανήκουν, να διαβιούν εκατομμύρια φτωχών. Κανείς και ούτε ο γράφων ισχυρίζεται, πως οι δισεκατομμυριούχοι οφείλουν και πρέπει να μοιράσουν τον πλούτο τους, στους φτωχούς. Ισχυρίζεται όμως ότι εδώ οφείλει και πρέπει να παρέμβει η πολιτική και να βρει τον τρόπο, ώστε ο παραγόμενος πλούτος να διανεμηθεί δικαιότερα, όπως είναι ο ρόλος της. Αυτό, οι εκπρόσωποί της υπόσχονται στην εκάστοτε εκλογική διαδικασία, όταν ποτέ και κανείς δεν παραλείπει να μιλά για καλύτερη οικονομία, για καλύτερη υγεία, για καλύτερο περιβάλλον, ιδιαίτερα που στην εποχή μας η πολιτική, διαθέτει περισσότερα εργαλεία επιστημονικής αξιολόγησης, που δεν είχε σε παλαιότερες εποχές. 

Εδώ έρχεται και ο ρόλος του πολίτη, του κάθε ατόμου στην εκλογική διαδικασία που παίρνει μέρος. Είναι στο χέρι του να επιλέξει την πολιτική που μοιράζει τον παραγόμενο πλούτο δίκαια. Που προστατεύει το κοινωνικό σύστημα υγείας. Που δεν επιτρέπει την καταστροφή του περιβάλλοντος. Όμως και εδώ, είναι πολλές οι παράμετροι και οι ερμηνείες τους, ώστε χρειάζεται κόπος να κατανοηθούν, κυρίως οι διαφορετικές μέθοδοι της πολιτικής, που την ίδια ακριβώς στιγμή που υπόσχεται στο φτωχό άτομο, παίρνει πίσω την υπόσχεσή της και σχεδιάζει, με ποιο τρόπο θα συνεχίσει να αδειάζει τα κρατικά ταμεία, γεμίζοντας από τον ιδρώτα του εργαζόμενου και του μικρομεσαίου φορολογούμενου, τις παχυλές τσέπες, κάποιων ιδιωτών και διαφόρων συμφερόντων της επιλογής της, που καμία σχέση δεν έχουν με τη φτώχεια. Περιορίζεται στο πως ο παράγοντας υγεία και οι φτηνές κερδοφόρες ενεργειακές πηγές για το ατομικό συμφέρον, που καταστρέφουν το περιβάλλον, θα παραμείνουν ως έχουν.    

Όταν η πολιτική δεν τολμά να παρέμβει στο ατομικό συμφέρον σε όφελος του κοινού συμφέροντος, ας κατανοηθεί αυτό και ας γίνει μάθημα ζωής στο κάθε άτομο. Η ημέρα που μόλις τελειώνει, αφήνει και το δικό της διαφορετικό δίδαγμα όπως έκανε η προηγούμενη και κάθε προηγούμενη ημέρα. Αν ο φτωχός, ποντάρει στην προπαγανδιστική ελεημοσύνη της πολιτικής, θα κερδίσει μόνο περιφρόνηση. Αυτό διδάσκει στο μεγαλύτερο μέρος του το πολιτικό παρελθόν της χώρας και κάθε άτομο, οφείλει να δει και να κρίνει, ποιες πολιτικές και ποια άτομα στην αποχώρησή τους από τη διακυβέρνηση της χώρας, άφησαν αυτό που συχνά λένε οι πολιτικοί άδεια κρατικά ταμεία και ακόμα είναι χρήσιμο να σκεφτεί, το πως και γιατί συνέβη αυτό. Να δει ποιες πολιτικές και ποια άτομα, νοικοκύρεψαν την οικονομία και δεν άδειασαν φεύγοντας τα ταμεία της χώρας. Ποιες ενίσχυσαν τη δημόσια υγεία και προώθησαν φιλικές στο περιβάλλον, πηγές ενέργειας. 

Αυτά καλείται να αξιολογήσει κάθε πολίτης, κρίνοντας και ατομικά τα πολιτικά στελέχη από την εν γένει εμπλοκή τους στην πολιτική, ανεξαρτήτως θέσεως, πεποιθήσεων, περιχαράκωσης και επικοινωνιακής προπαγάνδας.       

Μπαίνουμε στο 2021. Με καινούριες αναπτυξιακές ελπίδες να ανοίγονται μπροστά μας. Ας ευχηθούμε να γίνουμε πολιτικά σοφότεροι και ατομικά δίκαιοι. Καλή Χρονιά!         

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»