Γιώργος Μαθόπουλος: Η σύγχρονη κοινωνία χρειάζεται σύγχρονους εκπροσώπους

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Διανύουμε περίοδο δύσκολη λόγω της πανδημίας από τη μια και των συνεπειών, οικονομικών και κοινωνικών, που προκάλεσαν τα πολυετή μνημόνια και δημιούργησαν δικαιολογημένα ή όχι, ένα κλίμα δυσφορίας και φτωχοποίησης της πλειονότητας των πολιτών.

Αν και η πανδημία προέκυψε, ως συνέπεια της ανθρώπινης δραστηριότητας, καθώς εισήχθη στη χώρα, το ίδιο δεν ισχύει για την πτώχευσή της, με συνέπεια την επιβολή των δυσβάστακτων για τους πολλούς μνημονίων, από τα οποία, αν και θεωρητικά ανήκουν στο παρελθόν, στην πραγματικότητα θα την ακολουθούν για πολλά ακόμα χρόνια και θα δεσμεύουν και τις μελλοντικές γενιές της.

Με αυτή την εισαγωγή, στόχος δεν είναι η ανάδειξη πτυχών της πανδημίας και η καταστροφική διάσταση των μνημονίων, που έφεραν σε χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις, αλλά μια άλλη διάσταση, ξάφνιασμα ίσως για πολλούς. Μια διάσταση που ενώ όλοι ή σχεδόν όλοι την αναγνωρίζουν, κανείς δεν τολμά να στηλιτεύσει, πόσο μάλλον μέσα από τη δράση του, να παρέμβει πολιτικά, με στόχο την ανατροπή της.

Στην προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία μας, κυρίαρχο λόγο έχουν τα πολιτικά κόμματα, αφού είναι αυτά που καθορίζουν το μείγμα πολιτικής και την ποιότητα της δημοκρατίας, της ισοπολιτείας και δικαιοσύνης στη χώρα. Ποια λοιπόν είναι η κομματική στρατηγική, πέρα από τον εμφανή και επίμονο διαχωρισμό τους σε δεξιάς ή αριστεράς όπως παραδοσιακά έχει παγιοποιηθεί να λέγεται, πολιτικής; Με τακτά διαστήματα, ανάλογα και με εκάστοτε πεφωτισμένους ηγέτες, όπου μπορούν να δελεάσουν μεγάλη μερίδα του λαού σε μορφώματα προοδευτικά, όπως συνηθίζεται να λέγονται με διάφορες κατά καιρούς επί μέρους ονομασίες.

Αν πάμε κάποιες δεκαετίες πίσω, μετά από τους εμφύλιους σπαραγμούς που βίωσαν οι γονείς και οι παππούδες, με πίκρα θα διαπιστώσουμε την ελαφρότητα με την οποία πολιτεύτηκαν τα πολιτικά κόμματα σε βάρος του λαού και προπαντός του τόπου, κάθε τόπου στη χώρα. Τις εποχές που Καναδάς, ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία, ζητούσαν εργατικά χέρια, τόσο οι κυβερνώντες, όσο και οι ηγέτες των πολιτικών κομμάτων, ενθάρρυναν τη μετανάστευση Ελλήνων πολιτών κυρίως της επαρχίας και όχι μόνο, ώστε να απαλλαγούν από τις απαιτήσεις τους, που ήταν η ανάπτυξη του τόπου, του κάθε τόπου τους. Ενώ οι κομματικοί σχηματισμοί υπάκουαν τυφλά στον ηγέτη τους. Καμιά διαδικασία κομματικής λειτουργίας, για τη δημιουργία εθνικής στρατηγικής. Την περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας και κοινωνικής αξιολόγησης, για την ποιότητα ζωής των πολιτών. Η αποποίηση της προσωπικής τους ευθύνης μέσα από τη μετανάστευση του πληθυσμού, ήταν γι’ αυτούς το σωτήριο φως, η προτεραιότητα, για την πολιτική επιβίωσή τους. Καμιά στρατηγική για δομές και υποδομές στο κέντρο και την περιφέρεια της χώρας, καμιά δράση και αντίδραση κομματική. Ότι πει ο αρχηγός. Η κομματική δημοκρατική λειτουργία, μόνο ως έννοια αναφοράς είχε θέση στο κομματικό πολιτικό τους λεξιλόγιο. Ουδέποτε εφαρμόστηκε στην πράξη. Πάντα ότι πει ο αρχηγός, από τον οποίο εξαρτάτο η πολιτική καριέρα των κομματικών στελεχών.

Εκείνη η απαρχαιωμένη νοοτροπία, ακολουθείται δυστυχώς και στις μέρες μας, με μικρές παραλλαγές, που όμως δεν αλλάζουν την ουσία. Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με τον ένα μόνο αρχηγό, αλλά και με άλλους πολλούς ακόμα. Αν και τα σημερινά πολιτικά κόμματα επικαλούνται τη δημοκρατική λειτουργία, τη συλλογικότητα, το σεβασμό στη μειοψηφία, στην συν απόφαση. Αν και μιλούν για την ανάγκη δημιουργίας εθνικής στρατηγικής και περιφερειακής ανάπτυξης, μιμούνται εκείνα του παρελθόντος που ενθάρρυναν τη μαζική μετανάστευση, με τις πολιτικές τους αν είναι στην κυβέρνηση, ή με το είδος της αντιπολίτευσης ως κοινοβουλευτικές δυνάμεις που ασκούν στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αναγκάζουν ξανά τις νέες και νέους της χώρας, σε αναζήτηση επαγγελματικής σταδιοδρομίας σε χώρες προηγμένης αναπτυξιακής στρατηγικής, αφήνοντας τη χώρα τους γυμνή, από ζωντάνια, από δυναμική, από σύγχρονες και καινοτόμες ιδέες, έννοιες έμφυτες στη σημερινή νεολαία της.

Η σημερινή δομή προσωποπαγών πολιτικών κομμάτων, αφού η κομματικά δημοκρατική εκλογή εκπροσώπων, είναι κατ’ επίφαση δημοκρατική και ουδόλως επιτρέπει την εφαρμογή, στοιχειωδών δημοκρατικών κριτηρίων.

Βασίζονται τα σημερινά κόμματα στην προσωπολατρία, όχι του ενός αρχηγού, αλλά κάθε κομματικού τοπάρχη, που φροντίζει με τη γνωστή και πάγια μέθοδο των εξυπηρετήσεων και της πλήρους υποταγής στις επιθυμίες του να δημιουργεί δικό του αυτοτελές φέουδο, ώστε με αυτό να διεκδικεί και να εκφοβίζει. Οι σημερινές κομματικές οργανώσεις, εξελίχθηκαν δυστυχώς, στη εξυπηρέτηση μικρών παραγοντίσκων αμφιβόλου πολιτικής αξίας, αφού σε κάθε τοπική οργάνωση δεν παράγεται προς και από την κοινωνία πολιτική σφυρηλάτησης, δεν δημιουργείται έργο προς το κεντρικό κόμμα και ούτε ποτέ ερωτώνται από αυτό ουσιαστικά οι τοπικές οργανώσεις, για θέματα πολιτικής παραγωγής.

Τούτων δεδομένων, δεν έχουν κοινωνική χρησιμότητα οι τοπικές κομματικές οργανώσεις υπό τη σημερινή τους μορφή καθώς το μόνο που κάνουν είναι να υπηρετούν κομματικούς παραγοντίσκους με τα φέουδά τους. Για το λόγο αυτό, συνετό είναι να καταργηθούν, φέρνοντας στη θέση τους μια νέα, σύγχρονη, αμφίδρομη κομματική και κοινωνική επικοινωνία.

Η σύγχρονη κοινωνία χρειάζεται σύγχρονα κόμματα, ζωντανά εργαλεία σε όφελος της. Χρειάζεται κομματικά στελέχη ικανά να την εκπροσωπούν αποτελεσματικά, διεκδικώντας τα δικαιώματά της ανάλογα με τις πολιτικές της πεποιθήσεις και κομματικές προτιμήσεις. Να μπορεί να συνεργάζεται με τα κόμματα και τα στελέχη τους άμεσα. Η ίδια να επιλέγει τα πρόσωπα που την εκπροσωπούν στα κομματικά όργανα, να τα αναδεικνύει από το κοινωνικό τους έργο, πάνω στις αρχές και αξίες των πεποιθήσεών τους.

Τέτοια κομματική οργάνωση σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, σήμερα δεν υπάρχει και είναι στοίχημα της νέας γενιάς που αδημονεί για ένα αύριο με ανοιχτούς ορίζοντες, να δημιουργήσει τη δικής ανατρεπτική δράση, σε όφελος του κοινωνικού συνόλου, παίρνοντας στα δικά της χέρια, τη σύγχρονη πολιτική σκυτάλη.

 

Facebook Comments