Γιώργος Μαθόπουλος:«ΚΗΦΙΣΙΑ: Δεκατέσσερις άμαξες χωρίς ρόδες»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος (Πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»)

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, έγινε στην Κηφισιά, όπως το λέμε στο χωριό μου την Ριζοσπηλιά του Νομού Αρκαδίας, το τρικούβερτο γλέντι, της απλής αναλογικής!

Πλήθος κόσμου μπήκε στο χορό. Κάθε πλατεία και χορός, κάθε γειτονιά και άμαξα, που περίμενε το άσπρο άλογο, να την τραβήξει στην κορφή της πόλης. Όμως δεν διάλεξαν πολλά οι χορευτές μόνο δεκατέσσερα, μα δεν ήταν όλα άσπρα και αυτό δεν ήταν το πρέπων. Όμως στην ανάγκη τα έζεψαν. Δεκατέσσερα άλογα και μόνο ένα ήταν άσπρο. Αλλά, μη τα πω όπως τα λένε στο χωριό μου. Ήταν κάπως παρδαλά. Αυτή την έννοια δεν την ξέρουν στο χωριό μου, αλλά εγώ ζω στην Κηφισιά και μ’ έκαναν ξεφτέρι οι χορευτές και έχω μάθει, τι σημαίνει παρδαλό άλογο.

Αφού τα έζεψαν καλά, καλά, οι χορευτές, τράβηξαν τα γκέμια και με μιας τα άλογα άρχισαν να τρέχουν στενό το στενό και πλατεία την πλατεία, για να σύρουν το χορό, περήφανα και αγέρωχα και άντε ξανά από την αρχή, ώσπου κάποτε έφτασαν στην κορφή της πόλης, ταλαίπωρα και κουρασμένα και μόνο τότε γύρισαν, να δουν την άμαξα που έσερναν. Απόρησαν που δεν είδαν εκεί τους χορευτές και ούτε καν τις ρόδες, από τις άμαξες που έσερναν.

Αλλά επειδή τα όνειρα και οι φαντασιώσεις κρατούν λίγα μόλις λεπτά της ώρας και οι οραματιστές του χωριού μου δεν έχουν και καμιά πρεμούρα να καταπιαστούν με τα αυτοδιοικητικά της Κηφισιάς ή να «αβαντάρουν» φιλοδοξίες επικράτησης για την κατάκτηση του δημαρχιακού θώκου της πόλης, ας έρθουμε στην αδήριτη πραγματικότητα του σήμερα της τρίτης ημέρας του δεύτερου μήνα του έτους 2021.

Προαναγγέλλεται, ίσως και να έχει αναρτηθεί στη διαύγεια, ο νέος νόμος για τις εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτός και αν δεν είναι στη λογική των κοτζαμπάσηδων, αν τα όσα ως τώρα διαρρέονται ισχύουν, που ισχύουν. Όχι πως οι προηγούμενοι ήταν σε άλλη λογική. Μία ή έστω το πολύ μιάμιση τετραετία, ο κάθε νόμος που κρύβει μέσα του σωρεία εξυπηρετήσεων, δεν είχε ποτέ μεγαλύτερη διάρκεια, στην πολιτεία με τη νοοτροπία του κοτζαμπάση.

«Το ρουσφέτι γιέ μου και η διχόνοια κυβερνάνε από την εποχή του Καποδίστρια, θα πει ο μακαρίτης γέροντας μισό περίπου αιώνα πριν. Όποιος πήγε να κάνει καλό στον τόπο, κάποιος κοτζαμπάσης βρισκόταν να τον «αποκεφαλίσει». ή όπως το λέγαν οι «κομουνιστοσημμορίτες», να του κοντύνει τα πόδια. Και δε ντρέπονται να μιλούν για δημοκρατία και σοσιαλισμό. Άκου γιέ μου το γέροντα κομουνιστή, που φεύγει σύντομα από αυτό τον κόσμο, αν δεν αγαπήσεις τον άνθρωπο, προκοπή δε θα δεις. Σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία δε θα υπάρξει. Δεν το λέω εγώ, το είπαν πρώτοι άλλοι. Ο πεινασμένος θέλει το στομάχι του να γεμίσει. Μα ο χορτάτος γιέ μου, το δεύτερο σεντούκι του».

Ποτέ ως και σήμερα η πολιτική στον τόπο μας, δεν κατάφερε να ξεκολλήσει από αυτή την πολιτικά αρρωστημένη νοοτροπία του κοτζαμπάση. Από τη νοοτροπία, που προβάλει το κυρίαρχο ατομικό εγώ. Αν δεν ήταν έτσι, ποιος ο λόγος να βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο, να αλλάζουν τα νομοθετήματα, εκεί που δεν συντρέχει σοβαρός λόγος. Αν δεν ήταν τόσο πολύ εμποτισμένο σε αυτή τη νοοτροπία, το άτομο της πολιτικής στην κεντρική πολιτική ή την τοπική αυτοδιοίκηση. Γιατί θα πρέπει σε μια πόλη, των πενήντα και εκατό χιλιάδων κατοίκων, να βλέπουμε να διεκδικούν τη διοίκησή της, δεκατέσσερις συνδυασμοί και όχι μόνο τρεις ή έστω πέντε. Αν ο λόγος τους, δεν ήταν ο προσωπικός εγωισμός καθενός εξ αυτών; Θα έπρεπε η δημόσια διατύπωση μιας τόσο αιχμηρής άποψης, κατά προσώπων, να οφείλει μια συγνώμη από κάθε τυχών θιγόμενο πρόσωπο, όπως μια συγνώμη, θα όφειλαν και όλοι οι εκπρόσωποι του λαού, που ενώ άλλα υπόσχονται πριν του πάρουν την ψήφο και άλλα εφαρμόζουν, αφού κατακτήσουν το θώκο που επιδίωξαν για το εγώ τους και μόνο. Καμία συνεννόηση μεταξύ τους. Καμία συνεργασία και κανένας ειλικρινείς διάλογος.

Δεκατέσσερις δημοτικές παρατάξεις στο Δημοτικό Συμβούλιο της Κηφισιάς, με το σύστημα της απλής αναλογικής. Ωραία, όλα τα εγώ ικανοποιήθηκαν. Καθώς δε διαφαίνεται πως ο στόχος όλων, ήταν να γίνουν δήμαρχοι της πόλης. Ανάμειξη επιδίωξαν στο δημοτικό συμβούλιο και την πέτυχαν. Αλλά δυστυχώς, με τους όρους του ατομισμού τους και όχι με τους όρους της κοινωνίας. Ζεύτηκαν την προεκλογική άμαξα, αλλά σύντομα είδαν πως δεν είχε ρόδες να την τρέξουν. Ρόδες, είναι οι άνθρωποι. Είναι η κοινωνία. Χωρίς την κοινωνία, καμιά ατομική φιλοδοξία δε μπορεί να φτάσει στο ψηλότερο σημείο της πόλης και όπως καλά όλοι το γνωρίζουμε, ποτέ καμιά δεν έφτασε από μόνη της και ούτε χάρη στη σύνθεση των απόψεων. Έφτασε βασισμένη, στη λογική του δούναι και λαβείν, του κοτζαμπάση.

Έρχεται νέος νόμος. Επώδυνος για τις προσωπικές φιλοδοξίες και τα ατομικά εγώ. Είναι στιγμή συνεννόησης. Κοινής λογικής. Κοινής πορείας με γνώμονα, την κοινωνία και τις ανάγκες της. Με βάση τις αντικειμενικές της αξίες. Στιγμή, που μπορεί να βάλει ρόδες στην άμαξα της πόλης. Στιγμή ουσίας. Για απάλειψη της νοοτροπίας των κοτζαμπάσηδων.