Γιώργος Μαθόπουλος: «Κρυφές εστίες συμφερόντων»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Είμαστε στην καινούρια εποχή. Μια καινούρια εποχή που αν και τη ζούμε, ακόμα δεν τη γνωρίζουμε. Στα μάτια του σημερινού εβδομηντάρη, υπάρχει πανικός, θλίψη, αγανάχτηση, απογοήτευση, θυμός. Δεν γίνεται να συμβιβαστούν με τη σύγχρονη εικόνα. Αναγνωρίζουν ασφαλώς την κοινωνική πρόοδο, που έχει πετύχει ο άνθρωπος της επιστήμης, της τεχνολογίας, όμως αρνούνται την ισοπέδωση, στην οποία οδηγεί το κοινωνικό σύνολο, ο άνθρωπος της πολιτικής, της οικονομίας, της δικαιοσύνης, της εξουσίας.

Μικρή λάμψη στον όγκο του προβλήματος, το καθαρό μυαλό της Σοφίας Μπεκατώρου, που μπόρεσε να ελευθερώσει τη συνείδησή της, από τα δεσμά της αρρωστημένης εξουσίας. Μια εξουσία των Αρίστων, των Αδιαμφισβήτητων, των Αθανάτων. Μια εξουσία Αρρωστημένη. Παγιοποιημένη. Διεθνώς Δομημένη. Αδιαφιλονίκητη.

Στα μάτια του κοινωνικά μυημένου εβδομηντάρη, γίνεται συμπόνοια το βουβό δάκρυ και κατανόηση η σιωπή, που πληγώνουν την ψυχή της κάθε Σοφίας, του κάθε Σοφιανού. Αλλά ως εδώ.

Είμαστε στην εποχή του εισαγόμενου διαδικτύου, με την συνήθη καθυστέρηση έναντι λαών, που «έτρωγαν βελανίδια» όταν ο «ευφυής λαός μας», γεννούσε τη Δημοκρατία και έχτιζε Παρθενώνες. Τη Δημοκρατία που όλοι επικαλούνται και κανείς δεν εφαρμόζει με πρώτες τις όποιες μικρές ή μεγάλες εξουσίες. Του Αθλητισμού, της Πολιτικής, της Οικονομίας, της Άδικης Κατανομής των Αγαθών.

Στα μάτια του εβδομηντάρη, πέρα από κάθε άλλη γνώση και εμπειρία του, τις τελευταίες μέρες, μία εικόνα κυριαρχεί, καθώς ο σημερινός εβδομηντάρης αποτελεί την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο σπαραγμό του λαού της πατρίδας μας. Είναι η εικόνα του αποκλεισμού από διαδικτυακές πλατφόρμες του προέδρου των ΗΠΑ. Σήμερα το αντιλαμβάνεται ή θα έπρεπε να το αντιλαμβάνεται και ο ποιο αδαής πολίτης σε αυτό τον πλανήτη, το μέγεθος δηλαδή, της διαδικτυακής εξουσίας. Μια διαδικτυακή εξουσία που στο όνομα της ασφάλειας, έφτασε να διατάσσει, τόσο πέρα από την εμφανή δημοκρατία, όσο και πέρα από την αιτιολογημένη δικαιοσύνη.

Ασφαλώς κανείς και ούτε ο πρόεδρος των ΗΠΑ και κυρίως αυτός, δεν δικαιούται να υποκινεί σε βίαιες εξεγέρσεις τους πολίτες, που συχνά δεν είναι επαρκώς ενημερωμένοι για ότι συμβαίνει γύρω τους αλλά και στον κόσμο, ακριβώς από την έλλειψη σωστής ενημέρωσης με υπαιτιότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος, στο οποίο αναφέρονται οι εκάστοτε πολιτικές εξουσίες και που εποπτεύονται από τον εκάστοτε πρόεδρο, του όποιου πολιτικού και κοινωνικού φορέα, που έχει την τελική δέσμευση και ευθύνη, για τη σωστή εφαρμογή της λειτουργίας της δημοκρατίας.

Πρόεδροι και πολιτικές εξουσίες, που δε θωρακίζουν τη δημοκρατία, δε θωρακίζουν τη δικαιοσύνη, δε θωρακίζουν τη δίκαιη κατανομή των αγαθών, που προωθούν επιλεκτικά τη συλλογική και την ατομική ανάδειξη των ιδεών, που δεν προστατεύουν το θύμα από το θήτη, που αρνούνται το λόγο και δαιμονοποιούν τον αντίλογο, δεν λογίζονται εξουσίες δημοκρατικές, αλλά μορφώματα αυταρχισμού και ατομικισμού. Κρυφές εστίες συμφερόντων και εκμετάλλευσης των αδύναμων. Λογίζονται, μολυσματικοί φορείς συσσώρευσης πλούτου και κατάχρησης εξουσίας.

Στα μάτια του σημερινού εβδομηντάρη, αποτελεί ματαιότητα η ανοίκεια ατομική προσπάθεια δικτύωσης και ανέλιξης, σήμερα ιδιαίτερα που το άτομο έχει όλη την πληροφορία της πολιτικής και της ιστορικής διδαχής. Καμιά δικαίωση δεν θα έρθει στον κόσμο του μέλλοντος από πολιτικούς παραγοντισμούς και διχαστικές ομαδοποιήσεις. Ο σεβασμός της προσωπικότητας του ατόμου, η συλλογική και δημοκρατική λειτουργία στις αποφάσεις, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, δεν καταγράφονται πλέον ως σύγχρονες κατακτήσεις, καταγράφονται ως ζητούμενα του μέλλοντος.

Ένα μέλλον αβέβαιο για τις νεότερες γενιές, που αποτελεί και δική τους ευθύνη το μέλλον τους να προστατευτεί, να μη αλλοιωθεί άλλο από τις ως τώρα αντιδημοκρατικές πολιτικές και άλλες εξουσίες που αλλάζουν πρόσωπα, αλλά ο ιστός τους παραμένει ίδιος και απαράλαχτος.

Στα μάτια του σημερινού εβδομηντάρη, όποιας κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής βαθμίδας, υπάρχει αγανάχτηση και πόνος, όχι για ότι δεν κατέκτησε, αλλά για ότι αντιδημοκρατικό, συντεχνιακό, μικροπολιτικό ή καιροσκοπικό επέτρεψε, να μολύνουν τη ζωή του μέλλοντος με δισεπίλυτα περιβαλλοντικά ζητήματα και αμέτρητες πολιτικές παθογένειες.