Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Τούτες οι σκέψεις, δεν αποτελούν έργο τεκμηρίωσης. Αναδύουν σωρεύσεις ως ανάσες ψυχής.

Λένε κάποιοι στη χώρα, σε άλλους λαούς. Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια. Για να υποτιμήσουν και να αμφισβητήσουν έτσι, την πρόοδο, τη δυναμική και την ικανότητά τους. Αποφεύγουν όμως να διακρίνουν, πως εκείνοι οι λαοί, «ανακύκλωναν τα βελανίδια που έτρωγαν» και τα αξιοποιούσαν ξανά σε όφελός τους. Διαθέτει η γλώσσα μας, μια πολύ εύστοχη παροιμία, για την ακρίβεια ανακύκλωσης των φαγώσιμων.

Αν θέλουμε σήμερα να αποδεχθούμε κάτι τέτοιο, οφείλουμε να δούμε και τι κάναμε εμείς που χτίζαμε τους Παρθενώνες. Όταν αντί να υπερασπιστούμε, μεταλαμπαδεύοντας την αξία και το μεγαλείο τους στα πέρατα της οικουμένης, σε όφελος του λαού και της χώρας μας. Ξεριζώσαμε τη βελανιδιά για να στερήσουμε τον καρπό της από όσους πάσχιζαν να επιβιώσουν, στερώντας ταυτόχρονα και τη «σκιά της βελανιδιάς» από τους Παρθενώνες μας, εκθέτοντάς τους, σε «ανυπόληπτες ακτίνες».

Απογυμνώσαμε τις αξίες, τις περγαμηνές, τις πνευματικές ικανότητες. Θάψαμε στα έγκατα της γης τον πρωτογενή πλούτο της χώρας. Στερώντας από την ανθρώπινη δυναμική, να αξιοποίηση, σε κοινωνικό όφελος, την ανεκτίμητη συλλογική και ατομική διαίσθηση. Ικανότητα. Ευρηματικότητα. Διορατικότητα.

Ησυχία, η πολιτεία κοιμάται. Αποτελεί τη φράση που την ξεστομίζουν ποικιλοτρόπως σήμερα, οι κοινωνικές δυνάμεις. Οι συλλογικότητες κοινωνικού ενδιαφέροντος. Οι φορείς με υποχρέωση να υπηρετήσουν θεσμικά ή εθελοντικά τον άνθρωπο, το περιβάλλον, την ποιότητα της ζωής, τον πολιτισμό, την ιστορία, τις αξίες.

Παρακολουθούμε αποσβολωμένοι, το εθνικό κοινοβούλιο. Την πολιτεία μας. Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Τους πολιτικούς μας. Να διαγκωνίζονται με σκαιό τρόπο για ασήμαντα προς το συμφέρον της κοινωνίας ζητήματα. Που αποτελούν όμως, κυρίαρχες εικόνες του μεταξύ τους δήθεν προπηλακισμού. Για να κερδίσουν ευκαιριακά, ατομικά και κομματικά οφέλη, στη συνείδηση των Ελλήνων και των Ευρωπαίων πολιτών.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός, ότι κανένας εκ των ευρωπαίων πολιτικών και των χωρών τους, δεν ταυτίζει τη γνώμη του επί της ουσίας, με τη γνώμη του όποιου συνεταίρου του, στην ευρωπαϊκή συνεργασία. Καθένας εγωιστικά προσπαθεί να υπηρετήσει τα εθνικά, τα κομματικά και προπαντός, τα ατομικά του συμφέροντα.

Θα περιμέναμε ως πολίτες της χώρας μας, με την πλούσια ιστορία της, έστω και αν, όχι πάντα με μόνο φωτεινά σημεία της. Καθώς υπήρξαν και σκιές. Να αντιπροσωπεύεται σε ένα υψηλότερο και ποιοτικότερο πολιτικό και κομματικό επίπεδο, με βάση την ιστορία της. Δεν το βλέπουμε. Δεν το κατανοούμε. Δεν το γευόμαστε. Αντίθετα κτήμα όλων, έχει καταστεί στη χώρα μας, η ανούσια αντιπαράθεση. Ο διχασμός. Η διαπλοκή. Το ατομικό όφελος. Η κακοποιητική αντίληψη. Αυτά μας διδάσκει ως πολίτες η εικόνα, όπως και οι εφαρμοσμένες πολιτικές, των πολιτικών μας εκπροσώπων και όταν συμβεί να αντισταθούμε σε αυτά, είμαστε σχεδόν οι έξαλλοι υπονομευτές της νομιμότητας. Εκείνης, που την έχουν θεσπίσει στα μικροπολιτικά τους μέτρα. Αντί, στο κοινωνικό μεγαλείο της ερευνητικής σκέψης, των κριμένων αναγκών, των αξιών, της διευκόλυνσης και της δημιουργίας.

Αυτή είναι η νοοτροπία τους και αυτή μας μεταλαμπαδεύουν. Καθόλου ξένες σε αυτή τη νοοτροπία δεν είναι αντίστοιχες συμπεριφορές και αποφάσεις, σε όλες τις κατώτερες πολιτικές, αυτοδιοικητικές και κοινωνικές διοικητικές βαθμίδες, όπου σχεδόν παντού, κυριαρχούν μέθοδοι ατομικότητας, μέθοδοι οξείας διαμόρφωσης κακοποιητικής πολιτικής συμπεριφοράς.

Βλέπουμε εδώ μια πολύ όμορφη εικόνα. Η οποία έχει λείψει από την περιοχή μας. Όχι εξαιτίας ή μόνο της πανδημίας. Σε ένα χώρο που σήμερα θλίβεσαι να τον βλέπεις. Εικόνα, που αποτελεί χώρο του δημότη πολίτη, που δεν μπορεί να τον αξιοποιήσει και να τον απολαύσει, σχολίαζα λίγες ώρες πριν. Σε ανάρτηση στο διαδίκτυο άρθρου, της ηλεκτρονικής έκδοσης ΚΗΦΙΣΙΑ με τίτλο: Το δημοτικό θέατρο της Νέας Ερυθραίας διχάζει. (Φεβρουάριος 12, 2021).

Ένα άρθρο, που αφορούσε το ανοιχτό δημοτικό θέατρο Νέας Ερυθραίας, όπου τόνιζα την εντύπωση που μου προκάλεσε, αυτό που και ο τίτλος του θέματος ανέφερε. Το «δημοτικό θέατρο διχάζει». Διχάζει, γιατί ναι. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης, είναι διχαστική. Καμιά σημασία δεν έχει που η πρόταση πέρασε, με μία μόλις ψήφο περισσότερη. Το δημοτικό συμβούλιο διχάστηκε. Για ένα θέμα που θα έπρεπε να έχει λυθεί από δεκαετίες πριν και όχι απλά, από την ενοποίηση των τριών πόλεων, που σήμερα αποτελούν το Δήμο Κηφισιάς.

Επισήμαινα περίπου στο σχόλιό μου: (Χωρίς να θέλω να μπω στην ουσία, όποιων τυχόν νομικών κωλυμάτων, λέω απλά, ότι αυτά εύκολα λύνονται, όταν υπάρχει η πολιτική βούληση, ο ενιαίος δήμος μας, να προσφέρει στους κατοίκους και δημότες του, απολαύσεις που προάγουν την ιστορική μνήμη και τον πολιτισμό σφαιρικά, αντί μόνο περιοριστικά ή μονοσήμαντα.

Μπορεί εύκολα το ΚΕΜΜΕ, σεβόμενο απολύτως τους ιδρυτικούς σκοπούς του, με κατάλληλη στοιχειοθέτηση, να εξελιχθεί σε ένα ευρύ κέντρο ιστορικής μνήμης, μελέτης και πολιτισμού, της Ελληνικής επικράτειας, του ελληνισμού και όχι μόνο.

Είναι μόνο μια απλή πρόταση. Είμαι βέβαιος σχολίαζα, πως το δημοτικό συμβούλιο της πόλης μας, κατανοεί την ανάγκη για ενότητα, αποφάσεων και ενεργειών του. Σε όφελος της τοπικής κοινωνίας μας συνολικά των πόλεων που τον συνθέτουν.)

Αντιλαμβάνομαι, το οραματικό τούτων των γραμμών συνολικά. Τονίζω όμως. Αυτή η διατύπωσή τους, αποτελεί συνειδητά την οξεία κριτική μου, σε κακοποιητικούς θεσμούς και σε υποκριτικά πρόσωπα.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι Πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»