Γιώργος Μαθόπουλος: Μια ευκαιρία που δε χάνεται

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Παρακολουθώντας πρόσφατα το δημοτικό συμβούλιο, καθώς είχα πολλούς μήνες να το παρακολουθήσω από κοντά για προσωπικούς λόγους και στη συνέχεια και διαδικτυακά λόγω πανδημίας, ήταν μια περίεργη νέα εμπειρία, που με έκανε να δω μια άλλη πραγματικότητα, από αυτή που χρόνια είχα συνηθίσει.

Από τη μια είναι καλό να βλέπεις διαφορετικές δημοτικές παρατάξεις να συνεργάζονται με τη διοίκηση από θέσεις διοίκησης και ελέω Κλεισθένη, από την άλλη όμως είναι δύσκολο να πιστής πως τέτοιες συνεργασίες δίνουν την αναγκαία απόδοση, των προσδοκώμενων στην πόλη και τους πολίτες της.

Αν μιλάς για την πόλη σου και για ανθρώπους γνώριμους, έως φίλους, ακόμα και για συνεργάτες σου που σε εκπροσωπούν ως πολίτη στο δημοτικό της συμβούλιο, ή και σε τοπικούς της φορείς, δεν είναι εύκολο να τους κρίνεις με τη δέουσα αυστηρότητα, αν πραγματικά έτσι το αισθάνεσαι. Είναι φορές που συνειδησιακά δεσμευμένος, κρύβεις λόγια, στραγγαλίζεις λογικές, αποσιωπάς τη δική σου αλήθεια και όλα αυτά, χωρίς καν να προσδοκάς σε οφέλη ατομικής σου αναρρίχησης στα διοικητικά της πόλης, κάτι που είναι σε όλους γνωστό, αν θέλεις να διοικήσεις, χρειάζεται και να προσαρμοστείς στη λογική των θα, της υπόσχεσης, που όχι απλά δεν πιστεύεις, αλλά εξαρχής γνωρίζεις ότι δεν θα τηρήσεις.

Πως όμως θα γεμίσεις το μυαλό του πολίτη, να αντιληφθεί αυτή την πραγματικότητα, όταν αδιάφορος ο ίδιος, πλην όμως απαιτητικός, ζητά τα θέλω του εδώ και τώρα; Πως μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του, περιστοιχισμένος από μια νοοτροπία που εκπορεύεται από τις τοπικές σου αρχές, της μυστικοπάθειας, της κρυψίνοιας λογικής και εν τέλει της κοινωνικής απομόνωσης; Εκπροσωπώντας επίσημο τοπικό κοινωνικό φορέα, την «Ατραπός Κηφισιάς» η έκπληξή μου έγινε βαθύς προβληματισμός, από την άρνηση να δοθούν τα στοιχεία επικοινωνίας μας μαζί τους, εκπροσώπων άλλων φορέων κατοίκων που δρουν κοινωνικά στην πόλη, με το αστείο της δικαιολογίας, περί προσωπικών δεδομένων.

Αν εκπροσωπείς οποιοδήποτε κοινωνικό φορέα, για λογαριασμό δραστηριοτήτων του ζητήματα της πόλης επίσημα, δε μπορείς να αποκρύβεις τα στοιχεία επικοινωνίας του φορέα σου αν από όποιον φορέα ή και πολίτη ζητηθούν με την αιτιολογία των προσωπικών δεδομένων. Σήμερα μάλιστα, στην λεγόμενη εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Ας το δουν αυτό το ζήτημα της πληροφορίας και επικοινωνίας μεταξύ των φορέων και των πολιτών, οι αξιότιμες και οι αξιότιμοι δημοτικοί μας σύμβουλοι, όπως και η δημοτική μας διοίκηση κατανοώντας επιτέλους, πως ένα όνομα, ένα mail και ένα τηλέφωνο, φορέα και του εκπροσώπου του, δε θα τους στερήσει την αποκλειστικότητα της επικοινωνίας. Καθένας μπορεί να αναζητήσει και να έχει τα στοιχεία των φορέων της πόλης του, αλλά για ποιο λόγο θα πρέπει να ταλαιπωρείται και να τα αναζητά αποσπασματικά, όταν αυτά όλα, υπάρχουν συγκεντρωτικά στα δημοτικά συρτάρια ενώ, αν ο οποιοσδήποτε αρνείται προσωπικά να δώσει τα στοιχεία του ως εκπρόσωπος φορέα, είναι καλύτερα να αφήσει ήσυχο τον φορέα, να προχωρήσει μπροστά, αντί να τον καθηλώνει στη μιζέρια του χθες.

Ήταν πραγματική έκπληξη, βλέποντας να διαγκωνίζονται οι τοπικοί μας εκπρόσωποι για τις μετα-ΜΗΔΕΙΑ συνέπειες, με τους τόνους κλαδιά στοιβαγμένα στους δρόμους της πόλης, περιοριζόμενοι στο τι και το πως καλύτερα ή χειρότερα έκαναν το θεσμικό τους χρέος, χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να μπουν στην ουσία του προβλήματος κάτι που με έκανε να νοιώσω ένα σφίξιμο, μια απογοήτευση για το χρόνο που αφιέρωσα, στη συνεδρίαση του δημοτικού μας συμβουλίου.

Όμως, όπως συχνά το λέω και για τον εαυτό μου, τα δύσκολα είναι για τους ικανούς και η εκπροσώπηση ενός φορέα, ιδιαίτερα του δημοτικού συμβουλίου μιας πόλης, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται ικανότητα, δύναμη, γνώσεις, στρατηγική, δράση, επικοινωνία. Δεν είναι υποχρεωτικό και ούτε αναγκαίο, όλα αυτά τα στοιχεία να τα διαθέτει το σύνολο των μελών ενός δημοτικού συμβουλίου, εν προκειμένω της Κηφισιάς. Αυτό που πρωτίστως και κάθε άλλου είναι απολύτως αναγκαίο να διαθέτει, είναι η συλλογική λειτουργία. Είναι η συνεννόηση, είναι η κατανόηση, είναι η ειλικρίνεια, είναι η εμπιστοσύνη.

Η ευκαιρία που σήμερα δεν χάνεται από τους ανθρώπους που βλέπουν μπροστά και διεκδικούν το μέλλον το δικό τους και των συνανθρώπων τους, είναι η πολύ μεγάλη εμπειρία που μας έδωσε σε όλες και όλους η ανελέητη αυτή πανδημία, που δε γνωρίζουμε σήμερα πως μας προέκυψε και ίσως ποτέ δε θα το μάθουμε. Μας δίνει όμως την ευκαιρία να στοχαστούμε αλλιώς, να εμπλουτίσουμε τους ορίζοντές μας, επιτέλους να δούμε πόσο μικροί και ανήμποροι είμαστε και πόσο έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο.

Η δεύτερη ευκαιρία μας, είναι αυτή της κλιματικής αλλαγής. Ήταν πράγματι θλιβερό (ας μου συγχωρήσουν τον χαρακτηρισμό, οι αγαπημένοι φίλοι/ες του δημοτικού μας συμβουλίου), να βλέπεις ένταση για το αν που και πότε ακριβώς πήγαν οι υπηρεσίες να προστατέψουν τους πολίτες από τις δύσκολες συνέπειες της κακοκαιρίας αντί με σεβασμό και με έκφραση συγνώμης προς τον πολίτη, γιατί υστέρησαν, δεν πρόβλεψαν, δεν οργανώθηκαν έγκαιρα να τους προστατέψουν, να σκύψουν πάνω σε αυτό καθαυτό το πρόβλημα και να εκπονήσουν έστω και τώρα σχέδιο για την πάγια αντιμετώπισή του, με καλύτερους όρους.

Έστω και τώρα, καθώς σε κάτι που δεν υπάρχει ποτέ δεν είναι αργά να δημιουργηθεί. Ας καθίσουν ώρες και μέρες αν χρειαστεί να οργανώσουν αποτελεσματικά την προστασία της πόλης, αντί αφελώς να περιορίζουν την επικοινωνία μεταξύ των κοινωνικών φορέων της, πιστεύοντας ότι έτσι μπορούν να τους ελέγχουν.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»

Facebook Comments