Γιώργος Μαθόπουλος: «Ο γραφικός του χωριού»

Του Γιώργου Μαθόπουλου Προέδρου του Σωματείου «Ατραπός Κηφισιάς»

Όπου χωριό, Δήμος. Όπου Δήμος, κοινωνικό σύνολο. Όπου κοινωνικό σύνολο, άνθρωποι. Όπου άνθρωποι, ανάγκες και προβλήματα.

Είναι η καθημερινότητα του κοινωνικού συνόλου, που δεν λέει να το βάλει κάτω. Διαρκώς δημιουργεί θέματα, ανασύρει παλιά, φανερώνει καινούρια. Προβλήματα καθημερινότητας που πολιτικά, πάντα επιλέγονται και πάντα δε λύνονται.

Είσαι ο γραφικός του χωριού, μπαίνεις στην καθημερινότητα όλων, δεν περιορίζεσαι στα δικά σου και ενοχλείς την καθεστηκυία τάξη. Ενοχλείς το κατεστημένο με ιδέες, με αρχές, με συναίσθημα, με παρεμβάσεις, ή προτάσεις. Το κατεστημένο που για την κοινωνία μας βρίσκεται δυστυχώς παντού, στη Γειτονιά, στο Δήμο, στους Φορείς της Δημόσιας Διοίκησης, στα Πολιτικά Κόμματα.

Έχεις εμπειρία ετών. Από τη μια ο πολίτης. Από την άλλη ο σύμβουλος, ο δήμαρχος, ο γραμματέας, ο διευθυντής, ο διοικητής, ο δικαστής, ο βουλευτής, ο υπουργός, η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση. Όλοι έχουν λόγο, όλοι έχουν ρόλο, όμως βρίσκονται πάντα απέναντι από την καθημερινότητα σου ως πολίτη και όχι μαζί σου ως πολίτες στην καθημερινότητά σου, στα θέλω, στις ανάγκες, στις ιδέες, στα προβλήματα σου. Ώστε αν ως πολίτης αντιδράσεις μια φορά, σε χτυπούν στην πλάτη με «κατανόηση» χωρίς να κάνουν κάτι για σένα, όποιο και αν είναι το πρόβλημά σου. Αν αντιδράσεις δεύτερη φορά, σε βάζουν σε λίστα ενοχλητικών. Αν αντιδράσεις και τρίτη φορά, σου βάζουν ετικέτα ο γραφικός του χωριού. Αν κάνεις προτάσεις αντίθετες προς την καθεστηκυία τάξη τους, σου βάζουν την ετικέτα του αιθεροβάμονα.

Ως γραφικός του χωριού ή ως αιθεροβάμων, διαπιστώνεις πως δε θα καταφέρεις να βρεις άκρη με την καθημερινότητα και τα προβλήματά της και αυτό γιατί όπου και αν απευθύνθηκες αντιμετώπισες και από μια διαφορετική καθεστηκυία τάξη. Βγαίνεις, (ως παράδειγμα που ταιριάζει σε κάθε περίπτωση), από το σπίτι σου για μια βόλτα, δε βρίσκεις πεζοδρόμιο κι’ αν το βρεις, δεκάδες εμπόδια θα σε κατεβάζουν ξανά και ξανά στο δρόμο αραιής ή και πυκνής κυκλοφορίας. Διαμαρτύρεσαι για αυτό στο Δήμο σου και ακούς, αυτή είναι η πολιτική, αυτό λέει ο νόμος. Ποιος έκανε το νόμο, η Βουλή. Η Κυβέρνηση. Τα κόμματα. Τώρα μάλιστα, θα τη βρεις την άκρη πολιτικά.

Γνωρίζεις από την εμπειρία σου, ποια περίπου είναι η πολιτική συμπεριφορά που θα αντιμετωπίσεις. Από τη μια ξέρεις πως θα έχεις να κάνεις με την πολιτική του ατομισμού και ξέρεις τι σημαίνεις για αυτόν που την ασκεί. Αν δεν είσαι δικός του είσαι εχθρός του. Από την άλλη ξέρεις πως θα έχεις να κάνεις με την πολιτική του συλλογικού, αλλά και εδώ ξέρεις τι σημαίνει συλλογικό. Συζητάς να περνά η ώρα σου και μόνο θεωρητικά, για να αποφασίσει για το θέμα σου ατομικά, εκείνος που δεν ασπάζεται το συλλογικό.

Αν συμβαίνει να εκπροσωπείς κάποιο φορέα και κάνεις το «λάθος» να υπομνήσεις το ζήτημά σου, θα πάει άχρηστο το μελάνι και το χαρτί που κατανάλωσες, αν πρώτα δεν δηλώσεις υποταγή στον πολιτικό εκπρόσωπο του φορέα όπου απευθύνθηκες.

Όποιο πρόβλημα, παράπονο, παρέμβαση, πρόταση, ιδέα, προτάξεις, θα ακούσεις με απόλυτη βεβαιότητα, πως το θέμα σου είναι ελλιπές ή ανώριμο, αν όμως δεχθείς να υποταχθείς είτε στην πολιτική του ατομισμού, είτε στην πολιτική του συλλογικού που αποφασίζει αυτός που δεν το πιστεύει, τότε δεν είσαι γραφικός, ούτε αιθεροβάμων.

Νιώθεις άβολα να συναντάς συμπολίτες που εσκεμμένα αδιαφορούν ή έχουν άγνοια για τις ιδεολογικές πηγές και τις πολιτικές που εφαρμόζουν οι εκπρόσωποί τους στην εθνική ή ευρωπαϊκή αντιπροσωπία. Πολιτικές που επηρεάζουν άμεσα και καταλυτικά τη ζωή τους. Νιώθεις θλίψη ακούγοντας κάποιους να μιλούν με ακρότητες για ότι συμβαίνει στη χώρα και να δρουν πάντα, σε βάρος του κοινωνικού της συνόλου.

Νιώθεις εν τέλει αποστροφή για τους εκπροσώπους σου, όταν όλοι χρησιμοποιούν τη φυσική σου παρουσία, ως ατομικό τους σκαλοπάτι αναρρίχησης στα σχέδια του φιλοτομαρισμού τους, αδιαφορώντας στην πράξη για τα προβλήματα και τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, για τα οποία εσύ αγωνίζεσαι, καταβεβλημένος από την ψυχική φθορά, κάποτε και με απώλεια της υγείας σου, βλέποντας το «πανήγυρι» που στήνει σε βάρος του κοινωνικού συνόλου η καθεστηκυία τάξη, οι προπαγανδιστές και ημέτεροι της πολιτικής αναλγησίας και οι εκτελεστές τους, υπέρ των «μέγιστων και των αρίστων».

Αν και γνωρίζεις τα παραπάνω, δεν καταβάλλεσαι ούτε από την ψυχική φθορά, ούτε από τα όποια ατομικά σου προβλήματα, γιατί το γνωρίζεις πως ακολουθείς το σωστό δρόμο και αργά ή γρήγορα θα γίνεις πηγή αναφοράς και φορέας μίμησης, ιδιαίτερα αν σκεφτείς ότι παρά την κρίση που καταγράφεται σήμερα με τον κορονοιό, σε βάρος των κοινωνιών του πλανήτη, το αλόγιστο οικονομικό κέρδος κάποιων ολίγων.