Γιώργος Μαθόπουλος: «Οι άρχοντες του αυτοθαυμασμού»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Στη δημοκρατία ο άνθρωπος είναι θεωρικά ελεύθερος να πράξει κατά βούλησή του. Να εφαρμόσει τις ιδέες του δημιουργώντας χρήσιμες και πολύτιμες υπεραξίες για τον ίδιο ή τους συνανθρώπους του, υπεραξίες που αφορούν ιδέες, αλλά και αγαθά. Είναι θεωρητικά ελεύθερος, γιατί η δημοκρατία έχει κανόνες που καλείται να τους ακολουθεί, όπως έχει και κόστος, που οφείλει να το καταβάλει.

Όμως στη σύγχρονη εποχή, όπου ο άνθρωπος βιώνει τη δημοκρατία που δημιουργεί ο ίδιος, τη δημοκρατία που εφαρμόζει και υπηρετεί, ελάχιστη δυνατότητα σε πράξη, σε βούληση και σε κανόνες ή στο κόστος της του παρέχεται, να εφαρμόσει τις ιδέες του, να δημιουργήσει την υπεραξία για τον ίδιο και τις κοινωνικές ανάγκες γενικά.

Ελλειμματικοί ηγέτες, μικροπολιτικές, αδιαφάνεια, ιδιοτέλειες, έλλειψη κοινωνικού ελέγχου, στείρα κοινωνική παιδεία, είναι κάποια στοιχεία που δημιουργούν τους άρχοντες του αυτοθαυμασμού στα πεδία της ανθρώπινης και πολιτικοκοινωνικής δραστηριότητας.

Να μιλήσουμε για την κοινωνική αλληλεγγύη ή κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία, ένας τομέας άγνωστος μέχρι πρότινος ίσως και ακόμα στον πληθυσμό της χώρας, για τις μεγάλες παραγωγικές και οικονομικές δυνατότητες στον πρωτογενή τομέα που μπορεί να ενδυναμώσει την καθημερινότητα του πολίτη και τη χώρα.

Να μιλήσουμε για την τοπική αυτοδιοίκηση, που ο τεράστιος πολλαπλασιαστικός της ρόλος, περιορίζεται ασφυκτικά στις κομματικές σημαίες τα βράδια της καταμέτρησης των αποτελεσμάτων και στη συνέχεια στις όποιες αντιλήψεις του αφέντη Δήμαρχου, που δεν ενημερώνει ποτέ κανένα και για τίποτα από όσα αποφασίζει, παρά μόνο τα φέρνει ως τετελεσμένα ή τελεσίγραφα, σε ένα συχνά αδιάβαστο δημοτικό συμβούλιο να δώσει έγκριση νομιμοποίησης των αποφάσεών του.

Να μιλήσουμε για την δημιουργία και τη στήριξη δομών επιστημονικής έρευνας και τεχνολογίας στα πανεπιστήμια της χώρας ή να μιλήσουμε για το απαρχαιωμένο και χρεοκοπημένο δημόσιο της αναξιοκρατίας, εξαιτίας και μόνο, ημέτερων διορισμών όπως διαχρονικά έχει στελεχωθεί.

Να μιλήσουμε για το συνδικαλιστικό κίνημα, που βρίσκεται σε ακινησία σύγχρονων ιδεών και δράσεων, υποκύπτοντας κάθε φορά μπροστά στη σπάθη του εργοδοτικού μηχανισμού, είτε πρόκειται για ιδιωτικό, είτε πρόκειται για δημόσιο τομέα.

Να μιλήσουμε για την παντελή έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού ανάπτυξης της περιφέρειας, των αστικών κέντρων της χώρας και ακόμα για το κτηματολόγιο που ο φάκελός του μετακινείται από ένα υπουργικό συρτάρι στο άλλο, επί δεκαετίες.

Να μιλήσουμε για τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την εγκαταλειμμένη γη που μπορεί να δώσει πλούτο σε ποιότητα αγαθών, με την κατάλληλη επιστημονική έρευνα που δεν διαθέτει η χώρα, αλλά που δίνει άδειες λειτουργίας καταστημάτων Pet Shop, φυτοφαρμάκων και γεωργικών μηχανημάτων στα αστικά κέντρα, σε κτηνίατρους και γεωπόνους που η ίδια σπούδασε, να τρέφουν κατοικίδια ώσπου τα εγκαταλείψουν οι «φιλόζωοι» ιδιοκτήτες τους, να κοπρίζουν δρόμους ή κήπους γειτόνων και να πωλούν λουλούδια, αφήνοντας απροστάτευτο τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο και αδιαφορεί για τις μικρομεσαίες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας.

Δεν μιλάμε για τίποτα από όλα αυτά. Ίσως επειδή μάθαμε να διαφεντεύουν τη ζωή, εκείνοι τους οποίους οι ίδιοι εμείς διορίσαμε άρχοντες και αφέντες, που συχνά πυκνά τους βλέπουμε στα καθοδηγούμενα τηλεοπτικά παράθυρα ως τηλεπερσόνες, να μας κουνούν το δάχτυλο για όσα οι ίδιοι ευθύνονται. Ίσως και εμείς να υποσκάπτουμε τη ζωή και τη δράση μας γιατί πιστεύουμε, ανεξαρτήτως δυνατοτήτων, ότι μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα από τους άρχοντες που μας εξουσιάζουν ή και επιζητούμε την εύνοιά τους πλειοδοτώντας αλαζονικά, στην υπεράσπιση του ρόλου τους.

Αυτή είναι η επικρατούσα μέθοδος που καθιστά τη δημοκρατία μας ελλειμματική και επιτρέπουμε στους εκπροσώπους της αλαζονεία και αυτοθαυμασμό, να αισθάνονται άρχοντες και αφέντες, αφού ποτέ δεν λογοδοτούν στο λαό και ξεπερνούν τα όρια της δημοκρατίας και με ύφος καθεστωτικού και ειδήμονα, να εφαρμόζουν αναίτια σε βάρος του λαού, μεθόδους καταστολής, ως αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Μια μέθοδο που σήμερα τη συναντάμε παντού, στην εργασία, στο συνδικαλισμό, στη δικαιοσύνη, στα κόμματα, στην Κυβέρνηση, σε ιδιωτικές και δημόσιες υπηρεσίες που καταστρατηγώντας το σύνταγμα, λειτουργούν «νόμιμα», σε ένα χιλιοτρυπημένο και πολυδιάσπαρτο νομικό πλαίσιο.

Αυτή είναι η δημοκρατία που δημιούργησε και υπηρετεί ο άνθρωπος της εποχής μας και δεν υπάρχει ελπίδα αλλαγής από τους σημερινούς ιθύνοντες και κατευθύνοντες, την ελλειμματική υπόστασή της, ιδιαίτερα από τους σημερινούς κυβερνώντες που εκμεταλλεύονται την απραξία της αξιωματικής και μείζονος αντιπολίτευσης, που περί άλλων τυρβάζουν, πνιγμένες και καταπονημένες στην εσωστρέφειά τους.

Αν υπάρχει μια ακόμα ελπίδα στην ελληνική κοινότητα, όπως έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, αυτή βρίσκεται στις νεότερες γενιές, εφόσον όμως εφαρμόσουν σωστά την πεμπτουσία της δημοκρατίας και δεν εξελιχθούν ως οι νέοι αλαζόνες, ενός ακόμα αντιδημοκρατικού και πολιτικοοικονομικά, αντιλαϊκού καθεστώτος.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι Πρόεδρος του Σωματείου «ΑΤΡΑΠΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ»