Γιώργος Μαθόπουλος: “Ηγέτη δεν σε κάνουν τα αξιώματα…”

Του Γιώργου Μαθόπουλου Προέδρου του Σωματείου «Ατραπός Κηφισιάς»

Είναι μεγάλη η λαϊκή ευθύνη για ότι συμβαίνει στη χώρα, όπως σε κάθε χώρα του πλανήτη. Μεγαλύτερη όμως είναι η ευθύνη για το λαό και για τη χώρα, αυτή της εκάστοτε πολιτικής της εκπροσώπησης.

Ήταν στη Ριζοσπηλιά Αρκαδίας, εξήντα και πλέον χρόνια πριν, που φεύγοντας με το κεφάλι προς τα κάτω από το σάπιο σανίδι του μπαλκονιού του πατρικού μου, βρέθηκε η αγκαλιά ενός εκ των δέκα προέδρων κοινοτήτων της ευρύτερης στον άξονα του ποταμού Αλφειού περιοχής, της επαρχίας Γορτυνίας, να με σταματήσει, λίγο πάνω από το πέτρινο έδαφος.

Μετά το στιγμιαίο πανικό και πλέον όρθιος, κέρδισα το θαυμασμό των προέδρων, όταν στο ερώτημα τους, γιατί δεν πρόσεξα, όπως αργότερα έμαθα από τον ίδιο τον πατέρα μου, που σε εκείνη τη συνέλευση ήταν οικοδεσπότης και πρόεδρός της, τόλμησα να ψελλίσω με μισές λέξεις, «ήθελα να σας βλέπω και να σας ακούω καλύτερα». Να γιατί σας ταλαιπωρώ σήμερα και με τις μνείες σκέψεις μου.

Δύο ήταν τα θέματα συνέλευσης των προέδρων. Το ένα ήταν η ΟΥΝΤΡΑ. (Αδόκιμη ονομασία του Οργανισμού Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών). Η UNRRA, (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν οι Η.Π.Α, αλλά που εκπροσωπούσαν 44 έθνη. Πρώτο θέμα, ήταν η δίκαιη διανομή των αγαθών βοήθειας, με βάσει τους κατοίκους κάθε κοινότητας. Δεύτερο θέμα, η διάνοιξη επαρχιακής οδού στη διαδρομή της αρχαίας αμαξιτής οδού (καρόδρομος), που ένωνε τις Μυκήνες με την Αρχαία Ολυμπία, προς τιμή του Έλληνα αστρονόμου και γεωγράφου Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ο αι. μ.Χ.), (είχε καταγράψει τη διαδρομή και με τις χαρτογραφικές γνώσεις της εποχής του, έδωσε οδηγίες, για την κατασκευή χάρτη με την απεικόνιση της σφαιρικής Γης στο επίπεδο, θέτοντας έτσι σε βάση επιστημονική, την κατασκευή χαρτών με μέθοδο, που ισχύει μέχρι σήμερα και καταγράφει με την ονομασία και τις γεωγραφικές τους συντεταγμένες, 6500 τόπους του τότε γνωστού κόσμου). «βικιπαιδεία»

Ήθελαν έτσι οι πρόεδροι των τότε κοινοτήτων της περιοχής, ας μου επιτραπεί να πω, ήταν μια ιδέα του αείμνηστου πατέρα μου, να πετύχουν ταυτόχρονα, τρία πράγματα.

Πρώτο: Να ανοίξουν δρόμο επικοινωνίας τους με τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεύτερο: Να αξιοποιήσουν την πλούσια χλωρίδα σε αρώματα και ποιότητα των πολύμορφων και δυναμικών εδαφών της περιοχής.

Τρίτο: Να κρατήσουν ζωντανή την ιστορία του τόπου τους, τιμώντας τον αρχαίο περιηγητή.

Τι πέτυχαν, αφού συμφώνησαν ομόφωνα και προώθησαν τις προτάσεις τους στην Ελληνική Πολιτεία; Αυτό που μου είπε χρόνια αργότερα, ο εκ των τελευταίων εν ζωή (μακαρίτης πια σήμερα) τότε προέδρων. Άκου Γιώργο, εμείς φύγαμε, έμεινα εγώ για ένα δυο χρόνια ακόμα ο θεός ξέρει πόσα, και δεν είδαμε τίποτα από όσα τότε οραματιστήκαμε, με μπροστάρη το συχωρεμένο πάτερα σου. Το έλεγε πάντα είναι πλούσια η περιοχή, αλλά θέλει υποστήριξη. Πάλεψέ το, αλλά φοβάμαι ούτε εσύ δε θα δεις τίποτα. Ο πατέρας σου ήταν μπροστάρης, ήταν ηγέτης, αλλά τον πολέμησαν πολλοί, κρίμα που δεν τον άκουσαν οι ντόπιοι. Θα ήταν αλλιώς σήμερα. Δεν έχουμε πολιτικούς, δεν έχουμε ηγεσία. Κάποτε έρχονταν οι Ιταλοί και έβγαζαν κωλορίζια (μικρές ρίζες άγριας ελιάς) από τα χωράφια μας, για να κάνουν λιοστάσια στην πατρίδα τους και εμείς καθόμαστε και τους κοιτάγαμε. Γι’ αυτό σου λέω, δεν έχουμε καθοδήγηση δεν έχουμε πολιτικούς, δεν έχουμε ηγέτες. Τα έλεγα και στον πατέρα σου. Αγωνίστηκε. Μαζί αγωνιστήκαμε. Κάνε ότι σε φωτίσει ο θεός.

Ήμουν τότε κάτω των σαράντα ετών και έφτασα σήμερα να σιχτιρίζω άπαντες, υπεύθυνους και μη.

Εγκατέλειψα αναγκαστικά τη γενέτειρά μου λόγω της εγκατάλειψή της από την πολιτεία. Αναμείχθηκα στα πολιτιστικά, στα αθλητικά, στα δημοτικά, στα κομματικά. Χαμένος χρόνος, πλην της εμπειρίας. Συνάντησα ηγετίσκους, μωροφιλόδοξους, παρατρεχάμενους, από τους τελευταίους ούτε ο ίδιος ξέφυγα. Πολλοί εξ αυτών εκμεταλλευόμενοι τον ιδρώτα, το χρόνο και τους κόπους μου, έγιναν «μάγκες», ξεπουλώντας την αγνότητα των φιλοδοξιών και των κοινωνικών μου προθέσεων.

Τελειώνοντας την εξηκοστή δεκαετία, κοιτώντας πίσω αναζητώντας το όραμα των προέδρων, νιώθω μπροστά μου ξανά, εκείνο το σάπιο σανίδι και ζωντανεύουν στη μνήμη μου τα λόγια του τελευταίου εξ αυτών και προσθέτω σε αυτά, ότι ποτέ δεν είχε η χώρα ικανούς πολιτικούς να ρισκάρουν, για την ευημερία του λαού και την περιφερειακή της ανάπτυξη.

Θα πει κάποιος και θα έχει δίκιο, είμαστε ηγέτες του εαυτού μας, των πράξεων μας. Όμως, μιλάμε για πολιτικούς ηγέτες και το να είσαι πολιτικός ηγέτης, σημαίνει να έχεις όραμα για τη δημιουργία ενός σωστά οργανωμένα κοινωνικού και αναπτυξιακού αύριο για τη χώρα, να εμπνέει το λαό σου.

Υπάρχει παρανόηση, σχετικά με την ηγεσία. Ηγεσία δεν σημαίνει ανωτερότητα, δε σημαίνει εξουσία, έλεγχο ή και φυσικό χάρισμα. Ηγεσία είναι η δύναμη να οραματίζεσαι, να εμπνέεις, να καθοδηγείς και να υπηρετείς.

Ποιος πολιτικός ηγέτης οραματίστηκε, ενέπνευσε, καθοδήγησε, με όραμα την αξιοποίηση του ανεκμετάλλευτου πλούτου της χώρας σε όφελός του λαού, ως τη σύγχρονη εποχή μας της τεχνολογίας, όπου οι άνθρωποι διαμορφώνουμε μια κοινωνία παθητική, ζώντας σαν υπνωτισμένοι, σε έναν αυτόματο πιλότο;

Πολιτικός ηγέτης, δεν είναι αυτός που διαφεντεύει σε μια υπνωτισμένη κοινωνία. Είναι αυτός που τολμά, που εμπνέει, που καθοδηγεί, που υπηρετεί. Αυτός που δεν παγιδεύεται σε καμιά μιντιακή προστασία, ούτε αποστεώνεται σε γυάλες αυλοκολάκων και δεν επαναπαύεται στα αξιώματά του. Πολιτικό ηγέτη, δεν κάνουν τα μίντια, ούτε οι κόλακες και τα αξιώματα. Τον ηγέτη, η σωστή καθοδήγηση του λαού και η ολιστική προσφορά του στη χώρα, τον κάνουν.

Τέτοιων πολιτικών ηγετών, έχει στερηθεί η χώρα μας, γεγονός που οδήγησε τους πολίτες να αποστρέφονται την πολιτική. Περισσότερο, όταν αντιλαμβάνονται ότι στις εσωτερικές τους κομματικές διεργασίες, επικρατεί αδυναμία καθοδήγησης και παραδρόμηση αρχών, αξιών και εξαγγελιών. Αν αυτό επαναβεβαιωθεί και στο άμεσο μέλλον, δεν μπορώ να περιμένω ως πολίτης, στο επόμενο βήμα μου, περισσότερα, από ένα σάπιο σανίδι.