Γιώργος Μαθόπουλος:«Στηλιτεύοντας τους εχθρούς της ενάργειας»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος Κάτοικος Δήμου Κηφισιάς

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος λέει ο λαός και είναι μπροστά στα μάτια μας ως δεινή πραγματικότητα, η σοφή τούτη ρήση, που έρχεται να μας θυμίσει πόσο μικροί, πόσο μόνοι, ευάλωτοι και απροστάτευτοι είμαστε, μπροστά σε απρόβλεπτες και βίαιες ανατροπές της ζωής μας. Όπου και αν στραφεί η προσοχή μας στην εποχή όπως τη βιώσαμε από τη μεταπολίτευση και κυρίως τη δεκαετία της οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο με την πανδημία παγκοσμίως, η θλίψη, ο πόνος, η απογοήτευση, ο θυμός μας, περισσεύουν.

Είναι κρίμα που οι νέοι άνθρωποι, καθώς δεν έχουν οι ίδιοι βιώματα προηγούμενων περιόδων και ούτε έχουν διδαχθεί, χωρίς ασφαλώς να ευθύνονται, δεν κατανοούν το νόημα της φράσης, στηλιτεύοντας τους εχθρούς της ενάργειας, που επιλέχτηκε ως ο τίτλος των επιγραμματικών τούτων σκέψεων.

Στηλιτεύοντας πράξεις, με σκέψη και λόγο, παρότι σπάνια ο δημόσιος λόγος εκφράζει επακριβώς το βάθος της σκέψης των εχθρών της πολιτικής εδώ ενάργειας, πάντα προκαλείται δυσφορία και αντίδραση, φανερή ή μη, εκφρασμένη ή όχι.

Στηλιτεύω, δεν σημαίνει ότι εχθρεύομαι, υπονομεύω, απαξιώνω τους εκπροσώπους μου. Σημαίνει ενδιαφέρομαι, ανησυχώ, διεκδικώ για την ποιότητα ζωής του τόπου μου, για το περιβάλλον στο οποίο ζω, νοιάζομαι για τον συνάνθρωπο που οφείλω να τον σέβομαι, να τον φροντίζω, να μη δέχομαι την απαξίωση και την εξαθλίωσή του.

Παρακολουθώντας πρόσφατα ενημέρωση του κ. Δήμαρχου προς τα μέλη του Δημοτικού Συμβούλιου Κηφισιάς, ακούστηκε μεταξύ άλλων ότι το υπουργείο, η κυβέρνηση, η πολιτεία εν τέλει, συζήτησε για ένα διαδημοτικό σχέδιο περί προστασίας περιαστικών δασών, περιλαμβανομένου του Δήμου Κηφισιάς. Το ερώτημα βγαίνει αβίαστα και δε μπορεί να μη περιέχει στηλίτευση. Μα τι μας λέτε ξανά και ξανά, μήπως πάτε για εκλογές; Δεν είναι αυτό που ο νέος άνθρωπος μπορεί εύκολα να το καταλάβει, καθώς η σκέψη του είναι στο ότι έτσι, θα έχουμε μεγαλύτερη ασφάλεια στην πόλη και το περιβάλλον, κάτι απολύτως λογικό. Το ερώτημα που οφείλει να τεθεί στο υπουργείο, αφορά στην εφαρμοσιμότητα, στα χρονοδιαγράμματα, στη χρηματοδότηση, στο επιχειρησιακό μέρος του σχεδίου, αν είναι εξασφαλισμένα ή αποτελούν «ορφανές» εξαγγελίες.

Μιλώντας κυρίως σε νεότερους, που δικαίως δεν έχουν εμπειρία, το εθνικό κτηματολόγιο της χώρας, οι πολιτικές δυνάμεις, το εξαγγέλλουν από τη δεκαετία του 1960 και στο 2021 δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Έχει πολιτικό ενδιαφέρον να αναζητηθούν από τον καθένα, ιδιαίτερα από τους νέους, ποιοι λόγοι όλα τα προηγούμενα χρόνια καθυστέρησαν ένα τόσο σημαντικό για τη χώρα θέμα και κατέστησαν επιτακτική τη στηλίτευση των εχθρών της ενάργειας. Εκείνων που παραβλέπουν την καθαρότητα στην ποιότητα ζωής. Για ποιους λόγους την παραβλέπουν. Να αναφερθούμε και στην πόλη μας, όπου η οριοθέτηση του Κηφισού Ποταμού ακόμα δεν έχει καθοριστεί. Να αναζητηθούν οι πραγματικοί λόγοι, που στη διεκδίκηση της δημοτικής διοίκησης στην Κηφισιά στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, συμμετείχαν παρατάξεις αριθμητικά ίσες, με μια πλήρη ομάδα του Μπάσκετ. Ποια ενάργεια ιδεολογική και πολιτική, ποια διαφορά τους εξέφρασαν με σαφήνεια και καθαρότητα λόγου, που επέβαλε την μονοδιάστατη επιλογή.

Παρακολουθώντας τη σύγχρονη πολιτική, διακρίνουμε από τις κυβερνητικές αποφάσεις και πρακτικές, πως οι κυβερνώντες δεν έχουν διδαχθεί, ούτε από τα καταστροφικά για τους πολίτες και τη χώρα δεκαετή μνημόνια, ούτε από την πρόσφατη πανδημία που ακόμα μαστίζει τον πλανήτη και πολιτεύονται με όρους επιστροφής στον μεσαίωνα, κάτι που ουδέποτε ως αξία η συγκεκριμένη ιδεολογικοπολιτική τάση στη χώρα δεν την εγκατέλειψε, επιμένοντας να διευρύνει διαρκώς τις ανισότητες.

Ζητούμενο για την κοινωνία των πολιτών στην πόλη μας, αλλά και στη χώρα, που δεν είναι άμοιρη ευθυνών και η ίδια για ότι συμβαίνει, παραμένει πάντα το όραμα της πολιτικής. Εκείνης, που θα κάνει πράξη ένα νέο σύγχρονο αφήγημα, προσαρμοσμένο στις κοινωνικές και τοπικές ανάγκες του 2021. Ένα πολιτικό αφήγημα που από τη μια θα τη συνεγείρει και από την άλλη θα ανατρέψει τις πολιτικές ανισότητας, ανοίγοντας το δρόμο στην πολυπόθητη κοινωνική αλλαγή που πάντα έρχεται, αλλά βρίσκεται διαρκώς μακριά. Ένα όραμα ριζικής ανασυγκρότησης, μέσα από τις στάχτες, που αφήνουν πίσω τα ερείπια της οικονομικής κρίσης και η πανδημία, εγκαθιδρύοντας μια νέα νοοτροπία στα πολιτικά και θεσμικά της όργανα.

Χρειάζεται η κοινωνία των πολιτών ένα νέο σύγχρονο και εφαρμόσιμο σχέδιο, της δημοκρατίας με λογοδοσία, με ανακλητότητα, με συλλογικές διαδικασίες, με αξιολογικές επιλογές, με ύφος διακυβέρνησης που ενθαρρύνει την αμφισβήτηση και επιτρέπει την κριτική. Μια πολιτική ιδεολογικών αξιών και αρχών, που δε θα ξοδεύει άκριτα, το αξιακό της κεφάλαιο, στην προσπάθεια να επιβιώσει μετατοπιζόμενη συγκυριακά. Ένα νέο σύγχρονο, ολιστικό επιχειρησιακό αναπτυξιακό σχέδιο υλοποίησης, που αξιοποιεί την επιστήμη και την τεχνολογία στην παραγωγή. Στην πράσινη ανάπτυξη. Που επιβραβεύει την ατομική δημιουργία. Που αξιοποιεί την περιφερειακή αναπτυξιακή αναθέρμανση. Που γνωρίζει και αναδεικνύει εποικοδομητικά τον διεθνικό πλούτο της χώρας. Ένα ολιστικό σχέδιο ανασυγκρότησης, βασισμένο σε εφαρμόσιμη πρόκριση των στόχων και των ιδεών, που δεν εξαρτά την εφαρμογή του, από ξεπερασμένες πολιτικές στρατηγικές και μονοσήμαντες συντεχνιακές ιδεοληψίες.