Γιώργος Μαθόπουλος: Το τελείωσε και με περίσσιο θράσος κουνά το δάχτυλο

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Ήρθε η «Ελπίδα» να φανερώσει καθαρά, το μέλλον της χώρας της εξάρτησης. Των εγκλωβισμών. Του μπάχαλου. Της ανυποληψίας. Της αλαζονείας. Της αποικιοποίησης που φιλοδωρεί με διχίλιαρα κάποιους, ξεχνώντας όμως εκείνους που είναι οι περισσότεροι, που επί εικοσιτετράωρα είναι εγκλωβισμένοι στο σπίτι τους χωρίς νερό και ρεύμα, με στοίβες χιονιού που τους εμποδίζει να κινηθούν. Ασθενείς που καλούν σε βοήθεια χωρίς ανταπόκριση. Θα αναρωτηθεί κάποιος. Ανυπόληπτη η χώρα; Εγκλωβισμένη; Εξαρτημένη; Είναι δυνατό να λέγεται κάτι τόσο προσβλητικό για τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, δίδαξε την ελευθερία, διέσπειρε τις αξίες, τις ιδέες και τον πολιτισμό; Μα πως γίνεται, είναι η ανταπάντηση, στον ποιο ακριβοπληρωμένο δρόμο της χώρας, την Αττική Οδό να εγκλωβίζονται άνθρωποι, να κινδυνεύει η ζωή τους από το χιόνι και το ψύχος, για πάνω από είκοσι ώρες και να μην ανοίγει ρουθούνι; Πως γίνεται επί τέσσερα εικοσιτετράωρα, να μένουν αποκλεισμένα νοικοκυριά και συνοικίες;

Καθώς η χώρα δεν είναι αφηρημένη έννοια και αποτελείται από τους κατοίκους, από τους διοικητικούς θεσμούς, από τις δομές εξουσίας. Της εξουσίας που εναλλάσσεται και κατορθώνει να παραμένει η ίδια, μέσα από τερτίπια και τεχνάσματα, κατάλληλα εκπαιδευμένων εξουσιαστών, που κουνούν το δάχτυλο σε όποιον είναι πέρα από το υποτακτικό πεδίο επιρροής της. Λογικό φαντάζει μόνο από συνήθεια, ο κατάλληλα εκπαιδευμένος που θα το δει με την οπτική των ιδεωδών του εξουσιαστή, να θεωρήσει προσβολή για τη χώρα τέτοια κατηγορία. Να ισχυριστεί πως ήταν μια ακόμα κακοκαιρία εν μέσω πανδημίας και να πολεμήσει με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους, ώστε να επιβάλει την εξουσία του. Αντί να το δει με τα μάτια του εξουσιαζόμενου πολίτη, που υπομένει την αρνητική πολιτική ιδεωδών του εξουσιαστή και να μη μιλά και να μη συνδυάζει την κακοκαιρία «Ελπίδα» με ανικανότητα αδιαφορία και αλαζονεία των εξουσιαστών, για ότι συνέβη με την έλευση ενός χιονιά και με όσα προηγήθηκαν στο παρελθόν, καταστρέφοντας περιουσίες, φυτικό και ζωικό πλούτο στην επικράτεια της χώρας, την εκτίναξη της ακρίβειας και τη φτωχοποίηση της πλειονότητας του πληθυσμού της, φαινόμενα που επαναλαμβάνονται στη χώρα αδιαλείπτως επί πολλές δεκαετίες.

Όμως, ας μείνουμε, όχι στα χρόνια της μεταπολίτευσης, που ηθελημένα το κάνουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι. Δεν κρύβεται η ενοχή τους βυθίζοντας το κεφάλι στην άμμο. Είναι άδικο να ενοχοποιείται η χώρα και να δικαιώνονται οι ένοχοι. Πάμε ελάχιστα πίσω, στην τότε εποχή της νεοφερμένης στη χώρα Γερμανικής «Siemens». Μια υπόθεση αμαρτωλή, όπως αποκαλυπτικά αναλύει η «ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ». Ένα σπουδαίο για το νεοέλληνα ιστορικό ντοκουμέντο που διατίθεται στο διαδίκτυο ελεύθερα, για όσους θέλουν την πληροφορία και να δουν το είδος και την ποιότητα της πολιτικής που εφαρμόστηκε μετά τον εμφύλιο, από τους βασιλείς και τους κυβερνόντες, πριν, κατά τη χούντα των συνταγματαρχών και στα χρόνια της μεταπολίτευσης στη χώρα. Εκεί όλα τα δεινά της χώρας θέριεψαν σε βάρος της ποιότητας της δημοκρατικής λειτουργίας, σε βάρος της αναπτυξιακής της δομής και του περιφερειακού πρωτογενή αναπτυξιακού της τομέα, σε βάρος των πολιτών και ποτέ σε βάρος της κατά καιρούς εξουσίας της, που η μόνη πρεμούρα της, είναι να δείχνει με το δάχτυλο τον κάθε πολίτη που τολμά και διεκδικεί, που ελεύθερα ονειρεύεται.

Η ελληνική κοινωνία στα τελευταία χρόνια έγινε μάρτυρας θλιβερών συμβάντων. Να θυμηθεί το Μάτι Αττικής με τους 101 νεκρούς, καμένους σε μια αδιέξοδη περιοχή; Γιατί αδιέξοδη περιοχή, είναι το μεγάλο ερώτημα, όταν το ανθρώπινο λάθος και ο κακός συντονισμός είναι πιθανό φαινόμενο στην κάθε περίπτωση; Ευθύνονται εδώ, αυτοί που επιχειρούσαν εκείνη την περίοδο ή εκείνοι που επέτρεψαν να δημιουργηθεί η αδιέξοδη περιοχή; Ποια ήταν και ποια είναι η εθνική στρατηγική για την προστασία του πολίτη, στις περιπτώσεις δόμησης της χώρας; Να θυμηθεί τις πλημύρες και τους πνιγμούς στη Μάντρα Αττικής, γιατί κάποιοι έχτισαν κατοικίες και επιχειρήσεις στα ρέματα, με ανοχή εξουσιαστών του τόπου τους και της κεντρικής εξουσίας; Να θυμηθεί τις καμένες εκτάσεις τις φθινοπωρινές πλημύρες και τις συνέπειές τους; Την καταστροφή περιουσιών, του φυσικού πλούτου και του οικοσυστήματος; Να αποδεχθούν την απαράδεκτη εικόνα της πρόσφατης κακοκαιρίας «Ελπίδα» (όνομα και αυτό που βρήκαν!) σε όλη την Αττική, ειδικά στην ακριβοπληρωμένη λεωφόρο της την Αττική Οδό; Αλήθεια, ας πει κάποιος πόσα εκατομμύρια ξόδεψε ο κατασκευαστής για την κατασκευή της, πόσα εκατομμύρια ως τώρα έχει εισπράξει και πόσα χρόνια ακόμα θα εισπράττει. Να πει πόσες χιλιάδες ευρώ κοστίζουν 100 εκχιονιστικά μηχανήματα, να διασφαλίσουν την ομαλή προσπέλασή της, σε αντίστοιχες καιρικές συνθήκες!

Δεν αξίζει να πούμε κάτι για την πανδημία. Εδώ η εξουσία το τελείωσε και με περίσσιο θράσος κουνά το δάχτυλο σε όσους διαφωνούν στις πολιτικές της επιλογές. Η πολιτική χάνει το νόημά της και η αλαζονεία χτυπά κόκκινο. Δεν είναι να μιλά ο πολίτης για Κυβέρνηση. Οι κυβερνόντες εξουσιαστές, βλέπουν τον πολίτη ως ύλη αναλώσιμη και οντότητα εκμετάλλευσης υπέρ των συμφερόντων τους!

Facebook Comments