Οι μνηστήρες το δίλημμα το dress code και η απόφαση της ψήφου στην Κηφισιά

0
90

kifisia

Μάης του 2019.Σαββάτο βράδυ,λίγες ώρες πριν το ξημέρωμα της επιλογής-για άλλη μια φορά-του μνηστήρα που θα την συντρόφευε,τουλάχιστον για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Η Ψήφος,όμορφη,θελκτική,με καμπύλες που προκαλούν τα πάθη και εξάπτουν την φαντασία,  στέκονταν
μπρος στον καθρέφτη της προβληματισμένη κι αναποφάσιστη.Και πώς να μην ήταν άλλωστε;
Κάθε φορά πίστευε πως επέλεγε τον καλύτερο.
Κάθε φορά απογοητεύονταν.
Πλούσια νύφη,κόρη της Δημοκρατίας και του Δήμου,κι όμως όταν ερχόταν η ώρα της επιλογής την έπνιγαν οι αμφιβολίες.
Κοιτούσε τις τουαλέτες της κι αναρωτιόταν:Να βάλω την γάλάζια;
Μπαα…κλασική μεν,πολυφορεμένη δε.Να βάλω την πράσινη;Ασε..
Αυτός ο λεκές δεν λέει να φύγει με τίποτα,θα φαίνεται ότι κι αν κάνω.
Λες να βάλω την κόκκινη;Μία φορά την φόρεσα,με την πράσινη γούνα βέβαια,αλλά στο τέλος της βραδιάς είχα μείνει μόνη.
Έχω φυσικά και  παραλλαγές. Τυρκουάζ, σομόν,βεραμάν,blue electric.
Έχω κι αυτή την μαύρη όμως μόνο για κηδείες κάνει.
Κάθισε σκεφτική στην άκρη του κρεβατιού και προσπαθούσε να μετρήσει τις πιθανότητες που θα είχε φορώντας
κάποια απ’αυτές να κάνει εντύπωση και εν τέλει να γίνει αποδεκτή από τους παρευρισκομένους.Όταν έβαζα την γαλάζια στην αρχή με αποθέωναν,στην συνέχεια δυσανασχετούσαν και στο φινάλε με παραμέριζαν.Φορώντας την πράσινη τους είχα όλους στα πόδια μου,στην αρχή φυσικά,γιατί μετά μ’ έδιωχναν με τον χειρότερο τρόπο.Ακόμα κι
όταν φόρεσα την κόκκινη,όλοι είχαν μαζευτεί γύρω μου,όλοι μου ζητούσαν…αυτόγραφα,όμως εγώ ποτέ φορώντας την κόκκινη δε ένοιωθα σταρ,κι έτσι απομακρύνονταν δυσαρεστημένοι.Να δοκιμάσω τελικά τις παραλλαγές;
Κι άν οι παρευρισκόμενοι νομίζουν πως είμαι δική τους και προσπαθήσουν να με πλησιάσουν με πονηρούς σκοπούς;
Δύσκολη τελικά επιλογή.Βυθισμένη στις σκέψεις της και αποκαμωμένη από τις αλλεπάλληλες δοκιμές,έγειρε κι αποκοιμήθηκε μπροστά στην ανοικτή γκαρνταρόμπα της χωρίς να έχει καταλήξει σ’αυτό που θα φορούσε.
Τότε ήταν που είδε ένα όνειρο.Σπίτια,δρόμοι,καταστήματα,δέντρα,είχαν αποκτήσει φωνή.
Εστεκαν πάνω της και της έλεγαν εν χορώ:Να φορέσεις αυτό που σου ταιριάζει.Αυτό που λέει η λογική και η συνειδησή σου.Μη ξεχνάς πως αύριο εσύ θα επιλέξεις καβαλιέρο.Εσύ έχεις την ευθύνη της επιλογής.Φρόντισε λοιπόν να μην ξαναπογοητευθείς και προ πάντων μην απογοητεύσεις κι εμάς.
Όνειρο που την έκανε ξυπνώντας να έχει πάρει την απόφασή της.
Πρώτη φορά που ήταν τόσο σίγουρη για το ρούχο που θα φορούσε.Θα έβαζε αυτό που θα την έκανε να νοιώθει όμορφα,άνετα.Αυτό που θα την γέμιζε αυτοπεποίθηση.
Ήταν σίγουρη πλέον πως θα φορούσε το σωστό,πως θα έκανε το σωστό,χωρίς να την νοιάζει τι θέλουν οι άλλοι,αλλά για ότι χρειάζονταν τελικά η ίδια.
Αυτό που θα τους έκανε να την θαυμάζουν γι’αυτό που πραγματικά είναι κι όχι γι’αυτό που φαίνεται.
Η διαδρομή φυσικά από το σπίτι στην συγκέντρωση θα έχει πολλές σειρήνες.
Σειρήνες όπως αυτές στην Οδύσσεια.
Θα προσπαθήσουν να την πλανέψουν,να την κάνουν δική τους τάζοντας της μια ονειρεμένη ζωή.
Όμως αυτό το έργο το έχει δει τόσες φορές που έχει τελικά καταντήσει εφιάλτης.
Αυτή την φορά είναι σίγουρη για τον εαυτό της.Σίγουρη πως θα επιλέξει τον ιδανικό παρτενέρ.
Γιάννης Κατσάφαρος,δημότης Κηφισιάς
Facebook Comments