“Βελάσματα στην αυλή του λύκου”

Του Γιώργου Μαθόπουλου

Δοκιμάζεται πολλαπλώς τελευταία και η τυπική καλημέρα, πόσο μάλλον η «εξτρεμιστική» για κάποιους προσφώνηση, που συχνά ακούγεται στις συντροφιές ομοϊδεατών προσώπων, προσφώνηση συντροφική, που η κακή χρήση την έχει απαξιώσει. Δοκιμάζεται η διάθεσή σου και βαραίνεις.

«Βελάσματα στην αυλή του λύκου, θα πει πέντε δεκαετίες πριν, ένας αείμνηστος σήμερα, συνάνθρωπος που έζησε ως βοσκός στο μικρό χωριό του, όταν για την πολιτική αδιαφορία της επίσημης πολιτείας στα ζωτικά αιτήματα της περιοχής του, είπε στους συγκεντρωμένους τοπικούς εκπροσώπους. Ακούστε εσείς οι προεστοί, εγώ γράμματα δεν ξέρω και δεν έχω και πολύ ζωή ακόμα. Να πάρετε τον κασμά στα χέρια σας και να κάνετε τη δουλειά σας, όλοι μαζί. Ξαφνιάστε τους με τούτο που δε θέλουν. Μονοιάστε ορέ. Άμα ο ένας τραβάει από δω και ο άλλος από κει, σας τρώνε ζωντανούς. Μη πάτε σαν τα πρόβατα, με βελάσματα στην αυλή του λύκου. Μη τους προσκυνάτε! Μονοιάστε να προκάνω να δω και εγώ ένα καλό για το χωριό μου και για τα ζωντανά μου».

Βρισκόμαστε όμως στο 2019, στο επίκεντρο ενός νέου κόσμου και του οραματικού δικού μας μικρόκοσμου. Στο επίκεντρο ενός κόσμου, που εκτείνεται στα πέρατα και μας ξεπερνάει. Αν επικεντρώσουμε μόνο στο μικρόκοσμό μας αγνοώντας τις συνθήκες που επικρατούν για παράδειγμα στην Κηφισιά, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη ή στην Παγκόσμια Κοινότητα, πάντα θα είναι δίπλα μας ένας απορημένος, ευθύς και θυμόσοφος βοσκός να βλέπει το παράδοξο, χωρίς να μπορεί να το υπερβεί και να νιώθει μόνος, εγκαταλειμμένος, απροστάτευτος από τον εγωισμό, την ιδεοληψία, την αλαζονεία, την περιχαράκωση, το κοινωνικά απαίδευτο, το μίζερο, το μικρό.

Οι άνθρωποι, έχουμε φιλοδοξίες και αναζητούμε ευκαιρίες να τις διεκδικήσουμε. Θέλουμε να γίνουμε κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε και πολλές φορές το επιδιώκουμε με κάθε τρόπο, με κάθε μέσω, με κάθε ευκαιρία, χωρίς να νοιαζόμαστε για τις συνέπιες που αυτή η συμπεριφορά μας, προκαλεί σε άλλους συνανθρώπους μας. Χωρίς να νοιαζόμαστε για το τι θέλει ο διπλανός μας, ο κοινωνικός μας περίγυρος, οι συνάνθρωποί μας. Φτάνει μόνο να δικαιωθεί το ατομικό εγώ μας. Προέχει ο ατομικισμός μας και νιώθουμε σπουδαίοι όταν κατορθώσουμε να παρασύρουμε και άλλους, να σταθούν ως δεκανίκια στο πλευρό μας μόνο ως το μπούγιο, που απαιτεί η εκάστοτε επιδίωξή μας.

Μάθαμε να ζούμε και να πράττουμε ως εραστές του εγώ, χωρίς κουλτούρα συνεννόησης και συνεργασίας μεταξύ μας. Το ζωντανό παράδειγμα είναι μπροστά μας. Η απλή αναλογική που έφερε ο νόμος για τις εκλογές στην αυτοδιοίκηση του τόπου. Πολλοί ίσως το είδαν σαν την ευκαιρία του ατομισμού τους και ελάχιστοι είδαν την ευκαιρία ουσιαστικής συνεννόησης και απόδοσης έργου στην τοπική κοινωνία που δίνει η απλή αναλογική, καθώς ανοίγει το πλαίσιο της δημοκρατίας σε όλους, απαιτώντας όμως συνεννόηση επί πραγματικών δεδομένων και δεσμευτικών αποφάσεων, πριν από την κάλπη.

Δεύτερο παράδειγμα οι δεκατέσσερις υποψήφιοι δήμαρχοι (εξαρτημένοι -ανεξάρτητοι) στην Κηφισιά, που διεκδικούν τη διοίκησή της. Το ερώτημα είναι σε ποια ιδεολογία βασίζουν τη στρατηγική τους, με την οποία διεκδικούν το δήμο.

Μια φράση κυριαρχεί. Για το καλό της πόλης! Μα γιατί το καλό της πόλης θα έρθει μόνο από «καντόνια εγωκεντρισμού» και όχι από την ευρεία συνεννόηση και συνεργασία μεταξύ όσων νοιάζονται για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της πόλης, που έχουν χρόνο και διάθεση να εργαστούν συλλογικά, να συναποφασίσουν, να συν δράσουν ενάντια σε τοπικά προβλήματα στην ιδεολογική βάση που πρεσβεύουν και που δεν είναι, παρά οι δύο ιδεολογικές βάσεις που καθορίζουν την καθημερινότητά μας στη διανομή των αγαθών. Εκείνης, στη λογική της κοινωνίας των λίγων και εκείνης, στη λογική της κοινωνίας των πολλών;

Σε τι άλλο διαφέρουν οι δεκατέσσερις υποψηφιότητες στην πόλη της Κηφισιάς και ποιος ξέρει πόσες ίδιες στη χώρα, στις εκλογές για την αυτοδιοίκηση, αλλά και στις ακόμα ποιο κρίσιμες εκλογές, αυτές του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου;

Αν ζούσε ο συμπαθής βοσκός, είναι βέβαιο πως θα έλεγε στους ψηφοφόρους κάτι παρόμοιο: «Ορέ εσείς προεστοί, μη σπαταλάτε τη μέρα σας με όσους δεν νοιάζονται για το χωριό και το ψωμί σας, το βράδυ κανείς από δαύτους δε θα σας ξέρει.

Από την εφαρμογή του νέου νόμου για την αυτοδιοίκηση, έχει σημασία για το δήμο και τη λειτουργία του, για την περιφέρεια και τη λειτουργία της, όπως ακόμα και για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το κάθε σχήμα διοίκησης και το κάθε άτομο που θα εκλεγεί στο Δημαρχιακό, τον περιφερειακό και ευρωπαϊκό θώκο. Θα είναι θώκοι ρυθμιστές, όπως και για κάθε μέλος των αντίστοιχων συμβουλίων. Η ιδεολογία και η πολιτική ηθική, αποκτούν εδώ, ουσιαστικό ρόλο, καθώς ελλοχεύουν πρακτικές, θεμιτές και αθέμιτες.

Η πόλη, η χώρα και η Ευρώπη, δεν χρειάζονται τίποτα φανταχτερό, χρειάζονται το γνήσιο, το ιδεολογικά ειλικρινές και ατομικά έντιμο. Καλή κάλπη!

*Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»