Στέφανος Παπαχαρίτος:Στην πολιτική έχουν θέση άνθρωποι της Τέχνης και της Μουσικής»

Στέφανος Παπαχαρίτος  – Ο μουσικός που έπαιξε ηλεκτρική κιθάρα στη σκηνή με τους Scorpions και τους Whitesnake στο ψηφοδέλτιο του Πάνου Βραχνού  

Καλλιτέχνης. Πολυταξιδεμένος. Με την κιθάρα του συνήθως κάνει τα λόγια εικόνες. Και μπορεί να παρασύρει με τη μουσική σχεδία του όλους όσους αγαπάνε τη μουσική.

Ο Στέφανος Παπαχαρίτος είναι ένας νέος μουσικός ηλικιακά αλλά με μεγάλη διαδρομή στη μουσική και σπουδές ζηλευτές. Γεννήθηκε στο Μαρούσι. Σπούδασε κλασσική κιθάρα και θεωρητικά στην Ελλάδα. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών και Επιστημών της Λουκέρνης στην Ελβετία με ειδίκευση στην Jazz κιθάρα. Ολοκλήρωσε σπουδές Ανώτερων Θεωρητικών Μουσικής στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο με ειδικότητα στη μουσικοπαιδαγωγική από το Πανεπιστήμιο της Λουκέρνης και δεύτερο μεταπτυχιακό με ειδίκευση στη σύνθεση μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Επίσης σπούδασε μουσικός παραγωγός στο Berklee College of Music της Βοστώνης. Για δεκαεπτά χρόνια εργάστηκε ως καθηγητής μουσικής σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Ελβετίας ενώ συμμετείχε σε μουσικά σχήματα δίνοντας συναυλίες και περιοδείες ανά την Ευρώπη. Μεταξύ αυτών των στιγμών που έζησε αλησμόνητη θεωρεί τη σύμπραξη στη σκηνή με τους θρυλικούς Scorpions αλλά και τους Whitesnake.

Μία διαδρομή σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσα. Ταξιδιάρα ψυχή που φέτος μπαίνει σε μονοπάτια προεκλογικού αγώνα καθώς είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο ψηφοδέλτιο νίκης του Πάνου Βραχνού.

Οι νότες είναι για εκείνον μικρές συλλαβές που γίνονται λέξεις.

Και οι λέξεις μεταμορφώνονται σε συναισθήματα.

Αγαπάει τα παιδιά, είναι δάσκαλος μουσικής και στις φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές κατέρχεται αποφασισμένος να προσφέρει ειδικότερα σε αυτό που ξέρει πολύ καλά.

Στην αγωγή της ψυχής μέσα από τη μουσική.

«Για μένα η μουσική, οι νότες, είναι λόγια ψυχής. Είναι αυτό που λείπει από τη ζωή μας. Η μουσικότητα, τα ηχοχρώματα.

Για αυτό για τους νέους καμία φορά η πολιτική χάνει το χρώμα της, μοιάζει να ξεθωριάζει γιατί γυρνά την πλάτη στους νέους. Λείπει από το Μαρούσι αυτό που λέμε στην Τέχνη πρόταση, προοπτική, νέες διαδρομές.

Και αυτό είναι θλιβερό.

Για ποια παιδεία μιλάμε επιτέλους;

Έχω ζήσει, έχω δουλέψει στο εξωτερικό σε μπάντες, σε σχολεία ως καθηγητής μουσικής σε παιδιά και τα τελευταία δύο χρόνια που έχω επιστρέψει στην Ελλάδα βλέπω ότι δεν έχουν γίνει πολλά πράγματα σε επίπεδο Τέχνης.

Ειδικότερα εδώ στο Μαρούσι, λείπει αυτό που θα ήθελα να είναι φάρος για όλους μας.

Η αγάπη για τον Πολιτισμό, εκδηλώσεις, συναυλίες που να ανοίγουν νέους δρόμους σκέψης και να χρησιμοποιούνται ως όχημα από τους νεολαίους μας για να πάνε παρακάτω.

Θέλω να στηριχθεί αυτό το όραμά μου, να γίνουν στέκια για νέα παιδιά, νέους μουσικούς, να μπορούν  τα παιδιά να ασχολούνται με κάτι ουσιαστικό.

Η Τέχνη τους ανοίγει μία προοπτική ζωής, η μουσική τους κάνει καλύτερους. Λυπάμαι αλλά η πικρή μου διαπίστωση είναι ότι τέτοιοι χώροι ειδικά εδώ στο Μαρούσι δεν υπάρχουν.

Το πολιτιστικό κέντρο πρέπει να πάρει μία άλλη τροχιά και να κινηθεί σε διαφορετικούς ρυθμούς.

Πρέπει τα παιδιά να μπορούν να εκφραστούν μέσα από την Τέχνη. Να μάθουν την αξία της διαχείρισης και μετάδοσης συναισθημάτων.

Για αυτό αποφάσισα να μοιραστώ αυτό το όραμά μου με τον εμπνευσμένο επικεφαλής του συνδυασμού μας, τον κ. Πάνο Βραχνό.

Τον εκτιμώ, είναι κοντά στους νέους και είναι καλός ακροατής όλων των προτάσεων που δέχεται.

Τις αξιολογεί, τις επεξεργάζεται και δείχνει εμπιστοσύνη στους νέους ανθρώπους όταν έχουν να του προτείνουν κάτι ουσιαστικό. Πολιτιστική αφύπνιση χρειάζεται το Μαρούσι και υπόσχομαι ότι θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να περάσουμε σε μία νέα φάση στον τομέα αυτό εδώ στο Μαρούσι».