Επιστολή δημότη Λυκόβρυσης-Πεύκης

Λάβαμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή της κ. Ρούλας Τσίκα δημότη  Λυκόβρυσης- Πεύκης:

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕ.Α.Π. ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ 2017

ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΖΗΣΑ…

Φωτεινός, ζεστός, στολισμένος και γεμάτος κόσμο ο χώρος, το θέατρό μας, το Δημοτικό Θέατρο, το σημείο αναφοράς της πόλης, ο πόλος έλξης και συνάθροισης των πολιτών. Είναι δικό μας το Θέατρο, του καθενός μας, δεν έχει δεσπότες, ούτε δέσποινες, ούτε και «οικοδέσποινες» (το άκουσα και αυτό..)

Όμορφη κλασσική μουσική από τους καθηγητές του Ωδείου μας, μοντέρνα μουσική από το συγκρότημα του γειτονικού μας Δήμου Χαλανδρίου, χορός που χόρεψαν οι συμπολίτες μας από τα τμήματα χορών που τον χάρηκαν οι ίδιοι και εμείς αυτούς!

Και μετά…;  Μετά απανωτά τα «τούβλα» στο κεφάλι μας. Όφειλα η αλήθεια είναι να έχω υποψιαστεί, γιατί κάποιοι «κρότοι» είχαν ακουστεί από την αρχή. Δηλ., μπήκε ο Δήμαρχος της πόλης στο Θέατρο ήσυχα, όπως κάθε πολίτης, τόσο ήσυχα που κανένας δεν τσιγκλίστηκε για να τον αντιληφθεί. Γιατί άλλωστε; Ένας συμπολίτης μας είναι που εμείς οι δημότες τον τιμήσαμε δίνοντάς του την Αρχή της πόλης μας. Λίγη ώρα αργότερα κάμερες, φώτα, ταραχή, σηκώθηκαν από τις θέσεις τους «συγκεκριμένοι» δίνοντας σήμα για χειροκρότημα, μου θύμισε γάμο τη στιγμή που εμφανίζεται η νύφη (γάμοι που έγιναν της μόδας τα προηγούμενα χρόνια της ευμάρειας και νομίζαμε οι περισσότεροι ότι ανήκαμε στην οικογένεια ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ). Και πράγματι εμφανίστηκε,  όχι η νύφη, αλλά η Πρόεδρος του ΠΕ.Α.Π., υπέρλαμπρη, εν μέσω χειροκροτημάτων, μοιράζοντας χαμόγελα, φιλιά και χαιρετούρες, πολλές, πάρα πολλές χαιρετούρες, ακόμη και εμένα χαιρέτησε, παρ’ ότι μάλλον με έχει εξαφανίσει από τον κατάλογο των εθελοντών.

Αυτά. Γυρίζω στην αρχή. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε το αξιόλογο καλλιτεχνικό πρόγραμμα, ήρθε η στιγμή που ξεκίνησα να χάνομαι: εκκωφαντική μουσική, η Πρόεδρος στο πόντιουμ, σβήνουν τα φώτα και με τα ντεσιμπέλ στον ουρανό, στην οθόνη γυρίζουν δεκάδες φωτογραφίες με πάντα στο επίκεντρο λαμπερή και χαμογελαστή την Πρόεδρο: ανάμεσα σε κολυμβητές, αθλητές, παιδιά, ηθοποιούς και μουσικούς, μας είπε η Πρόεδρος ότι μας έδειξε το έργο της τής τελευταίας διετίας και κάτι, ωσάν να ήταν πρωτότυπο και πρωτόγνωρο, εμείς όμως  ξέρουμε ότι έτσι λειτουργεί το ΠΕ.Α.Π. εδώ και έξι τουλάχιστον χρόνια και όχι μόνο τα τελευταία δυόμισι, και μπράβο στους προηγούμενους, μπράβο και στους σημερινούς Προέδρους που συνεχίζουν στο ίδιο μονοπάτι, αλλά προς τι η τόση φασαρία και η Πρόεδρος να φιγουράρει ανάμεσα, δηλαδή όλα τα έκανε μόνη της; Νόμιζα πως ήταν συλλογική δουλειά.

Και μετά ο λόγος: « Όχι μόνο όσα είδατε, αλλά και αυτός ο κατάλογος, 1, 2, 3 κλπ., είναι στον μελλοντικό σχεδιασμό μου, όμως θα τα υλοποιήσει ο επόμενος;». Με ένα κομψό τρόπο μας είπε δηλ. ότι δεν θα συνεχίσει η ίδια και διέκρινα πικρία και ίσως λίγο θυμό; Δεν ξέρω.

Και μετά η λειτουργία και η κοπή της πίτας: πρώτο κομμάτι του Χριστού, δεύτερο του ΠΕ.Α.Π., τρίτο του Προέδρου της ΚΕΔΕ που τυγχάνει να είναι και σύζυγος της Προέδρου- ξέχασα να πω ότι αμέσως μετά τις πρώτες κάμερες και τα φώτα, ακολούθησαν και  δεύτερες κατά την άφιξη του Προέδρου- εκεί λοιπόν ακούστηκαν όμορφα λόγια, αγαπησιάρικα μεταξύ τους και συγκινητικά, όπως εξάλλου έκανε και ο Ομπάμα με την Μισέλ. Όταν τελικά πήρε το μικρόφωνο ο Πρόεδρος, σαν να διέκρινα εκεί κάτι:  θυμό, αυστηρότητα, απειλή, άκουσα και κάτι για αγνωμοσύνη, έμοιαζε σαν να μάλωνε κάποιον, δεν ξέρω τι να πω… Τελικά δεν κατάλαβα τους κώδικες, ακολούθησε το κομμάτι του Δημάρχου και των επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων, παρόντες όλοι πλην ενός, ακούστηκαν τα σχετικά λογύδρια, ένας εξ αυτών είπε ότι θα μιλήσει πολιτικά και ότι μπορεί να λέει ο «Καλλικράτης», αλλά οι πετυχημένοι πρέπει να μένουν στις θέσεις τους κλπ. Καμιά αντίρρηση, αλλά αυτά δεν τα αποφασίζει ένας, αλλά οι πολλοί, μέσα από τις θεσμικές, δημοκρατικές διαδικασίες.

Και μετά, άλλα κομμάτια πίτας, και η σειρά των «επιλεγμένων» δημοτών, δύο τον αριθμό φυσικά πρόσωπα, δεν ξέρω αν συνέβαινε αυτό και στο παρελθόν ή αν είναι καινούργιο πράγμα και το σίγουρο είναι πως δεν γνωρίζω με ποιες διαδικασίες επελέγησαν αυτοί και όχι κάποιοι άλλοι. Σηκώθηκαν λοιπόν οι επιλεγμένοι δημότες να παραλάβουν τα κομμάτια της πίτας και στο λογύδριό τους βγήκε κάτι περισσότερο από θυμός, οργή θα έλεγα, «οι δημότες αποφασίζουν και όχι το συμβούλιο» και «να προσέξει η πλειοψηφία να ψηφίσει σωστά» και άλλα λόγια θυμωμένα. Ακολούθησαν και άλλα κομμάτια, αλλά εγώ είχα χάσει πια την μπάλα, ήταν και αργά, έφυγε η ευεργετική επίδραση της όμορφης μουσικής, έφυγαν τα δύο τρίτα των θεατών και έφυγα και εγώ.

Όμως θα ‘θελα να καταλάβω τι γίνεται γιατί μου έρχονται ανατριχιαστικές σκέψεις πρωτοχρονιάτικα: που είναι η σεμνότητα και που ο σεβασμός στους δημότες που ήρθαν να υποδεχτούν το 2017 στο σπίτι του πολιτισμού στο θέατρό μας;

Ξέρετε, εκεί έξω στην πόλη η ζωή για πολλούς από εμάς είναι δύσκολη, για άλλους μοναχική, άλλοι κυριολεκτικά κρυώνουν και βρίσκουν καταφύγιο με συντροφιά την Τέχνη, χωρίς να επιβαρύνονται οικονομικά, άλλοι χαίρονται που βρίσκονται, έστω και για λίγο, συντροφιά με συμπολίτες τους, γιατί είναι βαριά η μοναξιά και πολλά σπίτια είναι κρύα, χωρίς θέρμανση.

Οι προσωπικές και όχι πολιτικές αντιπαλότητες και διενέξεις δεν θα έπρεπε να έχουν θέση ειδικά σε αυτόν τον χώρο και μάλιστα μια τέτοια μέρα γιατί είναι έλλειψη σεβασμού και γιατί τελικά δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες.

Καλή χρονιά.

Ρούλα Τσίκα

Δημότης Λυκόβρυσης Πεύκης