Σωτήρης Γλυκοφρίδης: Λογική και Ιδεαλισμός

Γιατί ο άνθρωπος παρά τις υποτιθέμενες γνώσεις του, αφίσταται στις ιδέες και τις θέσεις μεταξύ του; Γιατί αντί οι άνθρωποι να συμφωνούν, διαφωνούν όλο και περισσότερο μεταξύ τους; Σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση.
Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει διότι ο άνθρωπος είναι ένα ον που χαρακτηρίζεται από ιδέες και φόβο. Το φόβο του θανάτου, κατά βάση, που σημαίνει το φόβο του αγνώστου, εκτενέστερα. Εγκεφαλικά αν εξεταστεί, με τη λειτουργία που καλείται φαντασία δουλεύει όλος σχεδόν ο εγκέφαλος, ενώ με τη λογική όχι, παρά μόνο ένα σημείο στο μετωπιαίο ΑΡ λοβό. Στις γυναίκες που έχουν εγκέφαλο λίγο μικρότερο των ανδρών αλλά με συνάψεις μεταξύ των ημιμορίων (τουλάχιστον) περισσότερες, η λογική τους είναι περισσότερο συνδεδεμένη με σημείο ανάλογο στον στο αντίστοιχο απέναντι ΔΕ ημισφαίριο που εδράζει εκεί το συναισθηματικό κέντρο, με κυριότερο είδος συναισθήματος το φόβο του θανάτου. Για αυτό, λόγω αυτής της διαφοράς, ο άντρας στη ζωή του πάει με τις ¨μπάντες¨, συναισθηματικά ή λογικά, ενώ η γυναίκα είναι πιο ολιστική έχοντας αρχή την επιβίωση των γονιδίων της και τη ζωή.
Ο άνθρωπος κατά βάση προκύπτει ον των ιδεών. Με τις ιδέες εκπτύχθηκε ο εγκέφαλος και ο χαρακτηριζόμενος νους του. Αλλά, αυτό δημιούργησε εξέλιξη, που σε συνδυασμό με τη φυσική εξέλιξη επέφερε πολυπλοκότητα. Εξέλιξη δεν είναι άλλο παρά η αύξηση της πολυπλοκότητας.
Για να ανταπεξέλθει στην πολυπλοκότητα προώθησε το κύριο επιβιωτικό του προσόν, τη φαντασία. Φαντασία δεν είναι άλλο παρά το φως που ανάβει η ¨λογική¨- η εκ της φαντασίας λογική, όταν η επιθυμία βρίσκεται σε σκοτεινό λαγούμι. Παιδί της φαντασίας είναι η ιδέα. Αν μια ιδέα είναι επιτυχής ή όχι, εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εφαρμογής της, παρέχοντας το παράσημο της λογικής ή το βδέλυγμα της παραλογίας.
Εξέλιξη, λοιπόν από τη μια, ιδεαλισμός από την άλλη, είναι τα καντάρια μιας ζυγαριάς που κυμαίνεται πάνω στο φόβο του θανάτου, που είναι κατά τον Φρόιντ η βάση της libido, του πάθους της ζωής. Η αύξηση της εξελικτικής πολυπλοκότητας προσθέτει όλο και περισσότερο στη ζυγαριά σταθμά, από τη μια πλευρά ή την άλλη. Κριτής είναι ο ιδεαλισμός, τουλάχιστον μέχρι να αποδειχθεί πού κλείνει τελικά το ζύγι.
Για αυτό το λόγο υπάρχει, νομίζω, μια διάσταση των ιδεών, στο στοματο δακτυλικό ευφάνταστο και φοβισμένο είδος που καλείται άνθρωπος. Έτσι τουλάχιστον νομίζω ότι προκύπτει η διάσταση των ιδεών και το ¨μπάχαλο¨ της ιδεολογίας.
Facebook Comments