Σωτήρης Γλυκοφρίδης: “Η ανδρική κατά των γυναικών επιθετικότητα”

Άρθρο του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Το παρόν άρθρο έρχεται ως στερεοσκοπική συμπλήρωση ενός παλαιότερου που αφορά τις γυναικοκτονίες, και γενικώς την ανδρική κατά των γυναικών επιθετικότητα. Αναγκάζομαι να το γράψω καθώς τα πράγματα πρέπει να αντικρίζονται κατά τη βαθύτερη δυνατόν έκφανση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από τη μεγαλύτερη εκ του σύνεγγυς συμβίωση ανδρών / γυναικών, λόγω του κορωνοϊού, παρήχθη μεγαλύτερη κατά των γυναικών ανδρική επιθετικότητα. Από την πλευρά της ανθρώπινης φυσικής λογικής αυτό είναι ανεπίτρεπτο, καθώς στη φύση το αρσενικό παρήχθη για την επιβίωση της αναπαραγωγικής ικανότητας των θηλυκών (βλ. απλο-διπλο-ειδία). Γιατί όμως αυτή η ανδρική επιθετικότητα;

Η απάντηση είναι διότι οι κοινωνίες, καλώς ή κακώς, διαμορφώθηκαν σε πατριαρχικές. Το αρσενικό είδος δομεί τα επικυριαρχικά χαρακτηριστικά του και από την ευθύνη μιας άλλης εποχής του ρόλου της γυναικός. Ο Θεός έγινε αρσενικός από γυναικεία χείλη.

Όταν όμως καταλαγιάζει η ανασφάλεια των αναγκών του θήλεος, το θηλυκό είδος στη φύση απεγκλωβίζεται από τα υποτακτικά χαρακτηριστικά του. Και αντίστοιχα υποτάσσεται το αρσενικό, βρίσκοντας η φύση ανταποδοτικές ισορροπίες. Η ανεξαρτοποίηση της γυναικός στο ανθρώπινο είδος το αποδεικνύει, από την εποχή τα Ρώμης, που προσέφερε στους κατοίκους της την ασφάλεια. Στις άρχουσες τάξεις, η Ρώμη, που δημιουργήθηκε από τις Σαβίνες, έπεσε από τις γυναίκες. Από τη γυναικοαρχία. Ο Γουίλ Ντυράν στο μνημειώδες έργο του περί της ιστορίας των πολιτισμών, το αναφέρει: Ο λόγος που δημιουργεί την ακμή ενός λαού, γίνεται και αίτιο της παρακμής του. Η Ρώμη, όπως και η Σπάρτη, προγενέστερα, έγιναν η Σπάρτη και η Ρώμη από τις σκληρές Σπαρτιάτισσες και τις Ρωμαίες, Και από αυτές, παρήκμασαν.

Στο σύγχρονο πολιτισμό αυτό αρχίζει να ανιχνεύεται, η αντιστροφή αυτή, από το Γαλλικό φεμινισμό και ύστερα. Ο φεμινισμός δεν αποτελεί άλλο τι από την απαρχή της γυναικοκρατίας. Η εποχή που ζούμε, εφόσον υπάρχει σχετικά επιβιωτική ασφάλεια δεν είναι άλλο παρά η απαρχή της σύγχρονης γυναικοκρατίας. Αρχίζει η αντιστροφή των ρόλων, κάτι σύνηθες στη φύση. Το θηλυκό αποκτά πρωτοβουλίες, εμφανείς, δεν γεννά παιδιά και αρρενοποιείται, ενώ αντίστροφα ¨θηλυκοποιείται¨ το αρσενικό είδος. Αποκτά πάχος, κυτταρίτιδα, και αλλάζει ο ορμονικός προσδιορισμός του, παράλληλα με την ¨τεστοστερονοποίηση¨ του θήλεος, που γίνεται κυνηγός καριέρας, χρημάτων και ζωής. Και αν δεν υπάρχει ομαλός επαναπροσδιορισμός, στο ενδιάμεσο της αντιστροφής του ρόλου των φύλων, αρχίζει ο λεγόμενος ¨πόλεμος των φύλων¨. Αυτός σηματοδοτείται από την πλευρά των ανδρών ότι ¨οι γυναίκες λύσσαξαν¨ και από την πλευρά των γυναικών ότι ¨χάθηκαν οι άνδρες¨. Πόσο όμως ευθύνη υπάρχει από αυτές!!! Το να κάνεις έναν άνδρα υποτακτικό, το να τον ¨ευνουχίσεις¨, είναι κάτι που και η γυναίκα το επιδίωξε χωρίς να το έχει καταλάβει.

Η φύση είναι άτεγκτη, κρύβει τα χαρακτηριστικά της από τη γνώση, γιατί αν την αποδώσει στο βάθος κάποιος θα τρομάξει, και δυστυχώς θα είναι η πλειοψηφία. Για το λόγο αυτό κρύβεται, παρέχοντας ένα παραμύθι. Και το παραμύθι αυτό είναι ότι στη γυναίκα δίνει την αρχή και στο αρσενικό την εξουσία. Διότι χωρίς αυτήν, καταλήγει ένα τραγικό στο είδος γέννημα, ειδικά το άρρεν. Το άρρεν είναι το πιο τραγικό είδος. Η φύση του δίνει το παραμύθι της αρχής, ότι μετέχει κατά 50% στην αναπαραγωγή, ενώ ουσιαστικά υπερέχει το θήλυ, καθώς τα γονίδια του DNA των μιτοχονδρίων, που ευθύνεται εκτός από το ενεργειακό προτσές του κυττάρου, και στη διαμόρφωση του νευρικού συστήματος (δημιουργία ΑΤΡ), προέρχονται μόνο από το θήλυ. Η φύση δίνει την απόκρυφη αρχή στο θήλυ, και στο αρσενικό ένα ξεροκόμματο, να δώσει στο γέννημα της θηλυκής ζωής ¨κάποια¨ από τα φαινομενικά χαρακτηριστικά του. Το φαινότυπο δηλαδή και όχι το γονοτυπικό στοιχείο.

Βάσει αυτού του γεγονότος, το αρσενικό σε όλη τη φύση είναι αναλώσιμο, προάγεται ως αφέντης ενώ είναι υπηρέτης της θηλυκής του βάσης. Χωρίς να υποβαθμίσω την τρομακτική ευθύνη που έχει το αρσενικό απέναντι στο θηλυκό στοιχείο και το ανεπίτρεπτο της κακοποίησής του, ειδικά στο ανθρώπινο ¨λογικό¨ είδος, πρέπει να κλείσω λέγοντας ετούτο: Κυρίες μου, φερθείτε στους άνδρες σας όσο μπορείτε περισσότερο γυναικεία με πολιτική και κατανόηση. Διότι αν τους θέλετε επιβήτορες , θα σας κακοποιήσουν, αν τους θέλετε πειθήνιους, δεν θα σας καταλάβουν. Γιατί το αρσενικό είδος μοιάζει σαν τον Οιδίποδα, που παραθέτει ότι το ταξίδι από την άγνοια στη γνώση οδηγεί στην αποκάλυψη της τραγωδίας. Μιας Ιοκάστης που όφειλε να ξέρει, αλλά το τραγικό στοιχείο είναι ο Οιδίποδας. Και στο άλσος του Ακάδημου, σαν περιπλανιότανε, τυφλός, οδηγό είχε μια γυναίκα.

Facebook Comments