ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ από τις ηθοποιούς της παράστασης ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ για τη Βορεινή

Θέατρο στα χρόνια της Πανδημίας. Θέατρο στα χρόνια του Κορονοϊού. Θέατρο μετά από 2 σχεδόν χρόνια. Πως είναι να κάνεις θέατρο κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες;

Οι πρωταγωνίστριες της εξαιρετικής παράστασης “Γυναικείες Ιστορίες” που παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Vault, Μαρία Γράμψα, Κική Μαυρίδου, Φανή Παλιούρα και Χριστίνα Σαμπανίκου μοιράζονται μαζί μας τις εμπειρίες τους από τις πρόβες, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους

Κική Μαυρίδου:

Όμορφο και περίεργο. Όμορφο που ξαναμπαίνεις στο παιχνίδι, σ αυτό το υπέροχο Λουνα πάρκ του θεάτρου. Για να ξαναπαίξεις, να φας τα μούτρα σου, να γεμίσεις… Μόνο που αυτή τη φορά είναι περίεργα. Μην αγγίζετε γράφει παντού και λείπουν κάποιοι φίλοι. Δεν είναι ίδιο το Λούνα πάρκ…

Χριστίνα Σαμπανίκου:

Η επαγγελματική ενασχόληση με το θέατρο εμπεριέχει ένα μεγάλο ποσοστό ανασφάλειας ούτως ή άλλως που σε συνδυασμό με την πανδημία και τους περιορισμούς που επέφερε, έκανε κάθε σχεδιασμό να αιωρείται μέσα στην αβεβαιότητα. Μπορεί αυτά τα δύο σχεδόν χρόνια να μην σταμάτησα να δημιουργώ καλλιτεχνικά και να γράφω αλλά χωρίς κανείς μας να ξέρει πότε και με ποιο τρόπο θα μπορέσει να επιστρέψει στην σκηνή και πως ο κόσμος θα ανταποκριθεί σε αυτή την επιστροφή. Η προετοιμασία μας για τις «Γυναικείες Ιστορίες» ξεκίνησε μήνες πριν, αρχικά μέσα στην καραντίνα με διαδικτυακές πρώτες αναγνώσεις του έργου. Παρά τις πολλές δυσκολίες δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή μέχρι τώρα -που επιτέλους μπορέσαμε να κάνουμε πρεμιέρα- που να δημιουργήθηκε μέσα στον θίασο έστω και η παραμικρή ένταση, κάτι που οφείλεται στον σκηνοθέτη και αγαπημένο συμφοιτητή από τα χρόνια της Δραματικής Σχολής Δημήτρη Καρατζιά και την εύστοχη επιλογή προσώπων που έκανε. Η θεατρική εμπειρία είναι λυτρωτική και για εμάς τους ηθοποιούς αλλά και για το κοινό όταν φυσικά έχει μείνει ικανοποιημένο από την παράσταση που έχει παρακολουθήσει και ακόμα περισσότερο όταν είναι ένα κείμενο που έχει κάτι να πει σημαντικό, όπως οι «Γυναικείες Ιστορίες».

Φανή Παλιούρα:

Όταν ο ρόλος μου, η Κατινάρα, βγαίνει από την σκηνή για να πάει να φέρει γλυκά, έντρομη είπα στην φωτιστρια μας, την Χριστίνα Φυλακτοπούλου, ότι αποτύχαμε ο κόσμος δεν γελάει. Δεν τους ακούς λόγω της μάσκας, κοίτα τους, μου απάντησε εκείνη. Έτσι έσκυψα και κρυφά μέσα από το τζάμι είδα τα μάτια τους. Γελάγανε και μάλιστα πολύ. Θυμήθηκα την ιστορία με τον σχεδον κουφό Μπετόβεν που έπρεπε να τον γυρίσουν προς το κοινό για να καταλάβει τα χειροκροτήματα.

Ο κοροναϊός εκ τον πραγμάτων τ’ άλλαξε όλα. Μπήκε χωρίς πολλές πολλές ευγένειες και συστολές μπήκε στις χώρες μας, σαν κουτουλιά μουλαριού, που λέει και ο Λόρκα και κατσικώθηκε.

Οι πρόβες δύσκολες. Αγωνία να είμαστε όλοι καλά, απόσταση, φόβος για να καταφέρουμε να σπάσουμε το νήμα του τέρματος χωρίς απώλειες και τα καταφέραμε. Βρεθήκαμε μετά από δύο χρόνια μπροστά σε κοινό πάλι. Προσωπικά μετά την πρώτη ορθοπεταλια ισορρόπησα. Έτσι λένε. Το ποδήλατο κ το θέατρο δεν ξεχνιούνται. Ήταν ωραία. Μην ξεχνάτε το θέατρο είναι επαφή. Και αν κάτι στερηθηκαμε δύο χρόνια τώρα είναι αυτό. Η επαφή. Να πηγαινετε στα θέατρα. Ειδικά τα μικρά. Μυρίζουν μια κανονικότητα.

Μαρία Γράμψα:

Ο κορονοϊός έφερε έναν καινούριο φόβο, διεισδυτικό, που τρυπώνει σε όλες τις πτυχές τις ζωής μας. Τα πάντα έχουν συνδεθεί με το φόβο. Φόβος μήπως κολλήσεις. Φόβος μήπως φοβάσαι υπερβολικά. Φόβος μήπως δε φοβάσαι αρκετά. Φόβος μήπως, λόγω του φόβου, αποξενώνεσαι από τους γυρω σου. Μηπως σκληραίνεις υπερβολικά. Φόβος μήπως βιάζεσαι, μήπως δεν είναι ακόμα ώρα να παίξεις με άλλους επί σκηνής. Φόβος μήπως δεν ξαναπαίξεις με άλλους επί σκηνής.

Φόβος οτι χάνουμε τον εαυτό μας στην καθημερινότητα. Και ο ένας, ο πρωτος φόβος οτι, εμείς οι θεατρίνοι, αν δεν είμαστε στη σκηνή, όντως χάνουμε τον εαυτό μας. Εκεί έχουμε υπόσταση, εκεί μπορούμε να αναπνεύσουμε, εκεί νιώθουμε να ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ στ’αλήθεια. Και τώρα… Φοβόμαστε αυτό που μας δίνει ζωή. Για λίγο, ναι, φοβηθήκαμε να υπάρξουμε. Αλλά όχι. Φοβόμαστε περισσότερο μη χάσουμε τον εαυτό μας. Μη χαθεί η εύθραυστη ισορροπία ψυχής που έχουμε κατακτήσει με τόσο αγώνα. Και γι αυτό παίζουμε. Παίζουμε. Σε δύσκολες συνθήκες, πράγματι. Προβάρουμε φορώντας τα μπουφάν μας για να μην κλείσουμε τα παράθυρα. Ψάχνουμε να ξετρυπώσουμε τη φωνή του ρόλου πίσω από τη μάσκα. Να βρούμε την έκφρασή του, το πώς ανοίγει το στόμα του, πώς χαμογελάει, πώς μιλάει..πίσω από τη μάσκα. Προσπαθούμε να φανταστούμε πως δεν τη φοράμε, προσπαθούμε να μη φωνάζουμε υπερβολικά, να μην τσιτώνουμε υπερβολικά τους μύες μας, να διατηρήσουμε τον έλεγχο. Κάθε μέρα, σε κάθε πρόβα. Προσπαθούμε να βρούμε κι άλλα εργαλεία μέσα μας, να παίξουμε αγαπη, έρωτα, επαφή, χωρίς να πλησιάσουμε τον άλλο. Και νιώθουμε κατάκοποι, απελπισμένοι.. και ζωντανοί. Και ευτυχείς. Αυτό είναι η ζωή μας.

Ο ηθοποιός χρειάζεται ένα τετραγωνικό μέτρο, μια ιστορία κι εναν άλλο άνθρωπο απέναντι του. Και τελείωσε. Θα κάνει θέατρο. Σε όλες τις συνθήκες.

Η παράσταση

Το βιβλίο του Γιώργη Μασσαβέτα «Γυναικείες Ιστορίες» που περιλαμβάνει 16 βιογραφικά διηγήματα παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Vault, σε μια ενιαία παράσταση, σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, κάθε Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:15.

Λίγα λόγια για το έργο

Ένα ασβεστωμένο πεζούλι μιας φτωχογειτονιάς στην Κοκκινιά είναι το σημείο συνάντησης μιας γυναικοπαρέας. Εκεί, η Αννέτα η Βλάχα, η «Αγία» Ασήμω, η καφετζού η Μαριγώ και η πρώην ελευθέρων ηθών Κατινάρα, για 30 χρόνια, από το 1944 έως το 1974, μοιράζονται τις χαρές και τις λύπες τους. Αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες αλλά και των άλλων γυναικών της γειτονιάς, άλλοτε χαμηλόφωνα και συνομοτικά κι άλλοτε με γέλια και τραγούδια. Πότε με σκληράδα και πότε με τρυφερότητα. Πάντα όμως με πάθος, χιούμορ κι αυτοσαρκασμό.

Την ώρα που ξετυλίγουν το νήμα της ζωής τους, τις αγωνίες, τα βάσανα, τους έρωτες, τις απώλειες, τα οικογενειακά τους δράματα, ταυτόχρονα ξετυλίγεται και η ιστορία της Μεταπολεμικής Ελλάδας. Μέσα από τις εκμυστηρεύσεις τους μαθαίνουμε τον αγώνα τους για επιβίωση, τους καημούς τους, τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Όλη την ουσία της ανθρώπινης ζωής, όπως τη βίωσαν οι γυναίκες αυτές. Όπως τη βίωσαν και χιλιάδες άλλες γυναίκες εκείνη την εποχή σε όλη την Ελλάδα. Ίδιες με εκείνες που ακούγαμε από τις γιαγιάδες και τις μανάδες μας όταν ήμασταν παιδιά.

Αστείες και συγκινητικές «Γυναικείες Ιστορίες» που κρυφάκουγε ένας πιτσιρικάς από τις γυναίκες της γειτονιάς του, που συναστρέφονταν καθημερινά σε ένα πεζούλι στην Κοκκινιά και τις οποίες κατέγραψε, χρόνια μετά, σε 16 βιογραφικά διηγήματα.

Διηγήσεις που περιελάμβαναν από τα πονηρά κουτσομπολιά της γειτονιάς έως τις πιο βαθιές εκμυστηρεύσεις για τις τραγωδίες της ζωής τους.

Όλα αυτά με φόντο τα πέτρινα χρόνια της Μεταπολεμικης Ελλάδας. Μιας χώρας με έντονες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, γεμάτη τραύματα και πληγές, που προσπαθούσε να σταθεί όρθια, μετά από τρεις πολέμους. Με τους χιλιάδες νεκρούς της Κατοχής και με έναν Εμφύλιο που δίχασε και ρήμαξε τον λαό της. Από τα Δεκεμβριανά και τις αγριότητες του πολέμου, τις εκτελέσεις, τις εξορίες, τις φυλακές, μέχρι τη χούντα.

Μέσα από τις ιστορίες αυτών των γυναικών και την αιχμηρή πένα του Γιώργη Μασσαβέτα θίγονται και καυτηριάζονται θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η γυναικοκτονία, η σεξουαλική κακοποίηση, η θέση της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, ο φόβος της κοινωνικής κατακραυγής, τα προξενιά, η πορνεία, η μοιχεία, η υπογεννητικότητα, ο αναλφαβητισμός, η θρησκοληψία, ο κομματικός φανατισμός, οι πολιτικές διαμάχες, οι πληγές του πολέμου, τα εγκλήματα του Εμφυλίου, ο ρατσισμός, η προσφυγιά και πάνω από όλα η μητρότητα.

Οι «Γυναικείες Ιστορίες» είναι ένας ύμνος στη γυναικεία φιλία. Στη Γυναίκα. Στην Ελληνίδα Μάνα. Στη μητρότητα. Στη γυναίκα όπου το τετριμμένο ρητό “του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου”, παίρνει σάρκα και οστά στα λόγια και στις πράξεις μια αγράμματης Αρβανίτισσας γριάς, που δεν την άφησε η μητέρα της να πάει σχολείο και να μάθει γράμματα, για να μην μάθει να κάνει ραβασάκια και να πιάσει αγαπητικούς!

Μια παράσταση φόρος τιμής στα παιδικά μας χρόνια. Στις μανάδες και γιαγιάδες μας, που με τόσο μόχθο, κόπο και στερήσεις, αλλά πάνω από όλα αγάπη, μεγάλωσαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Φωτογραφίες αποκλειστικά για τη συνέντευξη Χριστίνα Φυλακτοπούλου

* Η παράσταση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Αγορά εισιτηρίων μέσω viva.gr : https://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/

Γενική είσοδος: 15 ευρώ

Μειωμένο Εισιτήριο: 12 ευρώ (Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Άνω των 65 ετών / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας)

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

FB Page: http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

Instagram: vault.theatre.plus (https://www.instagram.com/vault.theatre.plus/?hl=el)

Μελενίκου 26 Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες (11:00 – 14:00 & 17:00 – 21:00) : 213 0356472, 6951832070

Προπώληση viva.gr : https://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/

Email: [email protected]

Facebook Comments