Ποιος Θυμάται το Ναυάγιο του SeaDiamond;

Την προηγούμενη εβδομάδα ολοκληρώθηκε στη Σαντορίνη ένας νέος κύκλος δειγματοληψιών από το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» στην περιοχή του ναυαγίου του Sea Diamond.

 Στόχος είναι η εκτίμηση του βαθμού συσσώρευσης τοξικών ρύπων στα οικοσυστήματα της περιοχής. Η δειγματοληψία έγινε σε συνεργασία με τη «Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Θηραίων Πολιτών για την Ανέλκυση του Κ/Ζ Sea Diamond» και με το Πολυτεχνείο Κρήτης (Σχολή Μηχανικών Περιβάλλοντος, Εργαστήριο Διαχείρισης Τοξικών και Επικίνδυνων Αποβλήτων).
Έχουν περάσει 11 χρόνια από τη βύθιση και εγκατάλειψη του ναυαγίου στο βυθό της Καλντέρας και εκτός από τα πετρελαιοειδή, εξακολουθείται η διαρροή τοξικών και επικίνδυνων ουσιών στα θαλάσσια οικοσυστήματα. Καθώς το κουφάρι του πλοίου διαβρώνεται, ο ρυθμός ρύπανσης αναμένεται να είναι ολοένα αυξανόμενος.

Το παράδοξο με την υπόθεση του Sea Diamond είναι ότι επί 11 χρόνια η πολιτεία δεν πράττει το αυτονόητο. Δεν εφαρμόζει το νόμο περί ανέλκυσης ναυαγίων που ορίζει την υποχρέωση της ασφαλούς απομάκρυνσης με έξοδα του πλοιοκτήτη και του ασφαλιστικού του οργανισμού. Επίσης παράδοξο είναι ότι χρειάστηκαν 9 χρόνια για να ολοκληρωθεί η δίκη για τις ποινικές ευθύνες του ναυαγίου του Sea Diamond, όπου και αποφασίστηκε τελεσίδικά η ενοχή του Πλοιάρχου και των πλοιοκτητών.

Ως μέτρο σύγκρισης για τη διαχείριση του ναυαγίου σε ένα ευνομούμενο κράτος, χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του κρουαζιερόπλοιου Costa Concordia το 2012 στην Ιταλία. Στην περίπτωση αυτή, οι ιταλικές αρχές τηρώντας απαράκλητα όλους τους κανόνες αποφυγής πρόκλησης ρύπανσης, υποχρέωσαν την πλοιοκτήτρια εταιρεία να ανελκύσει το ναυάγιο μέσα σε 14 μήνες και να πληρώσει περισσότερο από 1 δις ευρώ έως και την ανακύκλωσή του σε ναυπηγείo της Γένοβα.